Pizzamafia - Khalid Boudou, een reactie op de recensie van Ilse Schuurmans(door Juliën Reumkens)

Boudou, Khalid.(2007) Pizzamafia. Amsterdam: Moon.

Allereerst wil ik stellen dat de recensist een treffende analyse heeft gemaakt van het boek, en er een aantal belangrijke elementen heeft uitgehaald en juist belicht. Persoonlijk vond ik het een aantrekkelijk en leuk boek om te lezen. Door de grappige dialogen en de gebeurtenissen die elkaar in rap tempo bleven opvolgen werd het nooit saai om te lezen en had ik het zo uit.

Met de meeste dingen die Ilse beschreef ben ik het eens, zo ook bijvoorbeeld het gebruik van Marokkaanse straattaal in het boek. Krachttermen als Fok! Wallah!, komen herhaaldelijk terug. Ilse schrijft hierover het volgende.

‘’  De taal en stijl zijn even wennen maar wel geloofwaardig. Het zou vreemder zijn als Haas algemeen beschaafd Nederlands zou spreken. Je hoort Brahim en Haas op deze manier echt praten en ziet de scènes voor je. Dit maakt het een luchtig boek dat je gemakkelijk leest.’’

Het klopt volledig dat het raar zou zijn als deze personen beschaafd Nederlands zouden spreken. Deze manier van schrijven geeft het boek een authenthiek karakter en zo krijg je ook het idee dat die dingen daadwerkelijk door de hoofdpersonen zo gezegd worden. Dit stoorde mij dan ook totaal niet en zorgde ervoor dat het vlot overkwam en je er gemakkelijk doorheen las. Voor boeken als schnitzelparadijs en ook pizzamafia, beide geschreven door Khaklid Boudou,  is deze schrijfstijl typerend en hoort het ook echt bij de ‘subcultuur’ die centraal staat in beide werken. Een leuk element aan dit boek dus!

Toch ben ik het niet op alle punten helemaal eens met de recensist. Zo stelt zij dat het einde eigenlijk niet echt bevredigend is en zij iets ergers had verwacht gezien de woorden die de schrijver aan het begin van het boek uitspreekt.

‘’ Gebeurd is gebeurd. Bijna alles is kapot. 
En wat nog niet kapot is, gaat straks wel kapot.’’

Ilse schrijft:
‘’De spanning die de schrijver daarmee wil oproepen, is niet helemaal in verhouding tot wat er uiteindelijk echt gebeurt. Daardoor ben je aan het eind bijna teleurgesteld dat het allemaal wel meevalt.’’

Zelf verwachtte ik echter niet dat het tot een apocalyptische einde zou komen, maar zag ik wel aankomen dat uiteindelijk de realiteitszin bij de hoofdpersonen de overhand zou krijgen. Dit omdat de hele sfeer in het verhaal voor mij niet aangaf dat het uiteindelijk ‘echt’ uit de hand zou lopen, maar eerder dat het uiteindelijk wel weer goed zou komen. Dit gevoel had ik omdat het toch gaat om een jeugdboek waarin de sfeer meer overkomt als blaffen, blaffen dan daadwerkelijk bijten. Stoerdoenerij en een grote mond, maar uiteindelijk een klein hartje. Wel ben ik het met Ilse eens dat de keuze voor bovenstaande woorden door de schrijver lichtelijk overdreven zijn. Wanneer je als lezer alleen op die woorden afgaat denk je inderdaad dat het wel eens slecht zou kunnen aflopen voor een van de hoofdpersonen. Achteraf gezien dus niet slim gekozen, maar waarschijnlijk vooral bedoeld om de lezer te triggeren.

Terugkijkend heb ik me prima vermaakt met dit werk en ben ik van mening dat het zeer geschikt is voor de doelgroep. Ondanks dat het boek een beetje oppervlakkig blijft, zijn de thema’s die worden aangesneden, zoals liefde, criminaliteit, familierelaties en het verdedigen van je ‘eer’,  zeer aansprekend voor jongeren. Daarom denk ook ik dat het vooral voor jongens een aan te raden boek is. Zij zullen het met veel plezier lezen!

Een snelle hap voor tussendoor. Door : Ilse Schuurmans

Boudou, K. (2007). Pizzamaffia. Amsterdam: Moon.

Samenvatting

Eigenlijk heeft de Marokkaanse Brahim een prima leventje. Hij doet het prima op school (3 Havo), heeft een leuke Nederlandse vriendin, Alice, op wie hij gek is en hij werkt met veel plezier in de pizzeria van zijn vader. Omdat zijn vader reuma heeft, wordt de pizzeria gerund door zijn oom Faris, met wie hij het goed kan vinden. Ook met diens zoon Iljas, die Haas genoemd wordt, lacht hij heel wat af. Maar zijn vader verdenkt zijn broer Faris ervan geld achter te houden van de pizzeria en op den duur mondt dit uit in een knallende ruzie, waarna Oom Faris en Haas pizzeria Novara de rug toe keren. Het duurt niet lang of zij starten de flitsende pizzeria Melodia op, die uitgroeit tot een bijna letterlijk moordende concurrentie voor Novara. Waar Novara voor de klassieke authentieke Italiaanse pizza gaat, trekt Melodia alles uit de kast om met een flitsend image jongeren naar zich toe te trekken. Van een loungebank tot chillfeesten met lekkere meiden. Brahims vader vindt dat Brahim een vent moet zijn en terugvechten. Wat begint met agressief folderen en elkaar zwartmaken op internet, loopt uit op een ware pizza-oorlog met vuile 'maffia'-praktijken uit de koker van Haas (niet voor niets fan van Tony Montana uit Scarface). Zo bivakkeren er op den duur door Melodia betaalde junks voor de ingang van Novara.  Brahim takelt af, hij gaat niet meer naar school en verwaarloost zijn relatie met Alice. Als alles uiteindelijk toch weer goed lijkt te zijn tussen Brahim, oom Faris en Haas, wordt Brahim er in geluisd met een buikdanseres die hem moet versieren. Als Brahim niet op haar avances ingaat omdat hij een vriendin heeft, verschijnt er toch een filmpje op internet, gemanipuleerd door...Haas. Alice ziet dit en maakt het uit. Dat is de druppel voor Brahim. Hij leent een pistool van een louche Chinees die hij kent uit de sportschool en gaat verhaal halen. Als Haas vlucht, volgt een spectaculaire scooterachtervolging, waarbij Haas uiteindelijk over de vangrail vliegt. Haas is gewond, maar gaat niet dood. In zijn benarde positie in de berm biecht hij op dat hij alles heeft gedaan. Hij heeft zelfs het geld gejat uit de pizzeria, waardoor de hele oorlog ontstaan is. Haas kon het niet hebben dat Brahim 'alles had' en hij niet: hij is knap, heeft een leuke vriendin, zijn beide ouders nog en vooral: de waardering van oom Faris. Haas is jaloers omdat hij denkt dat zijn vader Brahim leuker vindt dan hem, zijn eigen zoon. Daarom moest hij ze wel uit elkaar drijven, tot elke prijs.

Recensie

Pizzamaffia is een vlot geschreven, filmisch boek vol grappige dialogen. Deze zijn geschreven in een soort jongeren-straattaaltje gemixt met wat Marokkaanse woorden. De taal en stijl zijn even wennen maar wel geloofwaardig. Het zou vreemder zijn als Haas algemeen beschaafd Nederlands zou spreken. Je hoort Brahim en Haas op deze manier echt praten en ziet de scènes voor je. Dit maakt het een luchtig boek dat je gemakkelijk leest.

Mijn wenkbrauw trilde. Ik voelde aan mijn lip.
'Shit,' zei ik. 'Ik bloed. Fok, ik bloed echt.'
En ik haat bloed. Wallah. Ik sta op en maak ze allemaal af, dacht ik. Ik mep ze allemaal de tent uit. Baf, baf, baf. Ik kon dat nou wel denken, maar ik kon dus amper opstaan. 
Ik was echt zo tipsy als een konijn. Alles draaide en draaide. Opeens voelde ik hoe ik als een vuilniszak bij mijn nek en broek omhoog werd getild. Ik heb alleen nog wat krukken gezien. Ondersteboven dan.