En je ziet nog eens wat – Renske de Greef

Recensie door Astrid Leeuwestein

Greef, R. de (2009). En je ziet nog eens wat. Amsterdam: Meulenhoff.

Samenvatting

In een opwelling besluit de naïeve Guusje dat ze na haar eindexamen naar Afrika wil om vrijwilligerswerk te doen. Haar beste vriendin Anouk gaat mee en samen vertrekken ze drie maanden naar Tanzania om in een kindertehuis te gaan werken. Eenmaal aangekomen, krijgen de twee vriendinnen direct de eerste tegenslag te verwerken: de beheerder van het tehuis is er met de kas vandoor, inclusief hun aanbetaalde geld. Het romantische, idealistische en naïeve beeld dat Guusje van Afrika en het vrijwilligerswerk had, verdwijnt al snel en maakt uiteindelijk plaats voor licht cynisme. Tot grote ergernis van Guusje wil Anouk tegen alle dringende adviezen in straatkinderen gaan helpen. Wanneer Guusje ontdekt dat Anouk scharrelt met een van de straatjongens, komt de vriendschap zwaar onder druk te staan.

Recensie

Wie Renske de Greef (1984) kent van bijvoorbeeld haar columns in Nrc Next of haar vorige roman Was alles maar konijnen (2007), herkent direct haar schrijfstijl: Zinnen vol vaart met frisse, heldere taal, waardoor het lijkt alsof ze moeiteloos schrijft. Karakteristiek aan haar stijl zijn verder de rake en vaak humoristische beschrijvingen van personen en situaties. Ook de dialogen zijn sterk, vooral die tussen Guusje en Anouk. Je hoort gewoon het stemgeluid erbij van de ietwat naïeve, verwende meisjes.

Na het licht absurdistische Was alles maar konijnen is En je ziet nog eens wat een realistischer verhaal. Iedereen kent wel voorbeelden van jonge wereldverbeteraars die na hun examen of studie grof geld betalen om in Afrika waterputten te slaan of zielige, ondervoede kinderen te helpen. Er is zelfs een naam voor: voluntourism. In het boek neemt De Greef de lezer mee in die wereld en maakt er snel korte metten mee.

Hoofdpersoon Guusje maakt een duidelijke ontwikkeling door van onwetende idealist naar cynicus. Ze ziet al snel in dat ze er het verschil niet gaat maken. De kinderen in het weeshuis zijn bang voor haar en na drie maanden hebben ze slechts een woord Engels bijgeleerd: “Hunkmuffin” (p.269). Treffend beschrijft De Greef hoe alle Tanzanianen aan Guusje willen verdienen omdat ze nu eenmaal blank is. “Yo Mzungu (blanke), give me money. Please you give me money, I’m hungry and you rich Mzungu” (p.58). Ook de passage waarin een jonge man aanbiedt haar het echte Tanzania te laten zien, is ronduit hilarisch en tegelijkertijd realistisch. Hij neemt haar mee naar het huis van zijn moeder, maar als ze weer naar huis gaat, moet ze ineens vijftig dollar afrekenen voor de tour. Maar ja, “T.I.A. This is Africa.” (p.134)

Guusje en Anouk worstelen ook allebei duidelijk met hun gevoelens. Aan de ene kant hebben ze een schuldgevoel naar de arme Tanzaniaanse bevolking, aan de andere kant is vooral Guusje het snel zat als rijke melkkoe gezien te worden. Anouk daarentegen blijft tegen beter weten in alles proberen om de arme straatkinderen te helpen. Het boek laat daarnaast goed zien hoe een sterke vriendschap in een vreemde situatie kan verminderen. Dit boek is daarom een echte aanrader voor iedere scholier die in Afrika de voluntourist wil gaan uithangen, maar ook voor de thuisblijvers die de extatische verhalen van de Afrika-gangers niet meer kunnen aanhoren.  

Afblijven – Carry Slee en Maria Peters (filmeditie)

Reactie op recensie Hendrik Meijer door Astrid Leeuwestein.

                                                           

Slee, C. & Peters, M. (2009). Afblijven: De filmeditie (30^e druk). Houten: Van Holkema & Warendorf.

Samenvatting

Melissa droomt van een danscarrière en dit lijkt werkelijkheid te worden wanneer ze auditie mag doen voor de nieuwe clip van Brainpower. Daar ontmoet ze Jim, die haar een xtc-pil aanbiedt tegen de zenuwen. Vanaf dan ziet beste vriend Jordi haar nauwelijks meer. Melissa zit alleen nog maar bij Jim thuis te chillen en drugs te gebruiken. Daardoor gaat het van kwaad tot erger: spijbelen, stelen, dealen en uiteindelijk loopt ze zelfs weg van huis. Na weken vindt Jordi Melissa terug op een houseparty, waar ze net op dat moment bewusteloos van de xtc wordt afgevoerd naar het ziekenhuis. Jordi wil koste wat kost bewijzen dat Jim de schuldige is van alle ellende en uiteindelijk lukt hem dat ook. Als Melissa ontslagen is uit het ziekenhuis en weer terug is bij haar ouders, beseffen de twee dat ze meer voor elkaar voelen dan vriendschap.

Reactie

Net als bij Hendrik kwam tijdens mijn stage het boek Afblijven aan bod tijdens Nederlands. Ik heb er daarom voor gekozen het boek ook zelf te lezen. Later heb ik nog de filmeditie gelezen, zodat ik goed kon aansluiten op Hendriks recensie. Regisseur en scenarioschrijfster Maria Peters bewerkte het oorspronkelijke Afblijven tot deze speciale uitgave. Het verhaal is gemoderniseerd en wijkt op sommige punten iets af (de personages roken bijvoorbeeld niet meer aan de lopende band), maar de essentie van het boek is bewaard gebleven.

Ik deel Hendriks mening dat de personages erg realistisch zijn. Carry Slee en Maria Peters weten de dynamiek van de groep vrienden treffend neer te zetten. Typische zaken waar pubers mee worstelen zoals onzekerheid, populariteit, geroddel, loyaliteit, jaloezie en ontluikende liefde zorgen ervoor dat de verhoudingen soms flink op scherp worden gezet. Door hun constant wisselende emoties gaan de personages echt leven. Niet alleen Jordi en Melissa, maar ook Fleur en Toine worden echte personen door hun herkenbare pubergedrag.

Wat minder realistisch is, is het drugsgebruik van Melissa. Lil’ Kleine en Ronnie Flex rappen in hun recente hit Drank en drugs dan wel "alle tieners zeggen ja tegen mdma", ik ben het met Hendrik eens dat een meisje als Melissa wel erg gemakkelijk aan xtc komt. Het lijkt me verder zeer onwaarschijnlijk dat iemand onder invloed van xtc beter in staat is een strak ingestudeerde choreografie uit te voeren. Ik kan me ook niet voorstellen dat iemand doordeweeks overdag of zelfs op school een pil zou slikken. Bovendien is xtc is bij uitstek een partydrug en niet verslavend zoals cocaïne. Wellicht dat een snuivende tiener te heftig zou zijn voor het boek en Carry Slee het met xtc iets minder schokkend heeft willen maken. Helaas doet dat wel afbreuk aan de geloofwaardigheid. Het is goed dat het boek waarschuwt voor de gevaren van drugsgebruik, maar wees dan wel realistisch. De doorsnee leerling zal er geen vraagtekens bij zetten, maar streetwise pubers zullen erom lachen.

Toch vond ik het boek erg spannend. Het verhaal wordt grotendeels verteld vanuit Jordi’s perspectief, waardoor je net zo min als hij weet waar Melissa is als ze is weggelopen. Ik kon net als Hendrik zijn wanhoop en angst goed voelen en wilde net zo graag als Jordi weten hoe het met Melissa ging. De schrijfster zet de lezer nog even knap op het verkeerde been, wanneer Jordi in het ziekenhuis aankomt en hoort dat er een meisje van zestien aan de gevolgen van vervuilde xtc is overleden: “Frank kijkt Jordi aan. ‘Ze heeft het niet gehaald,‘ zegt hij zachtjes.[…] ‘Het was zo’n lieve meid. Je snapt die ouders niet. Waarom hebben ze niet beter voor Mette gezorgd?” (p.134). Gelukkig bleek dit Melissa niet te zijn, maar later loopt de spanning opnieuw enorm op wanneer ze alsnog in het ziekenhuis belandt.

Het nadeel van Jordi’s perspectief is dat Melissa uit beeld verdwijnt als ze is weggelopen. Hierdoor blijft het gokken naar haar gedachten en gevoelens. Ik had het wel interessant gevonden om te lezen wat ze dacht en voelde toen ze van huis weg was en wat de drugs bij haar teweegbrachten. Ik denk overigens wel dat ik Melissa dan minder aardig had gevonden. Nu doet ze wel foute dingen, maar doordat je als lezer door Jordi’s roze bril naar haar kijkt, blijft ze toch sympathiek. Misschien is het einde vreselijk cliché, maar je gunt Jordi en Melissa hun liefde voor elkaar.

Recensie: Afblijven! - Hendrik Meijer

Afblijven, Carry Slee. Houten, Van Holkema en Warendorf (1998). Dit is een heruitgegeven filmversie (gemoderniseerd) uit 2009.

Het meisje Melissa mag dansen in een videoclip van de rapper Brainpower en dat vindt ze natuurlijk geweldig. Ze is op van de zenuwen als ze moet voordansen en iemand van haar dansvereniging biedt haar een XTC-pil aan, met de garantie dat het dan een stuk beter zal gaan.
Zoals het een goed jeugdboek betaamt, wordt zij afhankelijk van drugs en gaat het steeds slechter met Melissa. Ze komt steeds minder thuis en op het hoogtepunt (of dieptepunt) raakt zij door drugs in coma en wordt ze opgenomen in het ziekenhuis.
Haar vriend Jordi ziet het allemaal met afschuw gebeuren. Hij gaat naar haar op zoek, wanneer ze in een drugspand zit en in die bewuste coma (…) raakt. Ze blijken onafscheidelijk en aan het eind gaat het weer goed met Melissa en hebben de twee verkering.

Een les tijdens mijn stage was aanleiding om dit boek te gaan lezen. In de methode Op Niveau stond een stuk uit het boek, dat ik heb voorgelezen. Aansluitend vroeg ik de leerlingen om het thema, de inhoud en wat ze van het verhaal vonden. Daarna hebben ze verwerkingsopdrachten gemaakt: een eigen einde of een waarschuwingsposter. Leerzaam dus voor alle partijen.
Omdat ik dat deel van het verhaal las heb ik meteen de mogelijkheid gepakt zelf het boek te lezen. Het staat als een huis: er is diepgang, het onderwerp raakt en de gevolgen zijn confronterend. Het boek is verfilmd. Sommige leerlingen gaven aan de film al te hebben gezien.
De personages in het boek zijn zeker realistisch. Net als veel andere jeugdboeken gaat dit exemplaar over een meisje met een dansdroom. Dit keer is het personage realistisch neergezet en ga je ook als jongen (man) mee in het verhaal. Je wil haar tegenhouden, maar dat gaat natuurlijk niet. Ze komt wel erg makkelijk aan drugs. Ik kan me niet voorstellen dat het écht zo makkelijk gaat, behalve als je in bepaalde wijken of straten woont.
Overal is drugs, ook in het plattelandsdorpje waar ik ben opgegroeid, maar de eenvoud moest natuurlijk worden opgeschreven ter waarschuwing. Positief aan het boek vind ik trouwens dat het geen continu opgeheven vingertje is. Je wordt meegenomen in de belevingswereld van de hoofdpersoon.
Melissa komt in ieder geval sneller aan een XTC-pil dan ik vroeger aan een Dextro Energy:

“Ben je zenuwachtig?” vraagt Jim.
“Ja,” zegt Melissa.
“Waarom?” vraagt Jim
Wat een vraag zeg, denkt Melissa. Ga zelf even lekker in je eentje voor die filmcrew dansen. Ze doet moeite om aardig te blijven. “Ik ben bang dat ik niet durf… en dat ze dat zien.” Nu ze het uitspreekt moet ze bijna huilen.
“Dus eigenlijk wil je meer lef,” zegt Jim.
Melissa knikt. “Helemaal nu ik jou heb zien dansen.” Ze neemt nog een slok water.
“In dat geval heb ik wat voor je,” zegt Jim.
“Oh ja? Wat dan?”
Jim doet zijn hand open. Melissa kijkt ernaar. In zijn hand ziet ze een XTC-pil. Melissa aarzelt. Ze heeft nog nooit XTC geslikt. Maar dan denkt ze aan de clip. Stel je voor dat het haar lukt, alleen maar door die ene pil. En ze neemt hem in. [pagina 31]

Het is voor de doelgroep erg confronterend en hard en dat maakt het spannend en educatief. De vraag is natuurlijk of scholieren van nu er wat van aantrekken, maar de bedoeling van het boek is duidelijk en goed. Er wordt nergens omheen gedraaid.
Ik weet alleen niet of die wereld heel realistisch is. Misschien wel, maar ben ik hem nog niet tegengekomen. Ik verbaas me in ieder geval wel over hoe eenvoudig het met de jongeren in het boek misgaat. Het is wel problematiek die jongeren kunnen tegenkomen. Ik ben zelf altijd wat huiverig voor boeken die te veel zeggen hoe gevaarlijk het is om bier te drinken of drugs te gebruiken. Het is heel gevaarlijk en het is gif. Ja, jongeren moeten ervan afblijven. Maar volgens mij moeten schrijvers wel zoeken naar de juiste toon.
Wat ik bedoel is dat ik vind dat jongeren niet bang moeten worden gemaakt om uit te gaan, of om los te komen van je ouders. Constant geraken de jongeren in jeugdboeken in grote problemen, wanneer ze zich losrukken van hun ouders.
Dit boek gaat daar verder in. Dit boek vertelt wat er echt met je kan gebeuren, wanneer je helemaal je eigen gang gaat, nadat je net een dikke middelvinger hebt opgestoken naar alle waarschuwingen die je hoorde. Maar ja:

“Slachtoffer nummer zeven,” zegt de broeder gehaast. “Melissa de Raaf.”
De artsen rennen met de brancard naar de intensive care. Jordi holt er achteraan. Hij wil mee de behandelkamer in gaan, maar een verpleegster houdt hem tegen.
“Je mag niet naar binnen.”
Jordi kijkt naar Melissa, die naar binnen wordt gereden. Zou ze hier ooit nog levend uit komen? Ineens raakt hij in paniek. “Ze mag niet doodgaan…”
“De dokter doet wat hij kan.” En de verpleegster trekt de deur dicht. [pagina 138]

Het is een spannend moment in het boek, omdat je op de voorgaande pagina’s Melissa de vernieling in hebt zien gaan en dat Jordi steeds meer om haar lijkt te geven. Je voelt daardoor de wanhoop en de spanning. Het is een goed en eigentijds boek dat de problematiek van de huidige generatie op een juiste wijze naar voren brengt.

Recensie door Fleur Metzemaekers - Arend van Dam - Echte helden zwijgen niet

Dam, Arend van, (2008), Echte helden zwijgen niet, Uitgeverij Van Holkema en Warendorf: Houten

Samenvatting
Stijn, Morris en Karim zijn drie beste vrienden en gaan naar de brugklas. De laatste dag van de vakantie en voordat ze naar hun nieuwe school gaan, gebeurt er iets vreselijks....

Stijn woont op een boerderij, iets verder fietsen van school dan Morris en Karim. Morris stelt voor de vader van Stijn te helpen de stenen achter de boerderij in het maisveld op te ruimen. Daar stuiten ze op een hoop bijzondere stenen. Stijn is erg geïnteresseerd in  stenen en archeologie. 'Zwerfkeien, botten, bouten, moeren, scherven, houtstronken; er is van alles te vinden.' (Echte helden zwijgen niet, p. 15). 
In plaats van de stenen in een zak te doen besluiten ze er een wedstrijdje mee te gaan steen werpen. Stijn twijfelt, maar wordt al snel door de andere twee overgehaald,

'Stijn aarzelt. Hij kijkt naar zijn vrienden. Die staan alweer met nieuw werpmateriaal in de aanslag. Karim met een platte scherf. Morris met iets bruins. Is het een zwerfkei? Een klomp ijzererts? Verroest metaal? 'Maar er komen auto's aan,' zegt Stijn. Morris kijkt hem minachtend aan. 'Wat ben jij toch een watje. Kom op, alle drie tegelijk.' En Stijn doet wat hij moet doen. Net als de anderen tilt hij zijn hand op. Alle drie zwaaien ze hun arm zo ver mogelijk naar achteren. Hun armen maken vaart en laten los. Maar tot Stijns schrik klinkt er nu geen plons of het geluid van brekend steen, maar het geluid van piepende banden en een harde knal.  'Wegwezen!' schreeuwt Morris.' In de verte klinkt het geluid van een sirene. Een politiewagen? Toch geen ambulance?' Echte helden zwijgen niet, p. 16)

Er is een ongeluk gebeurt. Maar Stijn, Morris en Karim spreken af dat ze hun mond erover houden. Naast dit geheim, wat steeds groter wordt, speelt er bij Stijn nog veel meer. Zo is hij onzeker over de brugklas en over een eventuele verhuizing. En houdt Roos, het leuke meisje dat hij nog kent van de basisschool hem in gedachten ook bezig.

Recensie
Op de achterkant van het boek staat een leuke zin:
'Alleen voor jongens! En voor meiden die durven........' Dat was al iets wat mijn aandacht trok evenals de drukke voorkant. Ik was benieuwd naar dit boek met de mooie titel: Echte helden zwijgen niet. Een boek over vriendschap en jezelf zijn.

De schrijver heeft deze thema's echt heel realistisch, mooi en op een herkenbare manier beschreven. Het boek raakt je meteen, waardoor je verder wil lezen.
Het feit dat er iets is gebeurt waar jij en je vrienden misschien iets mee te maken hebben en je dat geheim moet houden. Bijna elk kind zal ooit met zoiets te maken krijgen. Maar wat doe je in zo'n situatie? Houd je je mond of gaat het aan je knagen en ga je het toch vertellen? Daar hoort ook angst bij, bang voor wat er gaat gebeuren als je het vertelt. Allemaal afwegingen waar je behoorlijk mee kan zitten.
Wanneer de politie op de stoep staat bij Stijn, krijgt hij het enorm benauwd:

'Stijn laat zijn skelter nog een stukje doorrollen en kijkt zijn vader vragend aan. Honderd gedachten razen door zijn hoofd. De politie komt voor hem. Hij is er gloeiend bij. De agent hoeft hem maar een enkele vraag te stellen en hij slaat door. Stijn kan niet liegen. Hij kan onmogelijk liegen. Hoe graag hij ook zou willen.'

Op dit moment weet de schrijver je mee te nemen in de gevoelens van Stijn. Je voelt letterlijk zijn angst. En vraagt je af of hij iets zal zeggen.

De grootste twijfels die Stijn heeft, en die door het hele boek als een rode draad lopen, hebben te maken met de vriendschap die hij heeft met Morris en Karim. Ze zijn al jaren de beste vrienden, maar mede door het ongeluk en het feit dat Morris altijd bepaald wat ze gaan doen gaat Stijn twijfelen. Hij wil eigenlijk niet zo zijn en hij wil ook wel eens wat te zeggen hebben. Hij voelt zich een meeloper en krijgt steeds meer het gevoel dat hij voor zichzelf en anderen op moet komen. Uit dit stukje blijkt weer eens dat Stijn een meeloper is:

'Ik weet een leuk geintje, jongens,' zegt Morris tegen Stijn en Karim. Hij wijst naar de andere kant van het schip. We verstoppen ons. Hoeven we ook niet mee te doen.'

Recensie: 'Het meisje en de soldaat', door Liza Uijting

Recensie ‘Het meisje en de soldaat’ door Liza Uijting

Sax, A. (2012). Het meisje en de soldaat. Wielsbeke: Uitgeverij de Eenhoorn.

Samenvatting:

Tijdens de Eerste Wereldoorlog woont een blind meisje vlak bij het front. De soldaten komen rusten in het dorpje en de herberg waar het meisje samen met haar moeder en tante woont. Het blinde meisje houdt van de buitenlucht en het opnemen van de geuren. Ze gaat dan naar het bankje, zeventien stappen van de herberg vandaan. Op een dag zit ze naast een Afrikaanse soldaat. Hij ruikt naar warme noten, een geur die ze niet kent. Er ontstaat een bijzondere vriendschap en de soldaat verteld haar over zijn land en familie. Wanneer de Afrikaanse soldaat op een dag niet meer komt opdagen, begint het meisje zich zorgen te maken. Alle soldaten zijn terug gekomen, maar hij niet? Zou er iets gebeurd zijn? Het blinde meisje besluit naar hem op zoek te gaan.

Recensie:
De soldaat en het meisje is een ontroerend boek over een hechte vriendschap tussen een blind meisje en een Afrikaanse soldaat tijdens de Eerste Wereldoorlog. In het boek wordt het verhaal van de soldaat en het meisje om en om verteld in hoofdstukken. Hierdoor lees je het verhaal door de ogen van de twee hoofdpersonen. De hoofdstukken zijn ook onderverdeeld in kleur. Witte pagina’s voor het meisje en groene pagina’s voor de soldaat. Dit zorgt voor typografische vorm. Tijdens het verhaal vertellen de twee personen om en om over hun ervaringen en hun leven. Je wordt meegetrokken in de wereld van beide personages.

‘Het is een masker’, legt hij uit. Maar hij kan niet uitleggen hoe waardevol het voor hem is. Hij kent de woorden niet om haar te vertellen dat dit masker de krachten van zijn voorouders bezit. En dat ze hem beschermen. Hij kan haar niet vertellen hoe machtig de voorouders zijn. (P. 24)

Het verhaal gaat niet direct over de oorlog, maar over de dagelijkse dingen. Eenvoudige dingen die je ineens enorm waardeert wanneer je het mist. Het gaat over een vreemdeling die raar wordt aangekeken door de dorpsbewoners, omdat hij Afrikaans is. Het gaat over wederzijds respect en vriendschap. Ondanks dat hij moeilijk Nederlands praat en zij blind is, merk je de wederzijdse waardering. Ze hebben nu beide iemand om mee te praten en naar te luisteren.
De personages in het verhaal hebben geen naam. Het verhaal wordt vanuit de schrijver, auctoriaal, verteld en zij gebruikt benoemingen zoals: ‘Het meisje – de soldaat – de ruiter’. Er wordt verwezen naar de vele ongeïdentificeerde soldaten en mensen die destijds zijn gestorven. 

Groots meegesleept in het Misschien. Door: Ilse Schuurmans

Green, J. (2005). Het Grote Misschien. Rotterdam: Lemniscaat.

"Wacht even", zei ik. Ik liep naar mijn vaders studeerkamer om zijn biografie van François Rabelais te halen. Ik las graag biografieën van schrijvers, zelfs als ik (zoals bij Monsieur Rabelais het geval was) nooit iets had gelezen dat door hemzelf was geschreven. Ik bladerde naar achteren en zocht het gemarkeerde citaat op (...) "Deze man", zei ik. Ik bleef in de deuropening van de woonkamer staan. "Francois Rabelais. Hij was dichter. En zijn laatste woorden waren: 'Ik ga op zoek naar een Groot Misschien'. Daarom ga ik. Dan hoef ik niet te wachten tot ik doodga voor ik Het Grote Misschien ga zoeken."(Het Grote Misschien, p.11)

Het klinkt misschien wat hoogdravend voor een tiener. Maar het is het antwoord dat Miles Halter, de hoofdpersoon van Het Grote Misschien, zijn ouders geeft op de vraag waarom hij zijn veilige thuis bij hen in Florida wil verlaten om naar kostschool te gaan in Culver Creek, Alabama; als voorbereiding op de universiteit.

Miles is geobsedeerd door laatste woorden, hij leest dan ook louter biografieën. Meer nog dan de woorden van Rabelais lijkt hij gedreven door het verlangen om zijn saaie leventje zonder vrienden te ontvluchten. Dat verlangen wordt eigenlijk vanaf het eerste moment dat hij op zijn kamer op de kostschool arriveert beloond. Never a dull moment in Culver Creek. Hij sluit al snel vriendschap met zijn kamergenoot, Chip, bijgenaamd de Kolonel, en diens beste vriendin Alaska van wie hij meteen ondersteboven is. Alaska is sexy, intelligent, grappig, confronterend, onberekenbaar, mysterieus en altijd balancerend op de rand. Ze heeft fonkelgroene ogen en een kamer volgestapeld met boeken. Helaas heeft Alaska al wel een vriend, die ze overigens nauwelijks ziet omdat hij al studeert.

Er ontstaat een hechte vriendschap tussen het drietal, dat soms wordt uitgebreid met de Japanner Takuma en de Roemeense Lara -die Alaska als vriendinnetje voor Miles geregeld heeft. Het samenzijn van de vriendengroep bestaat voornamelijk uit buitenproportioneel stiekem roken en drinken en uit het verzinnen van stunts en wraakacties op stunts van de 'doordewekers' - een groep rijke leerlingen van de school die in het weekend naar huis gaat. Die wraak speelt vooral op nadat Miles door hen met zijn armen en benen vastgetapet in het meer achter de school wordt gedumpt en maar nauwelijks levend de kant weet te bereiken. De avond na dé grote wraakstunt zoent Miles voor het eerst (met Lara, hoewel hij nog altijd verliefd is op Alaska) en delen de vijf vrienden hun verhaal over hun fijnste en rottigste dag ooit. Wie het beste verhaal heeft, hoeft niet te drinken. Alaska wint onbetwist met haar verhaal van de rottigste dag en onthult een trauma. Toen Alaska acht jaar was, kreeg haar moeder een aanval waarbij ze op de grond stortte, stuiptrekkingen kreeg en uiteindelijk overleed. Alaska stond erbij en keek ernaar. Ze voelt zich nog altijd schuldig voor haar moeders dood. De volgende avond zijn de Kolonel, Alaska en Miles met zijn drieën op een kamer. Alaska en de Kolonel drinken enorm veel. Miles slaat een keer over. Het is de mooiste nacht van zijn leven. Alaska kruipt op hem en ze zoenen hartstochtelijk. Wordt vervolgd, aldus Alaska. Ze vallen in slaap. Dan wordt Alaska gebeld en komt daarna in grote paniek terug, schreeuwend dat ze weg MOET. Ze vraagt Miles en de Kolonel om haar te helpen ongemerkt van het schoolterrein te komen en dat doen ze. Hoe dronken ze ook is.

De volgende dag moeten alle leerlingen in de gymzaal verzamelen. Alaska is verongelukt.
Miles' wereld stort in. Ook de Kolonel breekt. Zij voelen zich schuldig aan haar dood en blijven achter met heel veel vragen. Na een aantal dagen gaan ze op zoek naar de oorzaak van haar dood: was het een ongeluk of misschien toch zelfmoord?

Recensie Flashback van Eva Burgers, door Hester Terpstra

Burgers, E. (2014). Flashback. Alkmaar:  Kluitman

Wanneer Lynn, na een avondje winkelen, alleen naar huis fietst, wordt zij van haar fiets getrokken en raakt zwaargewond. Een voorbijganger (Paul) schiet haar te hulp, maar de dader weet te ontkomen. Lynn kan zich van het voorval maar weinig te herinneren. Alleen dat de dader een zwart vest droeg en een tattoo op zijn pols had. Wat is er precies gebeurd? Wie heeft haar dit aangedaan en waarom? Lynn wordt bang en achterdochtig en weet niet meer wie ze nog kan vertrouwen . De antwoorden lijken dichterbij te zijn dan Lynn denkt...

Maar wil ze die wel weten?

In het boek laat Eva Burgers je kennis maken met vier potentiele daders. Is het Lynns ex-vriendje Jay? Hij wil Lynn graag terug en stuurt haar dreigende berichtjes. Zou het Thom zijn, de vriend van Jay? Hij verschaft de politie immers valse informatie. Is het Nick, de broer van Jay? Zijn hele bureau is gevuld met foto’s van Lynn. Of is het klusjesman Paul? Paul dringt zich wel erg op in het gezin en niet alles wat hij vertelt blijkt waar te zijn.

Het verhaal is in een prettige schrijfstijl geschreven en laat zich vlot lezen. Je zit meteen in het verhaal en leeft mee met Lynn die het hele voorval ver weg in haar hoofd heeft zitten en soms getriggerd wordt waardoor er door een flashback een stukje terug komt.

“Ik reed over het fietspad. Er kwam een man op me af die me vastgreep. Hij droeg een zwart vest met capuchon en drukte me tegen de grond. De getatoeëerde sterretjes op zijn pols waren het laatste wat ik zag voor alles zwart werd.” (Flashback, blz. 9)

Ronja de roversdochter – Hester Terpstra

Recensie: Ronja de roversdochter

Lindgren, A. (2007) Ronja de roversdochter. Uitgeverij Ploegsma, Amsterdam.

                                   

Samenvatting

Ronja de roversdochter gaat over Ronja die wordt geboren tijdens een stormachtige nacht in de
roversburcht boven op de berg. Haar ouders zijn de rover hoofdman Mattis en zijn vrouw Lovis. Haar geboorte zorgt voor veel geluk en plezier bij haar ouders en de roversbende van Mattis. 

Ze groeit op als een actief, energiek, intelligent en avontuurlijk jong meisje. Dan komt het moment dat haar ouders haar moeten loslaten. Ronja mag de burcht verlaten, het lange uitgestrekte bos is haar nieuwe speelterrein. Haar vader geeft haar een lijst van dingen waar ze voor uit moet kijken. Dan gaat Ronja het bos in, ze verkent het weidse landschap, ontdekt allerlei nieuwe dingen, speelt naar hartenlust tussen de bomen en keert ’s avonds weer terug naar de burcht van Mattis.

Ze ontmoet ook een jongen, genaamd Birk, die net als haar zijn dagen doorbrengt in het bos. Wanneer ze ontdekt dat hij deel uitmaakt van de rivaliserende roversbende onder leiding van de rover hoofdman Borka, vinden er een aantal flinke woordenwisselingen tussen hen plaats. Uiteindelijk verzoent Ronja zich met Birk, en ze worden vrienden als broer en zus. Wanneer Ronia in de problemen komt met de onderaardsen, redt Birk haar ternauwernood. 

Ronja en Birk worden al snel onafscheidelijk. Helaas zijn Ronja’s en Birks vader al jaren vijanden en aartsrivalen van elkaar. Sinds de roversbende van Birks vader is verhuisd naar het aangrenzende deel van Mattis zijn burcht lopen de spanningen tussen de twee families en roversbendes steeds meer op. Het een leidt tot het ander, en uiteindelijk bereikt de ‘roversoorlog’ zijn kookpunt.