Recensie door Fleur Metzemaekers

Robben, Jaap (2007) De nacht krekelt, Breda: De Geus

In 2007 komt Jaap Robben met de dichtbundel De Nacht Krekelt. Het is een dichtbundel met een serieuze knipoog naar de wereld. Jaap Robben valt vooral het hilarische op. Hij schrijft 30 typografische gedichten, gedichten met een beeldgrap.

Ik moest in het begin heel erg wennen aan de vorm van de gedichten. Jaap Robben gebruikt verschillende lettertypes, zijn gedichten rijmen bijna nooit, de zinnen staan soms kriskras door elkaar en toen ik bij 'Ofeladio' kwam ontdekte ik dat dat geen gedicht was, maar een verhaal. Op zich niet heel vreemd, want sommige van zijn gedichten lijken ook net verhaaltjes. 'Ofeladio' is een verhaal wat als enige van de 6 ook meerdere bladzijdes beslaat. Het is een humoristisch verhaal over een tripje naar Berlijn. Het feit dat er ook verhaaltjes tussen zitten maakt het ook weer tot een speels geheel, wat ik vaak erg leuk vind. Het lijkt dan niet zo serieus, al bedoelt Jaap Robben dat soms wel. Bijvoorbeeld met het volgende gedichtje:

'Onder de dikke druppel bloed
op mijn knie mist een velletje.

Vanmiddag heb ik het verloren
op het stoepje om de hoek.

Zodra de zon weer opkomt,
begin ik daar met zoeken.

Hopelijk heeft de wind
het laten liggen en zag

een muisje het niet aan
voor een heel dun plakje worst.'
(De nacht krekelt, Knievelletje vermist)

Voor een kind kan dit heel herkenbaar zijn en een serieus geval. Jaap Robben knipoogt op een lieve, speelse manier naar dit 'vervelende' geval voor kinderen.

Recensie door Fleur Metzemaekers - Arend van Dam - Echte helden zwijgen niet

Dam, Arend van, (2008), Echte helden zwijgen niet, Uitgeverij Van Holkema en Warendorf: Houten

Samenvatting
Stijn, Morris en Karim zijn drie beste vrienden en gaan naar de brugklas. De laatste dag van de vakantie en voordat ze naar hun nieuwe school gaan, gebeurt er iets vreselijks....

Stijn woont op een boerderij, iets verder fietsen van school dan Morris en Karim. Morris stelt voor de vader van Stijn te helpen de stenen achter de boerderij in het maisveld op te ruimen. Daar stuiten ze op een hoop bijzondere stenen. Stijn is erg geïnteresseerd in  stenen en archeologie. 'Zwerfkeien, botten, bouten, moeren, scherven, houtstronken; er is van alles te vinden.' (Echte helden zwijgen niet, p. 15). 
In plaats van de stenen in een zak te doen besluiten ze er een wedstrijdje mee te gaan steen werpen. Stijn twijfelt, maar wordt al snel door de andere twee overgehaald,

'Stijn aarzelt. Hij kijkt naar zijn vrienden. Die staan alweer met nieuw werpmateriaal in de aanslag. Karim met een platte scherf. Morris met iets bruins. Is het een zwerfkei? Een klomp ijzererts? Verroest metaal? 'Maar er komen auto's aan,' zegt Stijn. Morris kijkt hem minachtend aan. 'Wat ben jij toch een watje. Kom op, alle drie tegelijk.' En Stijn doet wat hij moet doen. Net als de anderen tilt hij zijn hand op. Alle drie zwaaien ze hun arm zo ver mogelijk naar achteren. Hun armen maken vaart en laten los. Maar tot Stijns schrik klinkt er nu geen plons of het geluid van brekend steen, maar het geluid van piepende banden en een harde knal.  'Wegwezen!' schreeuwt Morris.' In de verte klinkt het geluid van een sirene. Een politiewagen? Toch geen ambulance?' Echte helden zwijgen niet, p. 16)

Er is een ongeluk gebeurt. Maar Stijn, Morris en Karim spreken af dat ze hun mond erover houden. Naast dit geheim, wat steeds groter wordt, speelt er bij Stijn nog veel meer. Zo is hij onzeker over de brugklas en over een eventuele verhuizing. En houdt Roos, het leuke meisje dat hij nog kent van de basisschool hem in gedachten ook bezig.

Recensie
Op de achterkant van het boek staat een leuke zin:
'Alleen voor jongens! En voor meiden die durven........' Dat was al iets wat mijn aandacht trok evenals de drukke voorkant. Ik was benieuwd naar dit boek met de mooie titel: Echte helden zwijgen niet. Een boek over vriendschap en jezelf zijn.

De schrijver heeft deze thema's echt heel realistisch, mooi en op een herkenbare manier beschreven. Het boek raakt je meteen, waardoor je verder wil lezen.
Het feit dat er iets is gebeurt waar jij en je vrienden misschien iets mee te maken hebben en je dat geheim moet houden. Bijna elk kind zal ooit met zoiets te maken krijgen. Maar wat doe je in zo'n situatie? Houd je je mond of gaat het aan je knagen en ga je het toch vertellen? Daar hoort ook angst bij, bang voor wat er gaat gebeuren als je het vertelt. Allemaal afwegingen waar je behoorlijk mee kan zitten.
Wanneer de politie op de stoep staat bij Stijn, krijgt hij het enorm benauwd:

'Stijn laat zijn skelter nog een stukje doorrollen en kijkt zijn vader vragend aan. Honderd gedachten razen door zijn hoofd. De politie komt voor hem. Hij is er gloeiend bij. De agent hoeft hem maar een enkele vraag te stellen en hij slaat door. Stijn kan niet liegen. Hij kan onmogelijk liegen. Hoe graag hij ook zou willen.'

Op dit moment weet de schrijver je mee te nemen in de gevoelens van Stijn. Je voelt letterlijk zijn angst. En vraagt je af of hij iets zal zeggen.

De grootste twijfels die Stijn heeft, en die door het hele boek als een rode draad lopen, hebben te maken met de vriendschap die hij heeft met Morris en Karim. Ze zijn al jaren de beste vrienden, maar mede door het ongeluk en het feit dat Morris altijd bepaald wat ze gaan doen gaat Stijn twijfelen. Hij wil eigenlijk niet zo zijn en hij wil ook wel eens wat te zeggen hebben. Hij voelt zich een meeloper en krijgt steeds meer het gevoel dat hij voor zichzelf en anderen op moet komen. Uit dit stukje blijkt weer eens dat Stijn een meeloper is:

'Ik weet een leuk geintje, jongens,' zegt Morris tegen Stijn en Karim. Hij wijst naar de andere kant van het schip. We verstoppen ons. Hoeven we ook niet mee te doen.'

Reactie van Fleur Metzemaekers op recensie van Julien Reumkens – Blauwe Plekken van Anke de Vries

De Vries, Anke (1992), Blauwe plekken, Rotterdam: Lemniscaat

Na het lezen van het boek Blauwe plekken van Anke de Vries kan ik me helemaal vinden in de mening van Julien. Ook ik raad dit boek aan, aan mijn leerlingen in de eerste en tweede klas. Mede door het feit dat Anke de Vries de personages heel realistisch neerzet. Je kan je helemaal inleven in de personages en voelt echt met hen mee. Zeer zeker met Judith. Als het ware kan je haar pijn voelen nadat ze mishandelt is. Zij leeft continue in angst. Het onderwerp is alledaags, zonder dat je het weet zijn er veel kinderen die dit dagelijks moeten meemaken. Tijdens het lezen raakt dat je extra. Je weet dat er kinderen zijn die dit meemaken maar omdat je het vaak niet weet, kan je niks doen.

De gebeurtenissen in het boek zijn heftig, maar ze geven wel inzicht in wat er allemaal achter verschillende deuren kan gebeuren. Het boek roept vragen op:
- Wat zou jij doen in deze situatie?
- Wie kan Judith vertrouwen?
- Gaat ze weg bij haar moeder?
Allemaal vragen waar Judith mee te maken krijgt.

Julien beschrijft de enige sympathie die hij heeft voor de achtergrond van de moeder van Judith. Ik kan me daar niet helemaal in vinden. Als je zoiets zelf hebt meegemaakt weet je als geen ander hoe erg dit is en wat voor invloed dit op je leven kan hebben. Daarbij vind ik dat je op zo’n moment zelf hulp moet zoeken en niet het leven van notabene je kind kapot moet maken.

Wat ik net als Julien fijn vond is dat de hoofdstukken kort en spannend zijn, dat leest lekker weg.
Het is niet moeilijk te lezen, maar zowel voor jong als oud geschreven. Het onderwerp is niet kinderachtig, daarom kun je het als volwassene ook prima lezen.

Eigenlijk zou iedereen dit boek een keer moeten lezen omdat het een inspiratie kan zijn om signalen, die wijzen op mishandeling , snel te herkennen. Zodat er ingegrepen kan worden. Ik zal dit boek dan in mijn klassen blijven promoten.

Reactie van Fleur Metzemaekers op recensie van Liza Uijting – Komt een vrouw bij de dokter van Kluun

Kluun, (2003), Komt een vrouw bij de dokter, Amsterdam: Uitgeverij Podium

 

 

 

 

 

Toen dit boek net uitkwam heb ik het gelezen, daarna de film gekeken en voor deze reactie het boek nogmaals gelezen.

Telkens weer bekruipt me het ‘haat’ gevoel jegens Stijn, de hoofdpersoon. Dit gevoel beschrijft Liza ook, daarentegen heeft ze ook sympathie voor Stijn en vindt ze dat Stijn ondanks zijn vreemdgaan er wel is voor Carmen en Luna. Deels ben ik het daarmee eens. Hij is er zeker voor haar en vooral wanneer haar einde nadert. Maar dat iemand er vaak ’s avonds niet is, zodat Carmen veel alleen is kan er bij mij niet in. Ik zou denken, ben er juist die laatste maanden van haar leven elk moment voor haar, buiten je werk.  

Toch vind ik dat Kluun hiermee een goed boek heeft neergezet. Het onderwerp is er een van deze tijd. En hoeveel mannen worstelen niet met verdriet wanneer hun vrouw deze lijdensweg moet ondergaan. Stijn verwerkte dat op deze manier, maar menig andere mannen zullen dat op een andere manier doen.

Het boek heeft mij, net als Liza meegezogen. Ik wilde het in een keer uitlezen, benieuwd naar de afloop.  

Waar ik het in Liza’s recensie niet helemaal mee eens ben is het feit dat het een luchtig en geestig boek is. Het onderwerp is voor mij zeer zeker niet luchtig, ik vind het vooral heel zwaar en roept nare herinneringen op. Het zet me aan het denken en geeft me een naar gevoel. Wat het dan wel weer luchtig maakt is de manier waarop Kluun zijn karakters neerzet. Dat doet hij op een realistische manier en je kan je goed inleven in de personen. Dat Stijn (bijna) altijd vrolijk is dan wel weer wat onwaarschijnlijk.

Geestig vind ik het niet, ja de hoofdpersoon misschien. Hij gedraagt zich zo, maar over de gehele linie vind ik het niet geestig. Het roept veel in me op, verdriet, haat, liefde, angst.

Voor de middelbare scholier vanaf een jaar of 15 is het een goed boek. Zoals Liza al beschreef maken ze op deze manier kennis met de ziekte, ze zien wat de ziekte inhoudt en wat het met mensen kan doen.

Een meisje uit mijn klas heeft het voor haar laatste boekbespreking gelezen (de eenvoudig communiceren versie) en zij was er ook door gegrepen.

Mel Wallis de Vries - Vals - Recensie door Fleur Metzemaekers

Mel Wallis de Vries (2010) Vals Uitgeverij De Fontein, Utrecht.

 
Samenvatting

Abby, Pippa, Kim en Feline zijn vier vriendinnen. Ze zitten bij elkaar op school.
De ouders van Abby hebben een luxe huisje in de Ardennen, waar de vier vriendinnen in de kerstvakantie naartoe mogen.
Pippa is degene met een rijbewijs en mag de auto van haar moeder lenen. Ze nemen een hoop boodschappen mee en vertrekken richting België.
Na een paar dagen heeft het zo erg gesneeuwd dat ze ingesneeuwd zijn. De elektriciteit doet het niet meer, er is geen mobiel netwerk en het dichtstbijzijnde huis bevindt zich een aantal kilometer verderop. In het begin vinden ze het allemaal nog wel grappig en zitten ze er niet zo mee, maar wanneer Kim opeens na een ruzie verdwijnt worden ze bezorgd. Toch denken ze dat Kim misschien terug is naar Amsterdam, met de jongens die ze de avond daarvoor hebben leren kennen.
Wanneer ook Feline verdwijnt maakt hun bezorgdheid plaats voor angst. De twee andere meiden kunnen geen hulp inschakelen, ze kunnen geen kant op.
De sfeer  wordt er niet fijner op en de meiden raken in paniek. Wie heeft het op ze gemunt en weten ze eigenlijk wel alles van elkaar?

Recensie

Na het lezen van de ijzingwekkende thriller 'Klem', Mel Wallis de Vries, was ik erg benieuwd naar een tweede boek van haar.

‘‘Alles is wit. Lichtgevend wit. Ik knipper een paar keer met mijn ogen. Het wit blijft. Wat is er gebeurd? Ben ik dood? Ik weet het niet. Maar ik ben niet bang. Het wit is zo mooi. Ik kan het zelfs voelen. Het is zacht, als donsveertjes.
Achter me is nog meer wit. Maar het ziet er anders uit. Doffer. Met grijze barstjes. Het lijkt of er daar iets op me wacht. Iets wat ik eerst moet loslaten. Beelden flitsen door mijn gedachten. Een auto. Lachende meisjes. Een ruzie. Een donkere gang. De loop van een geweer. Ik kan het niet plaatsen. Het is alsof ik naar een film staar waar ik halverwege in ben gevallen.’’ (Vals p. 5)

Dit is het begin van het boek. Voor mij kan het met dit stukje alle kanten op. Maar dat het spannend wordt, vermoed ik al. Er komen allerlei vragen in me op. Het maakt me enorm nieuwsgierig wat er aan de hand is.

Na het lezen van het spannende proloog, begint het verhaal met de voorbereiding van het uitje naar de Ardennen. De toon wordt direct gezet door de uitzinnige Pippa. Ze is erg aanwezig, doet gek en neemt geen blad voor haar mond. Feline is in de auto naar de Ardennen toe heel stil en reageert continue geïrriteerd. Ze doet alsof ze ziek is, maar als lezer weet je op een gegeven moment dat er meer dan dat aan de hand is.

16 & zwanger Wat nu? - Fleur Metzemaekers

Hoefnagel, M. (2006) 16 & zwanger wat nu? Amsterdam: Uitgeverij Eenvoudig Communiceren

Samenvatting
Esther is een meisje van 16 jaar. Op haar verjaardagsfeest beleeft ze een romantische avond met de coolste jongen, Joris, van de school. Ze zoenen in de gang en gaan daarna samen naar boven. Ze gaat voor de eerste keer in haar leven met hem/een jongen naar bed en raakt zwanger.
Ze komt hier al vrij snel achter, maar durft niks tegen Joris te zeggen. Er gaan enorm veel vragen door haar hoofd. Wat zal Joris ervan vinden? Moet ze het kindje houden? Is ze niet te jong? Om rustig na te denken over al deze vragen besluit ze om een aantal dagen naar haar oma te gaan. Met haar oma heeft ze een heel goede band en waarschijnlijk kan haar oma haar van wijze raad voorzien. 

Recensie
16 & zwanger wat nu? is een boek voor jongeren met taalproblemen in het praktijkonderwijs en vmbo. Het is een roman voor jongeren uit de Reality Reeks. Die serie bestaat uit boeken met herkenbare onderwerpen voor jongeren. 
Drs J. Hetebrij schrijft: 'De schrijfster is een van de initiatiefnemers van de Stichting Makkelijk Lezen. Zij slaagt erin heel rechttoe rechtaan haar verhaal over de ongewenst zwangere Esther (16) te vertellen'.[1]
Heel rechttoe rechtaan is het zeker. Het boek begint bij het moment dat de moeder van Esther haar afzet bij het station. Vervolgens koopt Esther een kaartje voor de trein, dan gaat ze even een winkeltje in om een tijdschrift te kopen, en neemt de schrijfster je mee in de gedachten van Esther wanneer ze alleen in de trein zit. Omdat ze alleen is en weinig afleiding heeft neemt ze iedereen in haar omgeving op. Ze heeft nu ook de 'rust' om aan de baby in haar buik te denken. Aan elk nieuw onderwerp is een hoofdstuk gewijd. Daarin worden de gedachten van Esther beschreven en krijg je, in heel eenvoudige taal, een helder beeld van haar omgeving:
''Ik ga even langs de winkels, denkt Esther. Er zijn leuke winkels in de stationshal. Een boekwinkel. Een cadeauwinkel. Een snoepwinkel. Een kleine supermarkt. Een drogist. Een bloemenwinkel".(blz. 9)

"Esther kijkt uit het raam. Die moeder is blij met haar baby, denkt ze. Zou ze tien of elf maanden geleden ook blij geweest zijn? Tien of elf maanden geleden, toen wist de vrouw net dat ze zwanger was. Net als Esther nu. Sinds drie weken weet Esther het. En ze is er helemaal niet blij mee". (blz. 15)