Afblijven – Carry Slee en Maria Peters (filmeditie)

Reactie op recensie Hendrik Meijer door Astrid Leeuwestein.

                                                           

Slee, C. & Peters, M. (2009). Afblijven: De filmeditie (30^e druk). Houten: Van Holkema & Warendorf.

Samenvatting

Melissa droomt van een danscarrière en dit lijkt werkelijkheid te worden wanneer ze auditie mag doen voor de nieuwe clip van Brainpower. Daar ontmoet ze Jim, die haar een xtc-pil aanbiedt tegen de zenuwen. Vanaf dan ziet beste vriend Jordi haar nauwelijks meer. Melissa zit alleen nog maar bij Jim thuis te chillen en drugs te gebruiken. Daardoor gaat het van kwaad tot erger: spijbelen, stelen, dealen en uiteindelijk loopt ze zelfs weg van huis. Na weken vindt Jordi Melissa terug op een houseparty, waar ze net op dat moment bewusteloos van de xtc wordt afgevoerd naar het ziekenhuis. Jordi wil koste wat kost bewijzen dat Jim de schuldige is van alle ellende en uiteindelijk lukt hem dat ook. Als Melissa ontslagen is uit het ziekenhuis en weer terug is bij haar ouders, beseffen de twee dat ze meer voor elkaar voelen dan vriendschap.

Reactie

Net als bij Hendrik kwam tijdens mijn stage het boek Afblijven aan bod tijdens Nederlands. Ik heb er daarom voor gekozen het boek ook zelf te lezen. Later heb ik nog de filmeditie gelezen, zodat ik goed kon aansluiten op Hendriks recensie. Regisseur en scenarioschrijfster Maria Peters bewerkte het oorspronkelijke Afblijven tot deze speciale uitgave. Het verhaal is gemoderniseerd en wijkt op sommige punten iets af (de personages roken bijvoorbeeld niet meer aan de lopende band), maar de essentie van het boek is bewaard gebleven.

Ik deel Hendriks mening dat de personages erg realistisch zijn. Carry Slee en Maria Peters weten de dynamiek van de groep vrienden treffend neer te zetten. Typische zaken waar pubers mee worstelen zoals onzekerheid, populariteit, geroddel, loyaliteit, jaloezie en ontluikende liefde zorgen ervoor dat de verhoudingen soms flink op scherp worden gezet. Door hun constant wisselende emoties gaan de personages echt leven. Niet alleen Jordi en Melissa, maar ook Fleur en Toine worden echte personen door hun herkenbare pubergedrag.

Wat minder realistisch is, is het drugsgebruik van Melissa. Lil’ Kleine en Ronnie Flex rappen in hun recente hit Drank en drugs dan wel "alle tieners zeggen ja tegen mdma", ik ben het met Hendrik eens dat een meisje als Melissa wel erg gemakkelijk aan xtc komt. Het lijkt me verder zeer onwaarschijnlijk dat iemand onder invloed van xtc beter in staat is een strak ingestudeerde choreografie uit te voeren. Ik kan me ook niet voorstellen dat iemand doordeweeks overdag of zelfs op school een pil zou slikken. Bovendien is xtc is bij uitstek een partydrug en niet verslavend zoals cocaïne. Wellicht dat een snuivende tiener te heftig zou zijn voor het boek en Carry Slee het met xtc iets minder schokkend heeft willen maken. Helaas doet dat wel afbreuk aan de geloofwaardigheid. Het is goed dat het boek waarschuwt voor de gevaren van drugsgebruik, maar wees dan wel realistisch. De doorsnee leerling zal er geen vraagtekens bij zetten, maar streetwise pubers zullen erom lachen.

Toch vond ik het boek erg spannend. Het verhaal wordt grotendeels verteld vanuit Jordi’s perspectief, waardoor je net zo min als hij weet waar Melissa is als ze is weggelopen. Ik kon net als Hendrik zijn wanhoop en angst goed voelen en wilde net zo graag als Jordi weten hoe het met Melissa ging. De schrijfster zet de lezer nog even knap op het verkeerde been, wanneer Jordi in het ziekenhuis aankomt en hoort dat er een meisje van zestien aan de gevolgen van vervuilde xtc is overleden: “Frank kijkt Jordi aan. ‘Ze heeft het niet gehaald,‘ zegt hij zachtjes.[…] ‘Het was zo’n lieve meid. Je snapt die ouders niet. Waarom hebben ze niet beter voor Mette gezorgd?” (p.134). Gelukkig bleek dit Melissa niet te zijn, maar later loopt de spanning opnieuw enorm op wanneer ze alsnog in het ziekenhuis belandt.

Het nadeel van Jordi’s perspectief is dat Melissa uit beeld verdwijnt als ze is weggelopen. Hierdoor blijft het gokken naar haar gedachten en gevoelens. Ik had het wel interessant gevonden om te lezen wat ze dacht en voelde toen ze van huis weg was en wat de drugs bij haar teweegbrachten. Ik denk overigens wel dat ik Melissa dan minder aardig had gevonden. Nu doet ze wel foute dingen, maar doordat je als lezer door Jordi’s roze bril naar haar kijkt, blijft ze toch sympathiek. Misschien is het einde vreselijk cliché, maar je gunt Jordi en Melissa hun liefde voor elkaar.