Recensie 'Messcherp' door Liza Uijting

Catherine Johnson, Messcherp, recensie door Liza Uijting.

Johnson, C. (2008), Messcherp, Amsterdam: Eenvoudig communiceren.

Samenvatting:
In Messcherp lees je het verhaal van Angelo. Het is een jongen die met zijn moeder en zus in een kleine flat woont. Ze hebben niet veel en de moeder van Angelo maakt lange dagen. Samen met zijn vrienden steelt Angelo van kleine kinderen. Ipods, geld en dure telefoontjes. Zij kunnen het wel missen en krijgen het waarschijnlijk toch wel weer van hun ouders. Hij is op het slechte pad tot hij de mooie Savanna leert kennen. Zij is het tegenovergestelde van Angelo. Hij wordt zo verliefd op haar, dat hij stopt met stelen en weer hard voor school gaat werken. Zijn leven lijkt veranderd te zijn tot zijn vrienden bijna iemand neersteken op het station en hij wordt meegetrokken in hun puinhoop van misdaad.

Recensie:
Messcherp is een van de boeken uit de schaduw-reeks. Het is een boekenserie die realistische thema’s behandeld waarop jongeren zich kunnen aansluiten. De stoere jongens, het spijbelen, verliefdheid en de verleidingen waarmee je te maken krijgt als tiener zijnde. Het boek is verdeeld in overzichtelijke en korte hoofdstukken. Ze zijn dus lees technisch aangepast aan de doelgroep, namelijk leerlingen die veel moeite hebben met lezen. Naast de korte hoofdstukken wordt er gebruik gemaakt van korte en concrete zinnen, waardoor de verhaallijn duidelijk blijft. Ondanks de makkelijkere schrijfstijl weet de schrijfster de gevolgen van asociaal gedrag, stelen en de consequenties hiervan goed uit te drukken. Je wordt meegenomen in de belevingswereld van Angelo en kunt je inleven in zijn situatie. Zoals de beïnvloedbaarheid van Angelo en het verliefd worden op een meisje waardoor hij wil veranderen. Het verhaal is realistisch, spannend en goed te volgen. De woorden die gebruikt worden passen in de belevingswereld van jongeren, waardoor het verhaal niet te zwaar wordt. Het verhaal zet je aan het denken en het kan je misschien zelfs wakker schudden als je zelf in zo’n situatie zit.

Angelo kijkt naar Axl en Steve.
Naar hoe ze lopen. Alsof de wereld van hen is.
Kleine kinderen gaan opzij.
Ze durven de grotere jongens niet aan te kijken.
Dat geeft een gevoel van macht. Angelo kent dat
gevoel goed. Hij houdt ervan.
Of houdt hij meer van Savanna? (p. 35)

Recensie: 'Het meisje en de soldaat', door Liza Uijting

Recensie ‘Het meisje en de soldaat’ door Liza Uijting

Sax, A. (2012). Het meisje en de soldaat. Wielsbeke: Uitgeverij de Eenhoorn.

Samenvatting:

Tijdens de Eerste Wereldoorlog woont een blind meisje vlak bij het front. De soldaten komen rusten in het dorpje en de herberg waar het meisje samen met haar moeder en tante woont. Het blinde meisje houdt van de buitenlucht en het opnemen van de geuren. Ze gaat dan naar het bankje, zeventien stappen van de herberg vandaan. Op een dag zit ze naast een Afrikaanse soldaat. Hij ruikt naar warme noten, een geur die ze niet kent. Er ontstaat een bijzondere vriendschap en de soldaat verteld haar over zijn land en familie. Wanneer de Afrikaanse soldaat op een dag niet meer komt opdagen, begint het meisje zich zorgen te maken. Alle soldaten zijn terug gekomen, maar hij niet? Zou er iets gebeurd zijn? Het blinde meisje besluit naar hem op zoek te gaan.

Recensie:
De soldaat en het meisje is een ontroerend boek over een hechte vriendschap tussen een blind meisje en een Afrikaanse soldaat tijdens de Eerste Wereldoorlog. In het boek wordt het verhaal van de soldaat en het meisje om en om verteld in hoofdstukken. Hierdoor lees je het verhaal door de ogen van de twee hoofdpersonen. De hoofdstukken zijn ook onderverdeeld in kleur. Witte pagina’s voor het meisje en groene pagina’s voor de soldaat. Dit zorgt voor typografische vorm. Tijdens het verhaal vertellen de twee personen om en om over hun ervaringen en hun leven. Je wordt meegetrokken in de wereld van beide personages.

‘Het is een masker’, legt hij uit. Maar hij kan niet uitleggen hoe waardevol het voor hem is. Hij kent de woorden niet om haar te vertellen dat dit masker de krachten van zijn voorouders bezit. En dat ze hem beschermen. Hij kan haar niet vertellen hoe machtig de voorouders zijn. (P. 24)

Het verhaal gaat niet direct over de oorlog, maar over de dagelijkse dingen. Eenvoudige dingen die je ineens enorm waardeert wanneer je het mist. Het gaat over een vreemdeling die raar wordt aangekeken door de dorpsbewoners, omdat hij Afrikaans is. Het gaat over wederzijds respect en vriendschap. Ondanks dat hij moeilijk Nederlands praat en zij blind is, merk je de wederzijdse waardering. Ze hebben nu beide iemand om mee te praten en naar te luisteren.
De personages in het verhaal hebben geen naam. Het verhaal wordt vanuit de schrijver, auctoriaal, verteld en zij gebruikt benoemingen zoals: ‘Het meisje – de soldaat – de ruiter’. Er wordt verwezen naar de vele ongeïdentificeerde soldaten en mensen die destijds zijn gestorven. 

Reactie: Kinderjaren, door Liza Uijting

Reactie op de recensie van Marijke Welten: Kinderjaren
Door Liza Uijting

Oberski, Jona (1978), Kinderjaren, ’s-Gravenhage: BZZTOH

Marijke weet de essentie van het verhaal goed weer te geven. Zoals de sfeerimpressie en de kleine Oberski die je volgt tijdens de Tweede Wereldoorlog. Je volgt het verhaal door de ogen van Oberski. De rijke vocabulaire van de 7-jarige Oberski: ‘capuchon’, ‘kruidenier’, ‘sprenkelde’, ‘stuurhut’, en ‘braaksel’ geven, zoals Marijke al zegt, een raar perspectief. De niet-kinderlijke woorden die de kleine Oberski gebruikt zijn soms apart. Ondanks deze dure woorden, word je meegenomen in een meeslepend verhaal over de reis en het verblijf in Westerbork en Bergen Belsen. De sfeer die in de kampen hangt en hoe dat moet zijn geweest voor een klein kind. Hij verliest tijdens deze oorlog zijn vader in het kamp en later zijn moeder. Zoals Marijke schrijft geeft het boek ‘De eenvoudige  waarnemingen en geen complexe werkelijkheid’ weer. Hier ben ik het helemaal mee eens. Doordat je het verhaal door de ogen van Oberski leest, word je automatisch meegenomen en  kun je je makkelijk inleven. Doordat je wordt meegezogen in het verhaal, was het geen moeite het boek in een keer uit te lezen.

Ondanks het mooie en ingrijpende verhaal, heb ik me toch aan een klein ding geërgerd. De moeder van Oberski praat enorm troetelend richting Jona. Te troetelend voor een 7-jarige jongen: ‘Straks gaan we weer naar huis en daar is pappie dan ook. Maar ze hebben zich vergist, daarom moeten wij nu eerst een paar dagen hier blijven logeren, net zoals we laatst bij Trude logeerden. Dat herinner jij je toch nog wel? Trude had bloemkool gemaakt Maar toen het eten op jouw bordje kwam, at je het niet, want jij houdt gewoon niet van bloemkool. Zij wilde je wijsmaken dat kinderen uit de bloemkool kwamen. Maar jij weet dat ze uit de buik van hun moeder komen. Jij bent uit mijn buik gekomen, weet je wel?’  (Kinderjaren, Pagina 9)
Alsnog is het een prachtig verhaal en je wordt meegenomen in de Tweede Wereldoorlog. Het boek speelde zich bijna als een film in mijn hoofd af. Het was ontroerend. Het is een boek dat je goed met je klas kunt lezen en leerzame opdrachten bij kunt geven. Daarnaast is het een boek dat je ook kunt gebruiken bij andere vakken om er hierdoor interdisciplinair naar te kijken. Maar ondanks het ingrijpende verhaal en de mogelijkheden die je hebt, zou ik het boek tot 15 jarigen laten lezen. De simpele taal en het verhaal lezen door de ogen van een kleine jongen is interessant en fijn voor de jongere leerling of de leerling die moeite heeft met lezen. Om oudere leerlingen zich te laten inleven in de tweede wereldoorlog, zou ik gaan voor een boek dat meer aansluit op hun belevingswereld. Bijvoorbeeld een boek dat wat moderner is beschreven, meer drama of dat beschreven is vanuit een wat ouder karakter en geen klein kind.

Reactie: Wat een land! door Liza Uijting

Reactie op de recensie van Evelien van Wieringen: WAT EEN LAND!
Door Liza Uijting

Van Wissen, D. (2008). Wat een land! Houten: Van Goor.

In de eerste alinea van de recensie van Evelien staat: ‘Wij zijn gewend aan onze gewoontes en gebruiken, maar ook wij Nederlands zijn maar een eigenaardig volkje’. Het moraal dat Evelien naar voren brengt, maakte mij enorm nieuwsgierig. Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet van de dichtbundels, poëzie of rijm ben. Maar een dichtbundel over de aparte, soms zelfs bizarre, Nederlandse gebruiken kon ik niet, niet lezen. De tour waarop je wordt meegenomen door de geschiedenis van de gewoontes van het aparte volk dat wij zijn, is amuserend. Zoals Evelien duidelijk zegt in haar recensie: ‘Van Wissen weet zowel op licht spottende wijze onze eigenaardigheden te benoemen, als onze gebruiken op helderen en grappige wijze uit te leggen’.

De simpele A-B-B-A rijmpjes zorgen voor makkelijk te begrijpen gedichtjes, die later wel enigszins eentonig worden. Ja, de humor en de kritische blik zit er nog steeds in, maar het zorgt voor eentonigheid. De simpele rijm haalt het niveau van het boekje en de teksten omlaag. Dus net zoals Evelien, was ik ook niet onder de indruk van het dichtwerk.

De schaatsers zijn daar uitgevonden
In Friesland voor een schaatswedstrijd
Ze worden in de wintertijd
Onder de voeten vastgebonden (Wat een land! P. 72)

 Door deze simpele rijm, lijken het meer sinterklaasgedichtjes. Ik kan dus goed begrijpen dat er kritiek was op de vereenvoudigde rijmpjes. Dit neemt niet weg dat er wel een kleine lach verschijnt wanneer je sommige rijmpjes leest. De rare gewoontes van het Nederlandse volk worden op een grappige manier uitgedrukt. Je kunt jezelf erin herkennen. Wanneer ik op vakantie ben, verlang ik naar een vertrouwd bakje friet met appelmoes en de mayonaise smaakt nooit zoals thuis.

Reactie op: De weelfout in onze sterren van John Greene (Recensie: Eva Rodigas) door Liza Uijting

Green J., 2012, Een weeffout in onze sterren. Rotterdam, Lemniscaat.

Een reactie door Liza Uijting

Door de lovende recensie van Eva besloot ik het boek te lezen. Met hoge verwachtingen. Als groot filmliefhebber heb ik de film direct gedownload, al toen hij net in de bioscoop uitkwam. Met tranen in mijn ogen en mijn dekentje om mij heen, heb ik de film gekeken. Ik vond het prachtig.

Zoals Eva in haar recensie verteld, is het boek realistisch geschreven. Je leert het hoofdpersonage, Hazel, goed kennen. Je kunt je identificeren met haar karakter. De onzekerheid, haar volwassenheid ten opzichte van haar leeftijd en de kracht die ze uitstraalt. Ze is zeker niet op haar mondje gevallen en weet goed waar ze voor staat en wat ze wil.

Maar toch was het boek niet wat ik had verwacht. Na de eerste honderd pagina’s merkte ik dat het lezen wat moeizamer ging. Het boek is best leuk geschreven, maar er zijn toch wel een aantal punten waar ik me enorm aan heb geïrriteerd tijdens het lezen. Voornamelijk aan het feit dat er eigenlijk heel luchtig gepraat wordt over kanker, maar waardoor sommige gebeurtenissen vrij abrupt plaatsvinden en alle plannen in de soep lopen. Zoals dat Hazel van de doctoren een lange en zware reis naar Nederland mag maken, ondanks dat ze net 6 dagen in het ziekenhuis heeft gelegen. Dat lijkt enigszins ongeloofwaardig.

Recensie Komt een vrouw bij de dokter

Komt een vrouw bij de dokter

Recensie: Liza Uijting

Kluun. (2003). Komt een vrouw bij de dokter. Amsterdam: Rainbow.

Stijn is een echte levensgenieter. Hij heeft een prachtige vrouw, een eigen zaak en een mooi dochtertje. Dat hij het niet graag bij één vrouw houdt, hoeft zijn Carmen niet te weten. Ondanks zijn lust naar alle andere vrouwen, heeft hij zijn hart gegeven aan Carmen. De wereld ligt in zijn handen, tot ze te horen krijgen dat Carmen borstkanker heeft. De wereld van Stijn en Carmen stort in.

Ziekenhuizen, overgeven, chemo, bestraling en de borstamputatie. Bij alles wat Carmen doormaakt, is Stijn er altijd bij. Hoe moeilijk het ook is om dit te combineren met zijn andere uitbundige leven.

Al snel worden de vrijdagse stapavonden van Stijn met zijn vrienden, het bezoeken van Miami en de andere vrouwen een uitvlucht voor Stijn. Even weg zijn van dat ‘gekanker’.

Naast de liefde die hij heeft voor Carmen, vindt Stijn een andere liefde: Roos. Bij haar vindt Stijn zijn uitvlucht. De kankervrije zone, waar hij nog seks kan hebben en bemind wordt. Roos, oftewel de Godin, wordt verslavend. Elke vrije minuut die Stijn overheeft brengt hij met haar door. Stijns leven is een rollercoaster, waarin hij keuzes moet maken.

Zijn vrouw Carmen, of het losbandige leven dat hij heeft.

Het is een boek dat begint als een grap. ‘Ik ben een hedonist met zware mono fobie’[1], is de eerste zin van hoofdstuk 2. Stijn is een grappige, charmante man die dwangmatig vreemdgaat maar die je wel zal vergeven. Carmen is een sterke, onafhankelijke vrouw die zielsveel van Stijn houdt, maar borstkanker krijgt. Het is een verhaal dat het chaotische leven van een zwakke man met een sterke vrouw beschrijft, met als grote vraag hoe deze liefde in godsnaam kan overleven.
Tijdens het lezen van het verhaal krijg je een hekel aan Stijn en zou je hem graag een klap in zijn gezicht willen geven, maar toch wekt hij sympathie op. Hij is er voor zijn vrouw en wil er ook voor haar blijven zijn. Je merkt duidelijk in het verhaal dat Stijn om Carmen geeft, ondanks zijn vele bezoekjes aan zijn overige vrouwelijk schoon. Hij is een goede vader voor zijn ‘zonnetje’, zijn dochtertje Luna, en steunt Carmen overal in.