Groots meegesleept in het Misschien. Door: Ilse Schuurmans

Green, J. (2005). Het Grote Misschien. Rotterdam: Lemniscaat.

"Wacht even", zei ik. Ik liep naar mijn vaders studeerkamer om zijn biografie van François Rabelais te halen. Ik las graag biografieën van schrijvers, zelfs als ik (zoals bij Monsieur Rabelais het geval was) nooit iets had gelezen dat door hemzelf was geschreven. Ik bladerde naar achteren en zocht het gemarkeerde citaat op (...) "Deze man", zei ik. Ik bleef in de deuropening van de woonkamer staan. "Francois Rabelais. Hij was dichter. En zijn laatste woorden waren: 'Ik ga op zoek naar een Groot Misschien'. Daarom ga ik. Dan hoef ik niet te wachten tot ik doodga voor ik Het Grote Misschien ga zoeken."(Het Grote Misschien, p.11)

Het klinkt misschien wat hoogdravend voor een tiener. Maar het is het antwoord dat Miles Halter, de hoofdpersoon van Het Grote Misschien, zijn ouders geeft op de vraag waarom hij zijn veilige thuis bij hen in Florida wil verlaten om naar kostschool te gaan in Culver Creek, Alabama; als voorbereiding op de universiteit.

Miles is geobsedeerd door laatste woorden, hij leest dan ook louter biografieën. Meer nog dan de woorden van Rabelais lijkt hij gedreven door het verlangen om zijn saaie leventje zonder vrienden te ontvluchten. Dat verlangen wordt eigenlijk vanaf het eerste moment dat hij op zijn kamer op de kostschool arriveert beloond. Never a dull moment in Culver Creek. Hij sluit al snel vriendschap met zijn kamergenoot, Chip, bijgenaamd de Kolonel, en diens beste vriendin Alaska van wie hij meteen ondersteboven is. Alaska is sexy, intelligent, grappig, confronterend, onberekenbaar, mysterieus en altijd balancerend op de rand. Ze heeft fonkelgroene ogen en een kamer volgestapeld met boeken. Helaas heeft Alaska al wel een vriend, die ze overigens nauwelijks ziet omdat hij al studeert.

Er ontstaat een hechte vriendschap tussen het drietal, dat soms wordt uitgebreid met de Japanner Takuma en de Roemeense Lara -die Alaska als vriendinnetje voor Miles geregeld heeft. Het samenzijn van de vriendengroep bestaat voornamelijk uit buitenproportioneel stiekem roken en drinken en uit het verzinnen van stunts en wraakacties op stunts van de 'doordewekers' - een groep rijke leerlingen van de school die in het weekend naar huis gaat. Die wraak speelt vooral op nadat Miles door hen met zijn armen en benen vastgetapet in het meer achter de school wordt gedumpt en maar nauwelijks levend de kant weet te bereiken. De avond na dé grote wraakstunt zoent Miles voor het eerst (met Lara, hoewel hij nog altijd verliefd is op Alaska) en delen de vijf vrienden hun verhaal over hun fijnste en rottigste dag ooit. Wie het beste verhaal heeft, hoeft niet te drinken. Alaska wint onbetwist met haar verhaal van de rottigste dag en onthult een trauma. Toen Alaska acht jaar was, kreeg haar moeder een aanval waarbij ze op de grond stortte, stuiptrekkingen kreeg en uiteindelijk overleed. Alaska stond erbij en keek ernaar. Ze voelt zich nog altijd schuldig voor haar moeders dood. De volgende avond zijn de Kolonel, Alaska en Miles met zijn drieën op een kamer. Alaska en de Kolonel drinken enorm veel. Miles slaat een keer over. Het is de mooiste nacht van zijn leven. Alaska kruipt op hem en ze zoenen hartstochtelijk. Wordt vervolgd, aldus Alaska. Ze vallen in slaap. Dan wordt Alaska gebeld en komt daarna in grote paniek terug, schreeuwend dat ze weg MOET. Ze vraagt Miles en de Kolonel om haar te helpen ongemerkt van het schoolterrein te komen en dat doen ze. Hoe dronken ze ook is.

De volgende dag moeten alle leerlingen in de gymzaal verzamelen. Alaska is verongelukt.
Miles' wereld stort in. Ook de Kolonel breekt. Zij voelen zich schuldig aan haar dood en blijven achter met heel veel vragen. Na een aantal dagen gaan ze op zoek naar de oorzaak van haar dood: was het een ongeluk of misschien toch zelfmoord?

Reactie op: De weelfout in onze sterren van John Greene (Recensie: Eva Rodigas) door Liza Uijting

Green J., 2012, Een weeffout in onze sterren. Rotterdam, Lemniscaat.

Een reactie door Liza Uijting

Door de lovende recensie van Eva besloot ik het boek te lezen. Met hoge verwachtingen. Als groot filmliefhebber heb ik de film direct gedownload, al toen hij net in de bioscoop uitkwam. Met tranen in mijn ogen en mijn dekentje om mij heen, heb ik de film gekeken. Ik vond het prachtig.

Zoals Eva in haar recensie verteld, is het boek realistisch geschreven. Je leert het hoofdpersonage, Hazel, goed kennen. Je kunt je identificeren met haar karakter. De onzekerheid, haar volwassenheid ten opzichte van haar leeftijd en de kracht die ze uitstraalt. Ze is zeker niet op haar mondje gevallen en weet goed waar ze voor staat en wat ze wil.

Maar toch was het boek niet wat ik had verwacht. Na de eerste honderd pagina’s merkte ik dat het lezen wat moeizamer ging. Het boek is best leuk geschreven, maar er zijn toch wel een aantal punten waar ik me enorm aan heb geïrriteerd tijdens het lezen. Voornamelijk aan het feit dat er eigenlijk heel luchtig gepraat wordt over kanker, maar waardoor sommige gebeurtenissen vrij abrupt plaatsvinden en alle plannen in de soep lopen. Zoals dat Hazel van de doctoren een lange en zware reis naar Nederland mag maken, ondanks dat ze net 6 dagen in het ziekenhuis heeft gelegen. Dat lijkt enigszins ongeloofwaardig.

PAUZE, recensie door Evelien van Wieringen

Kenig, A. (2006), Pauze. Amsterdam: Contact

In de Arnhemse bibliotheek zag ik op de Young Adult-afdeling het boek Pauze liggen. Met op de kaft een vriendelijke, slapende jongen met z’n hoofd op een stapel boeken. Op de achterflap staat een aansprekende tekst: ‘…. Op een dag besluit je de deur van je flat achter je dicht te trekken en niet meer buiten te komen. Je vriendin steunt je in je excentrieke beslissing, en ook je vader doet een ontroerende poging je te begrijpen. Maar je vrienden voelen zich verraden door je individuele gedrag. Ze komen verhaal halen’. Een verhaal voor jongeren vanaf 15 jaar. Mijn interesse was gewekt en ik besloot het boek mee naar huis te nemen. Eenmaal begonnen aan het boek, merkte ik bij zin 1 al dat dit niet zomaar even een jeugdboek is: Elk einddoel is een leugenaar, zinloze kalenderwijsheid, hol cliché, onnozele, tot vervelens toe herhaalde zedenprekerij waarmee gezwaaid wordt als was het een banier, slogan ter geruststelling van de goegemeente (Pauze, p. 7). Ook de volgende zinnen en pagina’s staan vol met lange zinnen, moeilijke woorden en abstracte vergelijkingen. Hoewel ik het boek eigenlijk weer weg wilde leggen, was ik toch benieuwd hoe het boek aan haar lovende kritieken kwam. Dus besloot ik door te lezen, met als gevolg ook van mijn kant een lovende recensie!

Pauze wordt verteld vanuit het perspectief van de 20-jarige hoofdpersoon -zijn naam wordt nergens genoemd- die woont in een Parijse banlieu, temidden van blokken vol met dezelfde slechtonderhouden flatgebouwen. Het leven heeft de bewoners weinig te bieden; alle mannen werken aan de lopende band in de nabijgelegen Peugeot-fabriek (gesymboliseerd door het Wybertje), de vrouwen zorgen voor het huishouden en jongeren hangen werk- en perspectiefloos rond op straat waar ze brandjes stoken en jointjes roken. Ook de hoofdpersoon woont samen met z’n vader in zo’n vochtig flatje (zijn moeder is overleden) en overdag hangt hij doelloos met z’n clan op straat rond, terwijl zijn vader elke dag vroeg op staat om lange dagen te maken in de fabriek. Maar op een dag besluit de hoofdpersoon niet langer mee te doen uit dit uitzichtloze bestaan: Ik wil niet langer ik zijn. Ik wil niet meer wachten. Ik meen het echt. Het is me niet langer genoeg om te zijn zoals ik ben of te denken zoals ik denk: ik breng het niet meer op om net zo te doen als zij. Ik moet weg, ergens anders gaan wonen, op een pool of in de hel. Ergens waar het niet is toegestaan je in te perken, niet verder te komen (Pauze, p. 45).  

Maar in plaats van op zoek te gaan naar een plek waar het beter is of zijn toekomst in eigen handen te, sluit hij zich op in huis. In het boek lees je de gedachten van de hoofdpersoon in tien dagen opsluiting, waarin er weinig gebeurt. Hij zet koffie, maakt het huis schoon, doet wat sportoefeningen, z’n vriendin A. komt op bezoek en hij laat -als protest- zijn baard staan. Als lezer wordt je meegevoerd in zijn lange aanklacht tegen de uitzichtloosheid van het bestaan, tégen de fabriek, tégen zijn voormalige vrienden die hun uitzichtloze toekomst proberen weg te lachen en tégen zijn vader die tevreden is met zijn eenvoudige arbeidersbestaan: Zijn redenering ergert me des te meer omdat die hem verhindert kritisch naar zijn eigen leven te kijken (Pauze, p. 97).

Maar terwijl de hoofdfiguur zich enerzijds afzet tegen zijn vader, lees je tegelijkertijd de warme, liefdevolle band die de twee met elkaar hebben. De jongen zorgt goed voor z’n vader: hij doet het huishouden en helpt de vader met zijn taallessen. Tegelijkertijd accepteert vader de excentrieke keuze van zijn zoon en kijkt hij steeds weer uit naar hun momenten samen. Ook tegenover de fabriek blijken zijn emoties tegenstrijdig; hoewel hij zich in al zijn gedachten afzet tegen ‘het Wybertje’ kan hij zich een leven zonder de fabriek niet voorstellen: ‘De wetten van de aantrekking binden ons aan het wybertje (Pauze, p. 148) of: Het andere leven is mogelijk, een eind verderop, maar het andere leven zou, op een hond na, niets opleveren. De wieltjes van de winkelwagens klinken overal hetzelfde. Verderop zouden nacht en dag op elkaar volgen, net zo. Daarginds betekent: kalm ten onder gaan op zoek naar het licht. Hier is het ruw creperen met ogen reikend naar de maan (Pauze, p. 61).

Het boek beslaat 156 pagina’s en tien dagen van opsluiting, waarin er nauwelijks actie plaatsvindt. Toch verveelt het boek geen moment en weet de schrijver met zijn lange, poëtische zinnen je aandacht vast te houden. Hoewel de hoofdpersoon niets doet dan zich afzetten en afwachten, weet hij je sympathie te winnen en krijg je begrip voor zijn egoïstische vlucht en zijn onvermogen om te gaan met zijn tegenstrijdige emoties.

Ik ben dan ook van mening dat dit boek lang niet zo toegankelijk is als de kaft en achterflap doen vermoeden. Het taalgebruik is prachtig, maar vaak ook moeilijk om doorheen te komen en ik denk vooral voor jongeren erg abstract. Ik denk echter dat leerlingen die dit boek wél lezen absoluut aan het denken worden gezet door dit verhaal en een inkijkje krijgen in een hun onbekende wereld. Het zou een mooie verwerkingsopdracht zijn om jongeren te laten opschrijven wat ze zelf zouden doen in de situatie van de hoofdpersoon: meegaan in uitzichtloze bestaan, naar binnen vluchten of afscheid nemen en opnieuw beginnen. 

Recensie Blauwe Maandag van Marian Hoefnagel, door Hester Terpstra

Hoefnagel, M. (2006). Blauwe maandag. Amsterdam: Eenvoudig Communiceren

Uitgeverij Eenvoudig Communiceren startte in 2005 een reeks boeken voor jongeren die moeite hebben met lezen onder de titel ´Reality Reeks´. De boeken zijn geschreven in korte zinnen en eenvoudige taal en behandelen onderwerpen die tieners bezighouden.

Blauwe maandag is het vierde deel uit deze reality serie en gaat over de vijftienjarige Jesse. Jesse heeft een Nederlandse moeder en een Amerikaanse vader. Als zijn vader verongelukt, vertrekt hij samen met zijn moeder weer naar Nederland. Hij komt in de klas bij Mara en haar tweelingbroer Marijn. Jesse speelt keyboard en al snel vormt hij met Marijn en Mara en nog twee broers uit hun klas een bandje: Blauwe Maandag. Jesse en Mara zijn verliefd op elkaar. Als de band in de zomervakantie naar Terschelling gaat om op te treden op een camping, blijkt dat de jongens hun drankgebruik niet in de hand hebben. Mara besluit uit de band te stappen.

Aan de uiterlijke kenmerken van het boek kun je al goed zien dat het boek is geschreven voor jongeren met leesproblemen. De tekst is gedrukt in een grote letter, er is een ruime interlinie, er zijn ruime marges en iedere zin begint op een nieuwe regel. In het boek vind je paginagrote, zwart-witillustraties die de tekst van het boek moeten ondersteunen. Helaas zijn de afbeeldingen nogal statisch, en spreken evenals de omslag niet erg aan.

Ik denk dat het thema drankmisbruik veel jongeren zal interesseren, het is een onderwerp dat goed aansluit bij hun belevingswereld. Helaas blijft het boek erg aan de oppervlakte, en leunt de tekst vooral op korte beschrijvingen van de gebeurtenissen. Kort en statisch wordt er beschreven wat er gaande is en wat de personages meemaken. Er is hierbij weinig ruimte voor emoties of het inzichtelijk maken van de ontwikkeling  van de personages gedurende het verhaal. Het boek begint met de eerste schooldag van Jesse. Heel rechttoe rechtaan worden de gedachten van Jesse beschreven en krijg je, in simpele taal, een helder beeld van zijn omgeving.

Jesse zit op een bankje. Om precies te zijn: hij zit op de leuning van een bankje. Alleen. Alle andere leerlingen staan met elkaar in groepjes te praten. Het is tien over acht. Bijna tijd om naar binnen te gaan.  Jesse kijkt een beetje om zich heen. De leerlingen hier zien er net zo uit als thuis, denkt hij. Maar dan schrikt hij. Nee, zo moet hij niet denken. Thuis, dat is nu hier. Hier, in Nederland. (Blauwe maandag, p.5)

Recensie Flashback van Eva Burgers, door Hester Terpstra

Burgers, E. (2014). Flashback. Alkmaar:  Kluitman

Wanneer Lynn, na een avondje winkelen, alleen naar huis fietst, wordt zij van haar fiets getrokken en raakt zwaargewond. Een voorbijganger (Paul) schiet haar te hulp, maar de dader weet te ontkomen. Lynn kan zich van het voorval maar weinig te herinneren. Alleen dat de dader een zwart vest droeg en een tattoo op zijn pols had. Wat is er precies gebeurd? Wie heeft haar dit aangedaan en waarom? Lynn wordt bang en achterdochtig en weet niet meer wie ze nog kan vertrouwen . De antwoorden lijken dichterbij te zijn dan Lynn denkt...

Maar wil ze die wel weten?

In het boek laat Eva Burgers je kennis maken met vier potentiele daders. Is het Lynns ex-vriendje Jay? Hij wil Lynn graag terug en stuurt haar dreigende berichtjes. Zou het Thom zijn, de vriend van Jay? Hij verschaft de politie immers valse informatie. Is het Nick, de broer van Jay? Zijn hele bureau is gevuld met foto’s van Lynn. Of is het klusjesman Paul? Paul dringt zich wel erg op in het gezin en niet alles wat hij vertelt blijkt waar te zijn.

Het verhaal is in een prettige schrijfstijl geschreven en laat zich vlot lezen. Je zit meteen in het verhaal en leeft mee met Lynn die het hele voorval ver weg in haar hoofd heeft zitten en soms getriggerd wordt waardoor er door een flashback een stukje terug komt.

“Ik reed over het fietspad. Er kwam een man op me af die me vastgreep. Hij droeg een zwart vest met capuchon en drukte me tegen de grond. De getatoeëerde sterretjes op zijn pols waren het laatste wat ik zag voor alles zwart werd.” (Flashback, blz. 9)

recensie Eline wordt een ster van Do van Ranst, door Marijke Welten

Ranst, D. van (2010). Eline wordt een ster. Antwerpen: Manteau

van de serie "Wablieft; klare taal, goed verhaal" (verhalen in korte zinnen en gemakkelijke woorden)

recensie door Marijke Welten

Het boek bevat 122 pagina's en is ook in luisterboek verkrijgbaar.

De mevrouw van de centrale bibliotheek in Nijmegen moet even nadenken, maar schudt dan haar hoofd: "makkelijk lezen voor jongeren?, nee sorry....we hebben natuurlijk wel het makkelijk lezen plein op de kinderafdeling........ maar ja, dat bedoel je niet hè?"  Nee, dat bedoel ik niet. "Maar wacht eens, misschien bij de volwassen afdeling?"

De titel bevalt me niet echt. Maar de mevrouw staat enthousiast naast me op en neer te springen. "Ja, Do van Ranst! Die is echt goed hoor, een Vlaamse schrijver. Schrijft kinder- en jeugdboeken, en schrijft ook theaterstukken. Zie je, toch jeugd!! Ik geloof zelfs dat hij prijzen gewonnen heeft. Ja, die is echt goed!"

"Klare taal, goed verhaal" staat er op de harde kaft van het boek. Het is een 'Taalpunt-boek'.  Bijna elke zichzelf respecterende bibliotheek heeft tegenwoordig een 'Taalpunt' (in oprichting). 

De Bibliotheek Gelderland Zuid heeft er ook een: ze willen "mensen helpen met leren lezen en schrijven en het ontdekken van Nederland." Het verraadt dat ze niet verwachten dat de doelgroep vooral uit autochtone Nederlanders zal bestaan.
Ze hebben leesboeken om te oefenen, informatieboeken zonder moeilijke woorden (die bovendien niet te dik zijn), luisterboeken voorgelezen op cd, gesproken boeken op daisy-rom, en gemakkelijke tijdschriften en kranten en speelleermaterialen.
(http://www.obgz.nl/leren/nederlands-leren/taalpunt.html)

Eline wordt een ster is onderdeel van de Wablieftserie, en een 'Taalpunt-boek, niveau 2'. Ik kan nergens terugvinden wat de niveaus betekenen. De Vlaamse Wablieft-serie omvat "vlotte boeken in duidelijke taal voor volwassen beginnende lezers. De boeken zijn boeiend, spannend, ontroerend, interessant..... En geschreven door bekende auteurs." (http://wablieft.be/wablieft) Alle Wablieftboeken zijn ook in luisterboekvorm verkrijgbaar, en dat haalt me over de streep. Want voor mensen die moeilijk lezen is meeluisteren een belangrijk hulpmiddel, weet ik uit de praktijk.

Korte inhoud:

De moeder van Eline Bakker heeft alleen aandacht voor haar zwakbegaafde, lichamelijk zwaar gehandicapte broertje, Arthur. Haar vader heeft "in thuis al jaren geen zin meer"(Eline wordt een ster, p. 4). 

Eline droomt van een carrière als actrice. Als ze de hoofdrol in een film krijgt met de succesvolle acteur en regisseur Django Tack als tegenspeler, lijkt ze zeker van haar toekomst. Eline is veel op reis, het gaat goed met de opnames en..... met de liefde. Maar dan kan haar moeder de zorg voor 'Tuurke' niet meer aan en stort ze in. Met Eline uit huis, haar moeder ziek en haar vader die nauwelijks voor Arthur kan zorgen, staan ze voor de vraag: moet Arthur naar een instelling? Eline maakt een keus. 

Recensie:

Tot pagina 73 is het een eenvoudig verhaal, maar met een aardige opzet: de vriendschap die ontstaat tussen een serveerster in de brasserie van de schouwburg en Eline, de auditie, de hoofdrol, en het voortdurend moeten kiezen tussen de zorg voor haar broer Arthur en haar eigen acteertalenten. Maar vanaf bladzijde 73 begint er een zware Bouquetreeks-lucht uit het boek op te stijgen. Het thema 'voortdurende zorg voor het gehandicapte broertje' moet wijken voor het thema: 'de prins op het witte paard, die natuurlijk rekening houdt met de voortdurende zorg voor het gehandicapte broertje'. Dat is jammer, want daarmee verliest het boek aan realiteitswaarde en zeggingskracht.  Althans.... voor mij. Maar misschien begint voor de moeilijk lezende puber daar pas het spannende stuk....

""Eline!", roept hij.
"Django."
Hij zit op zijn eentje in het salon.
"Waar zijn........"
"Boven of zo", zegt hij.
"Ze zagen je aankomen en wilden ons even alleen laten".
"Fijn."
Django gaat staan. Hij kijkt me vol
verwachting aan.
Als ik vlak bij hem ben, sluit hij me in zijn
armen.
"Eline toch...", zegt hij. " (Eline wordt een ster, p. 81)

Ik weet dat veel meiden op het VMBO wel in zo'n werkelijkheid (willen) geloven. Bij dit soort boeken komen er dan ook altijd twee vragen in me op:
Komt het op de VMBO-puber-meiden niet net zo gekunsteld over als bij mij? De ervaring op mijn vorige school heeft me geleerd: bij het merendeel niet. En dat brengt me dan direct bij mijn tweede vraag? Moeten wij willen dat deze meiden (wat het is beslist geen jongensboek!) een dergelijk boek 'voor mogelijk' houden? Op die vraag heb ik (nog) geen antwoord. Het gekozen ik-perspectief en het geworstel met de kwestie of ze voor haar broertje moet kiezen of voor haar acteercarrière, maakt van Eline nog geen round character. Het blijft allemaal heel beperkt en 'plat'.

Een tweede haak aan het boek is het Vlaamse taalgebruik. Waar dat bij wat meer complexe boeken nagenoeg geen rol speelt, wordt het in boeken met eenvoudige, 'klare' taal wél een issue! Ik had daar vooraf absoluut niet bij stil gestaan. Maar woorden als 'dienster', 'job', 'inkomhal', 'komaan' en zinnen als 'hij zit op zijn eentje in het salon' (mijn onderstreping) vallen erg op in deze teksten. Op zich is het een mooi aanknopingspunt om het met leerlingen over de Vlaamse taal te hebben. Laat ze maar eens op zoek gaan naar die 'vreemde' woorden en laat ze ze maar eens vervangen door 'gewone' Nederlandse synoniemen. Maar het kan leerlingen ook irriteren en het leesplezier ontnemen. Ik zou er als docent in ieder geval op bedacht zijn dat boeken uit deze serie dus vragen kunnen oproepen.

Wel mooi vind ik de korte scenes rond Arthur. Van Ranst weet daar met enkele woorden het dilemma van de kwetsbare broer-zusrelatie neer te zetten.
"Zo, zo lief.
Hij zit in een rolstoel.
Hij kan dus niet lopen.
En hij kan ook niet praten.
Tenminste, je begrijpt hem niet.
Hij heeft een syndroom.
Welk, dat weet ik niet.
Ik weet wel dat hij de liefste broer in de hele
wereld is.
Soms sluit hij me in zijn armen.
Een kwartier lang. Soms langer.
Soms huil ik zachtjes als hij dat doet.
Weet je, hij zit zo opgesloten.
Opgesloten in die stoel.
En opgesloten in zichzelf.
Soms schaam ik me.
Dat ik zo normaal ben." (Eline wordt een ster, p. 6)

""Ik bedoel: ik ben Eline en....."
"Eline!", zegt hij.
Hij wil me zoenen.
Maar ik houd hem tegen.
"En ik ben ook Arthur", zeg ik. (Eline wordt een ster, p.101)

Als ik op de site van Do van Ranst kijk, staat Eline wordt een ster niet bij zijn gepubliceerde titels. Dat snap ik wel. Wablieft?

Mooi meisje. Verliefd op een loverboy. Recensie van Eva Rodigas. Reality Reeks, Eenvoudig Communiceren

Hoefnagel, Marjan, mei 2005, Mooi meisje, Verliefd op een loverboy. Amsterdam: Uitgeverij Eenvoudig Communiceren.

Korte inhoud van het boek.

Laura is een meisje van 15 jaar met rode krullen. Ze woont bij haar oma in een klein boerderijtje. Haar moeder is op jonge leeftijd gestorven en haar opa vorig jaar. Laura weet maar heel weinig van haar moeder, haar oma vertelt bijna nooit over haar. Ze weet wel dat haar moeder 16 was toen ze in verwachting van Laura was.
Als Laura naar het galafeest van haar school gaat is de grote broer van Zina, Abdul, de chauffeur. Laura is erg onder de indruk van Abdul. De hele avond danst hij met haar, geeft haar 1001 complimentjes en zorgt ervoor dat ze zich heel erg bijzonder voelt. Hij vraagt haar die avond nog verkering en Laura zegt ja. Ze is in de 7de hemel. Als ze na het feest bij Zina blijft slapen komt Abdul bij haar in bed liggen en gaat ze (haar eerste keer) met hem naar bed. De weken erna is Abdul super lief, overlaadt haar met cadeautjes en blijft Laura het gevoel geven dat ze het beste is dat hem ooit is overkomen. Totdat hij zegt dat hij geldproblemen heeft en geld van haar wil lenen. Hij speelt gruwelijk in op haar gevoelens en zij leent hem het geld. Ze krijgt elke week wat van het geld terug, tot ze weer geld aan hem moet lenen, maar dat heeft ze niet. Of ze dan misschien voor een keertje met iemand anders naar bed wil, voor een keertje maar. Eigenlijk wil Laura dit niet, maar omdat Abdul zegt dat hij anders in grote problemen komt, doet ze het toch. Dit gebeurt hierna steeds vaker, tegen de wil van Laura in. Ze wordt ook mishandeld als ze het niet doet. Op een dag dat het weer gebeurd is, komt ze met de fiets op weg naar huis terecht bij de vuurtoren vlak bij haar huis. Ze trilt zo erg (ze heeft drugs gekregen voor ze met de andere mannen naar bed moest) dat ze niet meer kan fietsen. David, de 25 jarige jongen die al jaren stiekem verliefd is op Laura en in de vuurtoren woont, schiet haar te hulp. Hij heeft in de loop van de jaren heel mooie schilderijen gemaakt waar Laura elke keer op staat. Hij laat haar inzien dat Abdul foute plannen met haar heeft. In eerste instantie wil ze hem niet geloven, maar uiteindelijk komt ze er achter dat hij gelijk heeft. Samen met David doet ze (nadat ze per sms bedreigd is door een compagnon van Abdul) aangifte tegen de mannen. Een jaar later heeft Laura nog steeds contact met David. Hij vertelt haar dat hij al heel lang verliefd op haar is. Laura vindt dit prima. Dan is het boek afgelopen.

Recensie

Ik heb dit boek gekozen, omdat het onderwerp helaas actueel is onder de jeugd. Ik was heel benieuwd hoe de schrijfster dit moeilijke en beladen onderwerp op een gemakkelijke manier zou beschrijven. Ik vind dat ze daar voor een groot deel in is geslaagd. Ik denk dat leerlingen die moeite hebben met lezen dit boek echt gemakkelijk kunnen lezen. De zinnen zijn kort, het lettertype is groot en de woorden die gebruikt zijn, zijn niet erg moeilijk. Toch zijn er een aantal zaken waar ik me in het verhaal een beetje aan gestoord heb, het strookte niet met mijn verwachting.
Als eerste is dat de oma van Laura nooit iets over haar overleden moeder wil vertellen. Het enige dat Laura weet is dat ze veel te jong is overleden. Hieronder citeer ik de passage waar dat in het boek verteld wordt. (blz.18)
Laura heeft nooit veel over haar moeder geweten.
'Je moeder is jong gestorven', heeft haar oma gezegd.
Dat was eigenlijk alles.
Laura kan zich haar moeder heel vaag herinneren.
Ze was bijna twee toen haar moeder stierf.
Ik vind dit erg ongeloofwaardig. Ik geloof niet dat een pubermeisje van 15 niet kritischer naar haar oma is als ze dingen over haar overleden moeder wil weten. Even later in het hoofdstuk dringt ze (ik denk voor de eerste keer) wat meer aan en krijgt ze het dagboek van haar moeder. Ze is hier erg blij mee.
Het tweede aspect in het boek dat ik vreemd vond was het personage David. Het is een 25 jarige jongen (10 jaar ouder dan Laura dus) die alleen in de vuurtoren vlak bij het huis van Laura woont. Hij is een erg goede schilder en hij heeft heel veel schilderijen van de omgeving gemaakt waar Laura elke keer op staat. Hij is verliefd op haar terwijl hij Laura helemaal niet persoonlijk kent. Wat me aan hem stoorde is dat hij de term 'mooi meisje' voor haar gebruikt tijdens het schilderen. Dat zijn exact dezelfde woorden die loverboy Abdul tegen Laura zegt om haar in te palmen. Ik kreeg er een beetje de kriebels van. Hieronder een passage waarin hij de term gebruikt. (blz.16)
David heeft de hele nacht doorgewerkt.
Ook het laatste schilderij is nu af.
Tevreden kijkt hij naar zijn werk.
'Mooi meisje', mompelt hij.
Voorzichtig raakt hij met de topjes van zijn vingers één van de schilderijen aan.
Een van de schilderijen waarop Laura tegen de wind in fietst.
De wind waait door haar rode krullen.
Het een na laatste stuk van het verhaal dat me ook tegen stond had wederom met David te maken. Hij is degene die Laura ertoe zet om aangifte te doen bij de politie. Dat is natuurlijk een goede zaak. Maar ik blijf het vreemd vinden dat de schrijfster ervoor gekozen heeft om de jongen 25 jaar te laten zijn. Ik denk dat een meisje van 15 niet snel aan een 'onbekende' jongen van al 25 jaar haar verhaal gaat doen en dan met hem naar de politie gaat. En dat hij op het einde van het boek zijn liefde aan haar verklaart vind ik ook bijzonder. Ik vind op die leeftijd 10 jaar leeftijd verschil erg veel....Hieronder citeer ik het gedeelte waarin hij aan Laura vertelt dat hij al heel lang verliefd op haar is.
David krijgt een tentoonstelling in het gemeentemuseum met de schilderijen waar Laura op staat.
'Nu kan ik aan iedereen laten zien hoe leuk en mooi je bent', zegt David.
Hij trekt haar naast zich op de bank.
'Want dat vind ik. Al heel lang.'
Laura kijkt hem verbaasd aan.
'Je kent me pas een jaar', zegt ze.
'Nee', zegt David.
'Ik ben een hele tijd geleden al verliefd op je geworden."
'O?' vraagt Laura.
'Ja,' zegt David.
'Ik heb op Koninginnedag eens een portret van je getekend, op straat.
Weet je dat nog?'
Laura vindt het prima dat hij verliefd op haar is, ze legt haar hoofd op zijn schouder. Het is een aanname, maar ik denk dus dat ze er geen problemen mee heeft dat een 25 jarige jongen al jaren een oogje op haar heeft zonder dat ze dat zelf ooit geweten heeft. Ik weet natuurlijk niet hoe goed hun band in het laatste jaar is geworden, maar het lijkt mij dat een gemiddeld pubermeisje dit redelijk freaky vindt.
Het laatste stuk dat ik minder geloofwaardig aan het boek vond was het feit dat de vader van Laura waarschijnlijk eenzelfde soort jongen is geweest als Abdul. Of hij ook een loverboy was kom je niet te weten, maar het was wel een player die erg veel vriendinnetjes tegelijkertijd had. Ik vind het wel erg 'toevallig' dat dit zowel bij Laura als har moeder het geval is. Laura is gelukkig niet zwanger geraakt. Dit is het gedeelte uit het boek dat Laura daar achter komt. (blz. 118 en 119)
Laura vraagt aan haar oma om over haar vader te vertellen. Oma schrikt daarvan, maar vertelt wel over haar vader.
Laura is bang dat oma niets meer zal zeggen.
Maar tot haar verrassing praat oma door.
'Je vader deugde niet', zegt ze.
'Hij was een mooie jongen, die met veel meisjes tegelijk ging.
Je moeder had daar geen idee van.
Ze dacht dat ze het enige meisje in zijn leven was.'

Laura had gedacht dat ze nog veel meer wilde weten.
Maar ineens is dat gevoel over.

Ik denk dat de schrijfster er goed in is geslaagd om de boodschap van het boek over te brengen. Ze wil de jonge meiden echt waarschuwen voor loverboys. Door het personage Laura zo realistisch te beschrijven denk ik dat veel meiden zichzelf wel met haar kunnen identificeren. Hopelijk niet in de dingen die Laura overkomt, maar wel met haar personage zelf. Verder denk ik dat de leerlingen die moeite hebben met lezen het ook erg fijn vinden dat dit boek niet zo dik is, grote letters en korte zinnen heeft. Misschien motiveert ze dit om het boek te gaan lezen.
Al met al denk vind ik dat het boek goed aansluit bij de doelgroep. Mijn eigen bezwaren zullen voor de leerlingen in mijn klassen hoogstwaarschijnlijk niet gelden en dan is het een prima boek om te lezen. Ik zou het in mijn klassen dan ook zeker wel aanraden aan de (moeilijk lezende) meiden waarvan ik het idee heb dat ze wel gevoelig zijn voor mooie praatjes van 'gevaarlijke' jongens. Want welk meisje vindt het op die leeftijd nou niet leuk om aandacht van de jongens te krijgen....?