Een snelle hap voor tussendoor. Door : Ilse Schuurmans

Boudou, K. (2007). Pizzamaffia. Amsterdam: Moon.

Samenvatting

Eigenlijk heeft de Marokkaanse Brahim een prima leventje. Hij doet het prima op school (3 Havo), heeft een leuke Nederlandse vriendin, Alice, op wie hij gek is en hij werkt met veel plezier in de pizzeria van zijn vader. Omdat zijn vader reuma heeft, wordt de pizzeria gerund door zijn oom Faris, met wie hij het goed kan vinden. Ook met diens zoon Iljas, die Haas genoemd wordt, lacht hij heel wat af. Maar zijn vader verdenkt zijn broer Faris ervan geld achter te houden van de pizzeria en op den duur mondt dit uit in een knallende ruzie, waarna Oom Faris en Haas pizzeria Novara de rug toe keren. Het duurt niet lang of zij starten de flitsende pizzeria Melodia op, die uitgroeit tot een bijna letterlijk moordende concurrentie voor Novara. Waar Novara voor de klassieke authentieke Italiaanse pizza gaat, trekt Melodia alles uit de kast om met een flitsend image jongeren naar zich toe te trekken. Van een loungebank tot chillfeesten met lekkere meiden. Brahims vader vindt dat Brahim een vent moet zijn en terugvechten. Wat begint met agressief folderen en elkaar zwartmaken op internet, loopt uit op een ware pizza-oorlog met vuile 'maffia'-praktijken uit de koker van Haas (niet voor niets fan van Tony Montana uit Scarface). Zo bivakkeren er op den duur door Melodia betaalde junks voor de ingang van Novara.  Brahim takelt af, hij gaat niet meer naar school en verwaarloost zijn relatie met Alice. Als alles uiteindelijk toch weer goed lijkt te zijn tussen Brahim, oom Faris en Haas, wordt Brahim er in geluisd met een buikdanseres die hem moet versieren. Als Brahim niet op haar avances ingaat omdat hij een vriendin heeft, verschijnt er toch een filmpje op internet, gemanipuleerd door...Haas. Alice ziet dit en maakt het uit. Dat is de druppel voor Brahim. Hij leent een pistool van een louche Chinees die hij kent uit de sportschool en gaat verhaal halen. Als Haas vlucht, volgt een spectaculaire scooterachtervolging, waarbij Haas uiteindelijk over de vangrail vliegt. Haas is gewond, maar gaat niet dood. In zijn benarde positie in de berm biecht hij op dat hij alles heeft gedaan. Hij heeft zelfs het geld gejat uit de pizzeria, waardoor de hele oorlog ontstaan is. Haas kon het niet hebben dat Brahim 'alles had' en hij niet: hij is knap, heeft een leuke vriendin, zijn beide ouders nog en vooral: de waardering van oom Faris. Haas is jaloers omdat hij denkt dat zijn vader Brahim leuker vindt dan hem, zijn eigen zoon. Daarom moest hij ze wel uit elkaar drijven, tot elke prijs.

Recensie

Pizzamaffia is een vlot geschreven, filmisch boek vol grappige dialogen. Deze zijn geschreven in een soort jongeren-straattaaltje gemixt met wat Marokkaanse woorden. De taal en stijl zijn even wennen maar wel geloofwaardig. Het zou vreemder zijn als Haas algemeen beschaafd Nederlands zou spreken. Je hoort Brahim en Haas op deze manier echt praten en ziet de scènes voor je. Dit maakt het een luchtig boek dat je gemakkelijk leest.

Mijn wenkbrauw trilde. Ik voelde aan mijn lip.
'Shit,' zei ik. 'Ik bloed. Fok, ik bloed echt.'
En ik haat bloed. Wallah. Ik sta op en maak ze allemaal af, dacht ik. Ik mep ze allemaal de tent uit. Baf, baf, baf. Ik kon dat nou wel denken, maar ik kon dus amper opstaan. 
Ik was echt zo tipsy als een konijn. Alles draaide en draaide. Opeens voelde ik hoe ik als een vuilniszak bij mijn nek en broek omhoog werd getild. Ik heb alleen nog wat krukken gezien. Ondersteboven dan. 

Niets Janne Teller, recensie door Juliën Reumkens

Teller J.(2000) Niets, Hasselt – Amsterdam: Clavis Uitgeverij

Samenvatting
Het verhaal wordt verteld door Agnes en ze blikt terug op iets dat acht jaar geleden is gebeurd. Het boek begint met de woorden: 
‘Er bestaat niets van betekenis, dat had ik allang door. Daarom heeft het geen zin om iets te doen, dat heb ik net begrepen.
Een uitspraak van Pierre Anthon, een leerling van de zevende klas van de lagere school in het dorpje Tering. Vanaf dat moment ging Pierre in een pruimenboom zitten en weigerde verder nog iets te doen. Het leven was zinloos. Deze houding verontrustte de andere leerlingen van zijn klas. We moeten er iets aan doen, vonden ze. We moeten hem op andere gedachten kunnen brengen. Het leven heeft wel zin! Maar hoe? Ze bedachten van alles om hem uit zijn boom te halen en komen op een gegeven moment op het idee om een soort van tentoonstelling te organiseren. Dit werd de ‘berg van betekenis’ die ze oprichtte in een houtzagerij. Iedereen brengt een soort van ‘offers’ van zaken die wel betekenis hebben. Het gaat vaak om het dierbaarste dat ze bezitten. Dit begint vrij normaal, maar loopt al snel volledig uit de hand. Het gaat zo, wie wat heeft geofferd mag een volgende aanwijzen. Het begint onschuldig met het offeren van een paar sandalen, maar al snel worden veel extremere zaken van elkaar geëist. Zo wordt er een dood broertje opgegraven, moet een middelvinger worden afgehakt en geeft een meisje haar maagdelijkheid op. Langzamerhand verdwijnt de onschuld en maakt deze plaats voor gruwelijkheden. En dit terwijl Pierre Anthon niet eens onder de indruk is van dit alles. Pas nadat een jongen klikt bij de 'grote mensen' komt de rest achter het bestaan van deze berg. De politie besluit om de houtzagerij te sluiten en een einde te maken aan het ritueel. De berg komt in de publiciteit en een museum in New York biedt er een paar miljoen voor. Ze vinden het een uniek kunstwerk en het wordt dan ook verkocht. Voordat het wordt verkocht, komt het nog tot een grote ruzie, waar Pierre Anthon wordt bijgehaald. Maar dit verergert de situatie alleen maar, en hij wordt geschopt en geslagen door iedereen. Op een gegeven moment druipen alle jongeren af en blijft Pierre alleen achter. Die nacht gaat de houtzagerij in vlammen op..

---

Recensie
Ik vond het een bijzonder indrukwekkend en aangrijpend boek. Het is heel luguber geschreven en zit vol gruwelijkheden maar gaat in principe over de betekenis van het leven. Wat voor zin heeft het leven eigenlijk? Die vraag wordt telkens opgeroepen en de kinderen in dit boek proberen in al hun onvolwassenheid dit vraagstuk op te lossen door een ‘berg van betekenis’ op te richten. Een van de hoofdpersonen in dit boek, Pierre Anthon, is van mening dat het leven niets betekent. En hij vormt de aanleiding tot het gedrag van de rest van de klas. Het leven betekent niets en is zinloos. Dit komt terug in de volgende citaten: 

’..De aarde is vier miljard zeshonderd miljoen jaar oud, maar jullie worden hooguit honderd!’ riep hij een andere keer. ‘Het is daarom de moeite niet waard om te bestaan.’ (blz. 6)

En: ’... Alles is zinloos, want aan alles komt een eind. Op het moment dat jullie geboren werden, begonnen jullie al te sterven. En zo gaat het met alles.’(blz. 6)

Dit komt in eerste instantie over als een heel zwaarmoedig boek, dat de zin van het leven aan de kaak stelt. Dat riep dan ook gelijk de vraag bij mij op, is dit boek wel geschikt voor leerlingen in de leeftijd van 13 t/m 15 jaar? Ik denk het eerlijk gezegd van niet, in ieder geval niet voor het grootste gedeelte. Waarschijnlijk vindt het gros van de leerlingen dit onderwerp te zwaar en niet interessant genoeg om er een heel boek over te lezen. Al is het boek wel weer interessant voor leerlingen die van horrorverhalen en andere gruwelijkheden houden. Het staat namelijk bol van de aangrijpende en soms bloedige scènes, die voor sommigen waarschijnlijk wel een bepaalde amusementswaarde hebben. Toch lijkt me dit boek uiteindelijk niet geschikt voor alle leerlingen van deze leeftijdscategorie. En ik denk dat slechts een select gezelschap plezier beleeft aan het lezen hiervan. Een ander voorbeeld van de harteloosheid en koelbloedigheid waarin de personages in dit boek handelen blijkt uit de volgende fragmenten aan het einde van dit boek. Dit is het moment waarop Pierre te grazen wordt genomen door de rest van de groep en waarbij ze hem genadeloos mishandelen.

‘...ik weet niet of het vreselijk was of niet. Als ik er nu over nadenk, moet het gruwelijk geweest zijn. Maar zo ligt het niet in mijn geheugen opgeslagen. Wat ik me herinner is dat het rommelig was. En fijn. Het gaf een goed gevoel om Pierre Anthon te slaan.’ (blz. 107)

En: ‘...hij lag in een rare, gekromde houding met zijn nek naar achteren gebogen en helemaal blauw en gezwollen in zijn gezicht. Er stroomde bloed uit zijn neus en uit zijn mond en het zat ook aan de hand waarmee hij geprobeerd had zich te beschermen.’(blz. 107)

Een andere vraag die het bij me opriep was, hoe realistisch zijn deze personages nou werkelijk? Natuurlijk is het zo dat in een groepsproces individuele kinderen tot vreemde dingen in staat zijn. Men wil solidair zijn aan elkaar en gaat daarin heel ver, zoals in dit boek beschreven. Maar in dit verhaal leidt het tot wel heel extreme situaties. Daarbij is de geloofwaardigheid van Pierre Anthon ook twijfelachtig. Een jongen die een jaar lang niet naar school gaat en in een pruimenboom allemaal vreemde zaken roept, is op zijn zachtst gezegd discutabel te noemen. Erg realistisch zijn de personages dus niet. Al vond ik dit zelf niet echt storend voor het verhaal en misschien is het zelfs wel de kracht van het verhaal. 

Het boek bleef me eerlijk gezegd wel boeien. En ook voor leerlingen kan het goed zijn om al eens na te denken over, wat wil ik nou bereiken in het leven? Denk ik na over de dingen die ik doe? En de toekomst? Dat ze hierover aan het denken worden gezet door dit boek lijkt me een goede zaak. Al is het waarschijnlijk zo dat nog niet alle leerlingen hier aan toe zijn op die leeftijd. Maar wanneer je een leerling hebt die dit boek heeft gelezen zijn er wel tal van vragen te stellen waarmee je een discussie kunt aanwakkeren. Welk nut heeft ons leven en wat vind je nou echt belangrijk? Waar ligt de grens tussen goed en kwaad? Ben jezelf gevoelig voor groepsdruk en groepsgedrag? Door het hier met ze over te hebben kun je ze bewust maken van bepaalde zaken. Dat groepsgedrag soms ook gevaarlijk kan zijn, en je je gedwongen kan voelen dingen te doen waar je niet achter staat. Wanneer je ze hier waakzaam op kunt maken, heb je een belangrijke taak als docent vervuld. Daarmee kan het boek dus wel een bepaalde opvoedende en bewustmakende functie hebben.

Al met al vond ik het een spannend en ontroerend boek dat me op sommige moment echt liet nadenken over het hoe en waarom van bepaalde dingen. Ik heb het boek dan ook vrij vlot(in twee dagen) uitgelezen. Doordat ik steeds wilde weten waar dit vreemde groepsgedrag tot zou leiden bleef ik geboeid. Mijn conclusie is wel dat het boek waarschijnlijk niet voor iedereen is weggelegd. Maar dat het zeker voor bepaalde leerlingen nuttig kan zijn dit te lezen, en dat het ook ontzettend leerzaam kan zijn.  Daarbij is het een spannend en aangrijpend boek, al moet het wel een beetje in je straatje passen. Aangezien het vrij donkere en zware kost is. Wanneer je van de iets luchtigere werken houdt is dit niet aan te raden. Maar denk je na deze recensie, dit is wel wat voor mij. Dan zou ik zeggen, ga aan de slag!

Fatale Liefde - Mieke ter Voert

Fatale Liefde, Carry Slee (1e druk 2010), Amsterdam: Carry Slee en FMB Uitgevers

Samenvatting

Amber en Liz zitten op de kunstacademie en dromen van een eigen modezaak. Als op een dag de tante van Amber overlijdt, komt hun droom ineens een stuk dichterbij: Amber erft 30.000 euro.
Liz heeft een relatie met Djawad, die gevlucht is uit Iran. Tijdens die vlucht raakte hij gewond en moest hij een operatie ondergaan. Hierdoor denkt hij dat hij onvruchtbaar is. Als Liz op een dag zwanger blijkt te zijn, breekt de hel los. Liz denkt dat Djawad haar laat zitten en hij denkt op zijn beurt dat Liz is vreemdgegaan.
Ondertussen ontmoet Amber de rijke, charmante Leon, waar ze al snel verliefd op wordt. Hij zegt een mooie baan in de tv-wereld te hebben en bakken met geld te verdienen. Eigenlijk is Leon een gevaarlijke oplichter die het huis en de auto van zijn neef gebruikt wanneer die in het buitenland zit.
Liz vindt dat het nu niet de tijd is om moeder te worden en ze besluit een abortus te ondergaan. Bijna op hetzelfde moment komt Djawad erachter dat hij helemaal niet onvruchtbaar is.
Terwijl dit zich in Nederland afspeelt, zit Liz met Leon in Frankrijk. Daar weet hij haar 25.000 euro afhandig te maken, zogenaamd om een klant te betalen. Het zit Liz niet lekker dat ze haar erfenis bijna helemaal kwijt is, maar toch helpt ze Leon. Djawad komt er samen met zijn broer Youssef achter dat de villa waar Leon zogenaamd woont, helemaal niet van hem is. Ze waarschuwen de politie en proberen Liz en Leon op te sporen. Leon krijgt argwaan en na een paar angstige uren voor Liz komen ze uiteindelijk op Brussel Airport aan. Daar stapt Leon op het vliegtuig naar Nairobi en Liz komt gelukkig weer veilig terug naar huis.
Liz en Amber besluiten hun droom te blijven najagen en gaan door met plannen maken voor hun bedrijfje. Liz en Djawad vinden elkaar uiteindelijk weer terug en gaan de toekomst samen tegemoet.

Recensie

Eigenlijk vond ik Fatale Liefde een heel voorspelbaar boek. Je voelt al vrij snel aan hoe de rollen verdeeld zijn en wat er zeer waarschijnlijk met wie gaat gebeuren. De twee hoofdpersonen Liz en Amber vullen elkaar aan in dit verhaal. Wat hen met elkaar verbindt is dat ze op de kunstacademie zitten en samen een huis delen. Liz heeft een relatie die zeer voorspoedig lijkt te verlopen en Amber ontmoet aan het begin van het verhaal een man. Als lezer gunde ik het Amber ook om iemand te ontmoeten. Dat het dan nou net zo’n gladde jongen moet zijn met een mooi hoofd en snelle auto… Ik vind dat ietwat voorspelbaar. Aan die karakterschets voel je al dat het niet zomaar een verliefdheid zal worden. Anderzijds: als het een doodnormale jongen zou zijn met goede manieren dan zou het ook niet veel toevoegen aan het verhaal. Er moet dus wel iets misgaan tussen die twee.

Eindelijk actie - Mieke ter Voert

Eindelijk actie, Jacques Vriens (1^e druk 1990), Vroege Lijsters 2014, Houten, Uitgeverij Uniebroek

Samenvatting

In het verhaal wordt Boris gevolgd, een 15-jarige jongen met typische puberproblemen: puistjes, ruzie met zijn ouders, een irritant broertje, verliefdheden en vervelende leraren. Er gebeuren veel dingen in Boris’ leven. De ouders van Boris proberen met het Handboek Pubers het gedrag van hun zoon voortdurend te verklaren en dit komt Boris de neus uit. Op een feestje zoent hij eindelijk met Sascha, waar hij al lange tijd stiekem verliefd op is. Boris verklaart haar de liefde, maar is zij ook verliefd op hem? Als Boris op een dag thuis komt van school heeft zijn moeder de shag onder zijn bed ontdekt en dan breekt de hel los in huize Van der Velden. Boris besluit dat zijn leven drastisch moet veranderen: hij wil gerespecteerd worden en daarom moet hij een daad stellen. Tegenover de school zit een slagerij die reclame maakt voor speklappen. Het lachende varken op het reclamebord brengt Boris op een idee. Hij zal in actie komen tegen de bio-industrie. Samen met zijn vrienden beraadt hij een actie om de varkens in een megastal in de buurt te bevrijden.

Recensie

Eindelijk actie is een makkelijk te lezen boek met enerzijds voorspelbare, herkenbare onderwerpen voor pubers: verliefdheden, puistjes, leraren, ouders. Anderzijds heeft het boek een verrassende invalshoek door in te zoomen op de bio-industrie. Ik heb dit boek in één keer uitgelezen en dit komt door de afwisseling tussen die aspecten: herkenbaar/voorspelbaar en verfrissend/spannend.

16 & zwanger Wat nu? - Fleur Metzemaekers

Hoefnagel, M. (2006) 16 & zwanger wat nu? Amsterdam: Uitgeverij Eenvoudig Communiceren

Samenvatting
Esther is een meisje van 16 jaar. Op haar verjaardagsfeest beleeft ze een romantische avond met de coolste jongen, Joris, van de school. Ze zoenen in de gang en gaan daarna samen naar boven. Ze gaat voor de eerste keer in haar leven met hem/een jongen naar bed en raakt zwanger.
Ze komt hier al vrij snel achter, maar durft niks tegen Joris te zeggen. Er gaan enorm veel vragen door haar hoofd. Wat zal Joris ervan vinden? Moet ze het kindje houden? Is ze niet te jong? Om rustig na te denken over al deze vragen besluit ze om een aantal dagen naar haar oma te gaan. Met haar oma heeft ze een heel goede band en waarschijnlijk kan haar oma haar van wijze raad voorzien. 

Recensie
16 & zwanger wat nu? is een boek voor jongeren met taalproblemen in het praktijkonderwijs en vmbo. Het is een roman voor jongeren uit de Reality Reeks. Die serie bestaat uit boeken met herkenbare onderwerpen voor jongeren. 
Drs J. Hetebrij schrijft: 'De schrijfster is een van de initiatiefnemers van de Stichting Makkelijk Lezen. Zij slaagt erin heel rechttoe rechtaan haar verhaal over de ongewenst zwangere Esther (16) te vertellen'.[1]
Heel rechttoe rechtaan is het zeker. Het boek begint bij het moment dat de moeder van Esther haar afzet bij het station. Vervolgens koopt Esther een kaartje voor de trein, dan gaat ze even een winkeltje in om een tijdschrift te kopen, en neemt de schrijfster je mee in de gedachten van Esther wanneer ze alleen in de trein zit. Omdat ze alleen is en weinig afleiding heeft neemt ze iedereen in haar omgeving op. Ze heeft nu ook de 'rust' om aan de baby in haar buik te denken. Aan elk nieuw onderwerp is een hoofdstuk gewijd. Daarin worden de gedachten van Esther beschreven en krijg je, in heel eenvoudige taal, een helder beeld van haar omgeving:
''Ik ga even langs de winkels, denkt Esther. Er zijn leuke winkels in de stationshal. Een boekwinkel. Een cadeauwinkel. Een snoepwinkel. Een kleine supermarkt. Een drogist. Een bloemenwinkel".(blz. 9)

"Esther kijkt uit het raam. Die moeder is blij met haar baby, denkt ze. Zou ze tien of elf maanden geleden ook blij geweest zijn? Tien of elf maanden geleden, toen wist de vrouw net dat ze zwanger was. Net als Esther nu. Sinds drie weken weet Esther het. En ze is er helemaal niet blij mee". (blz. 15)

Candy - Myrna van Deursen

Myrna van Deursen, Candy

Brooks, K. (2005) Candy. Uitgeverij Manteau, Antwerpen.

Samenvatting

De hoofdpersoon Joe leert het meisje Candy kennen als hij in Londen op weg is naar een arts. Joe is direct gefascineerd door Candy. Ze is mysterieus en moeilijk te doorgronden. Joe en Candy hebben direct een klik, maar hij voelt dat Candy veel zaken verborgen houdt. Tijdens een date in het café komt Joe tot de conclusie dat Candy werkt in de drugs- en prostitutiewereld. De verslaving van Candy leidt ertoe dat ze haar lichaam moet verkopen. Haar pooier Iggy profiteert enorm aan Candy. Hij schuwt dan ook geen geweld om Candy bij zich te houden. Ondanks dat Candy leeft in een verdorven wereld, probeert Joe er alles aan te doen om Candy hieruit te halen. Dit is alleen geen gemakkelijk proces. Pooier Iggy zorgt voor veel tegenwerking. Joe komt voor een moeilijke keuze te staan. Kiest hij voor Candy of niet. Uiteindelijk escaleert de situatie compleet als Candy haar pooier neersteekt. Candy wordt opgenomen in een psychiatrische kliniek en de toekomst zal het uit moeten wijzen of Joe Candy ooit nog zal zien.  

Recensie

De achterflap van het boek is veelbelovend. The Guardian stelt: 'Een waarschuwing: aan Candy raak je verslaafd'. Volgens de Volkskrant 'is dit het soort puberliteratuur waarmee bibliotheken vol moeten staan'.[1] Na het lezen van het boek ben ik het maar gedeeltelijk eens met de stellingen van deze toonaangevende kranten. Het boek leest inderdaad gemakkelijk weg. Er is geen complexe verhaalstructuur en het taalgebruik is goed te volgen voor vijftien plus scholieren. De thematiek spreekt ook veel jongeren aan. De harde wereld van drugs, prostitutie en criminaliteit komt steeds aan bod, maar daar ontstaat ook meteen het probleem. Er zijn meer auteurs van jeugdliteratuur die maatschappelijke problematiek verwerken in hun verhalen en naar mijn inziens hier beter in zijn geslaagd.

Voor ik doodga - Myrna van Deursen

Myrna van Deursen, Voor ik doodga

Downham, J. (2007) Voor ik doodga. Uitgeverij Mouria, Amsterdam.

Samenvatting

De zestienjarige Tessa heeft kanker en is terminaal ziek. Haar zeventiende verjaardag zal ze nooit vieren. Tessa besluit alles nog uit haar leven te halen. Om al haar levensdoelen nog te bereiken maakt ze een bucketlist. Bovenaan het lijstje staat seks hebben met een jongen, want ze wilt het gewicht van een jongen op zich voelen. Haar wens komt uit, maar de nacht met Jake was teleurstellend en niet wat Tessa ervan verwacht had. De tweede wens is om een dag overal 'ja' op te zeggen, de derde wens is om ooit nog een keer drugs te gebruiken en tenslotte wilt ze ook een keer de wet overtreden. Deze laatste levenswensen van zijn dochter maken haar vader wanhopig. Het contact tussen vader en dochter verloopt niet gemakkelijk. Hij vindt dat haar levenswensen over het randje kunnen gaan en een vroegtijdige dood kunnen betekenen. Tessa ligt hier niet wakker van, want na de slechte ervaringen met Jake is ze verliefd geworden op haar buurjongen Adam en ze gaat toch dood. Samen met hem stort ze zich in een prachtig liefdesavontuur om al haar wensen nog uit te laten komen. Als Tessa uiteindelijk overlijdt is Adam bij haar. De laatste dagen van het leven van Tessa zijn zwaar en ze komt tot de conclusie dat haar wensen niet meer zo belangrijk zijn. De band met haar naasten is het belangrijkst geworden in plaats van haar bucketlist.

Recensie

Het plot van het boek komt sterk overeen met het boek een weeffout in onze sterren van John Green.[1] Beide boeken gaan over een jong meisje dat verliefd wordt tijdens een terminale ziekte. Het grote verschil is dat Tessa's grootste angst is om volwassen ervaringen te missen. Seks, drugs, liefde en wetsovertredingen hebben een centrale rol in haar bucketlist. Deze onderwerpen worden niet expliciet genoemd in het boek van John Green.

Auteur Jenny Downham heeft op een krachtige en aansprekende manier expliciete onderwerpen in het verhaal weten te verwoorden, zonder dat het ranzig is geworden. De seksualiteitsbeleving van hoofdpersoon Tessa wordt vrijwel aan het begin beschreven. Bij sommige lezers zal dit een schrikeffect opwekken, maar jongeren van deze leeftijd houden zich immers wel bezig met de 'bloemetjes en de bijtjes', zelfs als ze terminaal ziek zijn. Knap dat de schrijfster dit zo duidelijk en herkenbaar heeft weten te verwoorden: "Hij steunt op zijn armen en beweegt langzaam boven me, met zijn gezicht opzij en zijn ogen stijf dicht. Dit is het dan. Het gebeurt echt. Ik beleef het nu. Seks. Als het over is, voel ik me vooral klein en stil onder hem." (blz. 29.)

De auteur beschrijft direct daarna hoe de wensen van Tessa ook tegen kunnen vallen. Tessa had een prachtig beeld van seks in haar hoofd, maar in werkelijkheid blijkt het anders te zijn: "Ik kan hem niet aankijken, dus schuif ik naar hem toe en begraaf me dieper, verstop me in zijn armen. Ik weet dat ik me volslagen belachelijk maak. Ik snotter als een klein kind over hem heen en ik kan er niet mee ophouden , verschrikkelijk is het". (blz. 29) Haar wens om seks te hebben voor haar dood is uitgekomen, maar haar gevoel daarna is verschrikkelijk. Als lezer stel ik mij de vraag of je alles wel uit het leven moet persen, moet je alle grenzen opzoeken en moet je alles hebben ontdekt? Zou je daar echt gelukkig van worden? De auteur weet je met het verhaal aan het denken te zetten over je eigen wensen, maar ook je kijk op seksualiteit, drugs en andere experimenten in het leven.

In korte tijd beleeft Tessa allerlei volwassen levenswensen en dit leidt tot een explosie van levenservaring in het jaar dat ze nog heeft. Dit is indrukwekkend om als lezer te volgen. De auteur heeft zich prachtig weten in te leven in een terminaal meisje van zestien dat nooit zeventien zal worden. Niet alleen de levenswensen van Tessa zijn direct en aangrijpend beschreven, maar ook haar gevoelens: "Het komt en gaat. De mensen denken dat je moedig en dapper wordt als je ziek bent, maar dat is niet zo. Het voelt meestal alsof ik word gestalkt door een psychopaat, alsof ik elk moment doodgeschoten kan worden, maar soms denk ik er uren niet aan".(blz. 112.) In het boek wordt ook duidelijk hoe eenzaam het is om terminaal te zijn. Iedereen staat om je heen en is lief voor je, maar uiteindelijk moet je toch zelf op reis en het laatste stukje alleen loslaten. Deze angst komt binnen bij de lezer. Het boek is voor vijftien plus jongeren geschreven en door de simpele schrijfwijze van de auteur worden deze gevoelens ook helder overgebracht naar de doelgroep van dit boek. Deze manier van schrijven zorgt er ook voor dat je aangegrepen kan worden door het verhaal. Dit zal voor iedereen verschillend zijn. Ik moet bekennen dat ik als lezer vooral op het einde een traantje weg moest pinken. Het leven is nu eenmaal niet eerlijk als je zo jong moet loslaten. De schrijfstijl leidde ertoe dat ik helemaal in het verhaal werd meegezogen op het moment dat Tessa zal gaan sterven. "Het is goed, Tessa, je mag gaan. We houden van je. Je mag weggaan. 'Waarom zeg je dat?' 'Misschien wil ze toestemming om te sterven'.'Ik wil het niet. Mijn toestemming krijgt ze niet'." (blz. 299)

Het boek is op indrukwekkende wijze beschreven met een aangrijpende thematiek. Dit maakt het boek ook niet meteen voor iedereen geschikt. Het is niet een boek dat je voor de ontspanning even tussendoor leest. Het zet je aan het denken, het is ontroerend en als jezelf niet fijn voelt dan is dit boek zeker geen aanrader. Ik zou het boek zeker aan leerlingen aanraden. De dood en levensvragen- en/of wensen zijn ook zaken die jongeren bezighouden. Veel leerlingen hebben in hun omgeving te maken gehad met verlies. Door het expliciet beschrijven van onderwerpen als seks, drugs en onzekerheden raakt het ook de belevingswereld van jongeren.

[1] Green, J. (2012) Een weeffout in onze sterren. Lemniscaat, Rotterdam.