Een recensie van Ilse Schuurmans.

Hagen, H. (2012). Hoe angst klinkt.Amsterdam: Querido.

Een bundel krachtige gedichten. Over alleen zijn, iemand aan willen raken, verliefd zijn, de dood van een leeftijdgenoot, de lichtheid van een sneeuwvlok, en over het weten hoe angst klinkt. Gevoelig, speels, en vaak ook grappig.

Zo wordt de gedichtenbundel van Hans Hagen beschreven op de site van de uitgeverij. Ik koos de bundel uit omdat ik Hans Hagen nog kende van het kleutergedichtenboek Jij bent de liefste dat hij samen schreef met zijn vrouw. Met prachtige prenten van Marit Törnqvist. Het was lange tijd een voorleesfavoriet bij mij thuis. Soms/val ik hard/dan huilt mijn knie/tranen rood van bloed/en uit mijn ogen/druppeltjes verdriet/soms/val ik zacht/dan huil ik niet

Of die van Hans of Monique was weet ik niet, maar hij is me wel bijgebleven. Vandaar dat ik nieuwsgierig werd toen ik zag dat Hagen nog niet zo heel lang geleden een bundel schreef gericht op pubers. Een lastiger publiek, vermoed ik. 

Het is een heel diverse bundel. Waarbij wat de onderwerpen betreft het ene gedicht duidelijker specifiek gericht is op de jongerendoelgroep dan het andere. Qua toon en toegankelijkheid sluiten alle verzen uit het boek zeker aan bij de wat jongere lezer. Vooral het eerste gedeelte van de bundel is uit het leven van middelbare scholieren gegrepen, met bijvoorbeeld gedichten waarin het schoolleven terugkomt in een slecht rapport of in de vorm van een wiskundeleraar:

zo kwaad als Palstra wiskunde gaf

een mond als een streep

zo kwaad in kwadraat

stond er geen voor de klas

zijn ogen kil

zijn stem van glas

en armen die bètaweterig zwaaiden

(...)

               (uit: le-raar p. 10)

maar ook de zo herkenbare verliefdheid die nooit uitgesproken zal, wordt een aantal keer bezongen: 

Ik heb haar aangeraakt
Ik heb haar aangeraakt
zij liep omhoog
ik liep omlaag
even zij aan zij
en toen mijn hand vanzelf
zomaar langs haar dij 
(...)
               (uit: van mij p. 12)

of deze, die ik persoonlijk wat mooier vind en daarom in het geheel citeer:

zachte ogen

als de avond valt
de zon nog lager
de wereld stil en vager
keert mijn blik en

zie ik helder wat ik wil
een lach een knik maar
onbereikbaar jij geen woord
dat hoorbaar wordt

maar morgen op het plein
of in de gang ja morgen
dan zeg ik dan wil ik

-veel valt te zien
en tegen ook misschien
                          ( p. 19)

Verder zijn thema's die duidelijk aan de belevingswereld in de puberleeftijd refereren: de relatie tot een vader en een moeder (de eerste wat negatiever als de laatste) en een nog vrij onschuldige verwijzing naar seksualiteit:

(...)
als je opzij
borst en buik
lippen getuit
ik beschrijf je het liefst
als alles uit
                (uit: alles uit p. 38)


Wat verderop in de bundel staan wat andere thema's centraal die qua onderwerp niet met een bepaalde leeftijd in het achterhoofd geschreven zijn. Zo zijn er veel gedichten over dieren en de natuur, maar ook over het dichten zelf. Soms is een gedicht gewoon een verhaaltje op zichzelf of een gedachte die voorbij kwam. 
Ik vind de gedichten in de bundel sterk variëren in toon en kwaliteit. Waar het ene gedicht gevoelig is en je raakt, lijkt een ander wel erg makkelijk neergeschreven. Het ene gedicht spreekt mij meer aan dan het andere. Ook als ik daarbij probeer in de huid te kruipen van een 14-jarige. Tegelijkertijd blijft het natuurlijk ook een kwestie van smaak. Persoonlijk vind ik de gedichten waarin humor verwerkt, niet altijd even geslaagd. Vaak beginnen deze gedichten heel klein en mooi van taal, maar eindigen dan met een soort van clou, die voor mij niet nodig zou zijn. Ook zitten er met regelmaat woordspelingen in die wat naar het flauwe neigen, maar misschien ook juist wel weer leuk zijn voor de doelgroep. De gedichten zijn in elk geval toegankelijk, vlot leesbaar en meestal licht van toon, waardoor ik denk dat Hagen er best goed in geslaagd is de juiste toon te raken. 

Opvallend in de bundel is de gehele sectie gewijd aan de de dood van een moeder, waarschijnlijk die van de dichter. Dit is een reeks gedichten die loopt van 'de uitslag', waarin de moeder hoort dat ze een vlekje op haar long heeft, tot 'uit' waarin de dokter haar helpt bij het einde:

(...)
en de dokter sloot de spuit aan
en hij spoot
in een steile glimlach kwam de dood

(...)

                      (uit: uit p. 57)

Deze gedichten zijn soms heel direct en drijven de spot met het vele roken van de moeder. Aan de andere kant zijn ze ook ontroerend en confronterend. Zeker voor iemand die net een dierbare verloren heeft.

De titel van de bundel, Hoe angst klinkt, vind ik wat ongelukkig gekozen. Hij geeft een zware lading aan het boek die totaal niet past bij het merendeel van de gedichten die er in staan. Ik denk dat het zelfs menig jongere zal doen besluiten dit boekje niet uit de kast te trekken als ze een dichtbundel willen of moeten lezen. Deze titel verwijst natuurlijk naar een van de gedichten, maar dit gedicht lijkt niet het meest representatieve van de bundel te zijn. Desalniettemin kan ik het titelgedicht niet geheel onbesproken laten. Het gaat om het langste gedicht dat in de bundel staat en beschrijft de kracht en de schoonheid van een galopperend paard dat op een dag verongelukt. 

(...)

je neus

je ogen

je benen wijd open

alles verminkt

en alles gebroken

ik hoorde hoe angst klinkt 

en toen alles stil

                    (uit: Hoe angst klinkt p. 65)

Dat is natuurlijk de grootste nachtmerrie voor een puberpaardenmeisje. Het zou bijna een relativerende woordgrap van de dichter zelf geweest kunnen zijn, zoals hij deze wel maakt in zijn  andere gedichten. Maar voor dit gedicht ging dat hem (gelukkig) toch te ver. Misschien wel een van de redenen waarom dit gedicht een beetje een vreemde eend in de bijt is in de bundel.  Hoewel er meer diergedichten in de bundel staan, vond ik het gedicht wat los staan van de rest. Zowel qua thema als toon. Ik snap dan ook niet helemaal waarom de dichter nu juist dit als hoofdgedicht heeft gekozen voor deze bundel gericht op jongeren. 
Het titelgedicht was niet geheel aan mij besteed, maar zal de paardenliefhebber zeker beroeren.

Voor ieder ander in de klas staan er genoeg gedichten in deze bundel die je kunnen raken of op zijn minst vermaken.

Ruby de Witte - Binnenstebuiten - recensie door Robert Termorshuizen

De Witte, R. (2010). Binnenstebuiten (1e druk). Houten: Van Holkema & Warendorf.

In Binnenstebuiten, met als ondertitel Gedichten van een 16-jarige, schotelt Ruby de Witte ons twintig gedichten voor waarbij de puberteit een centrale plaats inneemt. De bundel start toepasselijk met het gedicht Ik wil geen puber zijn. Het verzet betreft vooral de kijk op en de typering van deze levensfase door volwassen ("het woord klinkt bijna als een / door hormonen bezeten diersoort"). De overige gedichten beschrijven een aantal beschouwingen en ervaringen van deze 16-jarige schrijfster. Volgens de flaptekst: "Het ene moment vindt ze de wereld prachtig, het andere moment piekert ze over de zin van het bestaan" en "In eerlijke, rake bewoordingen geeft ze je een uniek kijkje in het hoofd van een 'puber'".

Om te beginnen heb ik veel sympathie voor jonge schrijvers. Hun werk vormt het passende alternatief voor de per definitie wat geforceerde schrijverijen van volwassenen die zich met deze doelgroep (pubers - adolescenten) bezighouden. De jonge schrijver maakt deel uit van de doelgroep waar hij voor schrijft en dat maakt dat de creatieve arbeid natuurlijker en spontaner is dan die van zijn volwassen collega's. Dat betekent onder meer dat de jonge schrijver zich niet als buitenstaander hoeft te oriënteren op de jeugdcultuur en zich niet of veel minder hoeft af te vragen welke middelen hij moet inzetten om deze doelgroep voor zich te winnen. Kortom, de jonge schrijver kan een trukendoos links laten liggen om te gaan schrijven in het verlengde van wie hij is en vanuit de levensfase waarin hij zich bevindt.

Het probleem dat zich daarbij voor kan doen, we hebben het immers over schrijvers die zich in de tienerleeftijd bevinden, is een gebrekkige schrijftechniek, een gemis aan levenswijsheid en/of een gebrek aan algemene kennis. Maar dat is natuurlijk de perceptie van een volwassene. De (volwassen) recensent beoordeelt het boek volgens volwassen maatstaven of probeert zich in te leven in een jeugdige lezer. En daarmee slaat hij wellicht (ook) per definitie de plank mis … Misschien  moet ik tot de slotsom komen dat jeugdliteratuur die door een lid van de doelgroep zelf geschreven wordt, ook alleen maar gepast kan worden gerecenseerd door afgevaardigden uit diezelfde jeugdgroep? Oftewel; laat jeugdliteratuur door de jeugd gecreëerd en beoordeeld worden en laat volwassenen er met hun poten vanaf blijven!?

Ik zou hiermee kunnen stoppen en de opdracht als onuitvoerbaar kunnen bestempelen, maar zal toch pogen om, in alle bescheidenheid, iets meer over deze gedichtenbundel te zeggen. Als volwassene, dat natuurlijk wel.

Eindelijk actie - Mieke ter Voert

Eindelijk actie, Jacques Vriens (1^e druk 1990), Vroege Lijsters 2014, Houten, Uitgeverij Uniebroek

Samenvatting

In het verhaal wordt Boris gevolgd, een 15-jarige jongen met typische puberproblemen: puistjes, ruzie met zijn ouders, een irritant broertje, verliefdheden en vervelende leraren. Er gebeuren veel dingen in Boris’ leven. De ouders van Boris proberen met het Handboek Pubers het gedrag van hun zoon voortdurend te verklaren en dit komt Boris de neus uit. Op een feestje zoent hij eindelijk met Sascha, waar hij al lange tijd stiekem verliefd op is. Boris verklaart haar de liefde, maar is zij ook verliefd op hem? Als Boris op een dag thuis komt van school heeft zijn moeder de shag onder zijn bed ontdekt en dan breekt de hel los in huize Van der Velden. Boris besluit dat zijn leven drastisch moet veranderen: hij wil gerespecteerd worden en daarom moet hij een daad stellen. Tegenover de school zit een slagerij die reclame maakt voor speklappen. Het lachende varken op het reclamebord brengt Boris op een idee. Hij zal in actie komen tegen de bio-industrie. Samen met zijn vrienden beraadt hij een actie om de varkens in een megastal in de buurt te bevrijden.

Recensie

Eindelijk actie is een makkelijk te lezen boek met enerzijds voorspelbare, herkenbare onderwerpen voor pubers: verliefdheden, puistjes, leraren, ouders. Anderzijds heeft het boek een verrassende invalshoek door in te zoomen op de bio-industrie. Ik heb dit boek in één keer uitgelezen en dit komt door de afwisseling tussen die aspecten: herkenbaar/voorspelbaar en verfrissend/spannend.