Recensie Blauwe Maandag van Marian Hoefnagel, door Hester Terpstra

Hoefnagel, M. (2006). Blauwe maandag. Amsterdam: Eenvoudig Communiceren

Uitgeverij Eenvoudig Communiceren startte in 2005 een reeks boeken voor jongeren die moeite hebben met lezen onder de titel ´Reality Reeks´. De boeken zijn geschreven in korte zinnen en eenvoudige taal en behandelen onderwerpen die tieners bezighouden.

Blauwe maandag is het vierde deel uit deze reality serie en gaat over de vijftienjarige Jesse. Jesse heeft een Nederlandse moeder en een Amerikaanse vader. Als zijn vader verongelukt, vertrekt hij samen met zijn moeder weer naar Nederland. Hij komt in de klas bij Mara en haar tweelingbroer Marijn. Jesse speelt keyboard en al snel vormt hij met Marijn en Mara en nog twee broers uit hun klas een bandje: Blauwe Maandag. Jesse en Mara zijn verliefd op elkaar. Als de band in de zomervakantie naar Terschelling gaat om op te treden op een camping, blijkt dat de jongens hun drankgebruik niet in de hand hebben. Mara besluit uit de band te stappen.

Aan de uiterlijke kenmerken van het boek kun je al goed zien dat het boek is geschreven voor jongeren met leesproblemen. De tekst is gedrukt in een grote letter, er is een ruime interlinie, er zijn ruime marges en iedere zin begint op een nieuwe regel. In het boek vind je paginagrote, zwart-witillustraties die de tekst van het boek moeten ondersteunen. Helaas zijn de afbeeldingen nogal statisch, en spreken evenals de omslag niet erg aan.

Ik denk dat het thema drankmisbruik veel jongeren zal interesseren, het is een onderwerp dat goed aansluit bij hun belevingswereld. Helaas blijft het boek erg aan de oppervlakte, en leunt de tekst vooral op korte beschrijvingen van de gebeurtenissen. Kort en statisch wordt er beschreven wat er gaande is en wat de personages meemaken. Er is hierbij weinig ruimte voor emoties of het inzichtelijk maken van de ontwikkeling  van de personages gedurende het verhaal. Het boek begint met de eerste schooldag van Jesse. Heel rechttoe rechtaan worden de gedachten van Jesse beschreven en krijg je, in simpele taal, een helder beeld van zijn omgeving.

Jesse zit op een bankje. Om precies te zijn: hij zit op de leuning van een bankje. Alleen. Alle andere leerlingen staan met elkaar in groepjes te praten. Het is tien over acht. Bijna tijd om naar binnen te gaan.  Jesse kijkt een beetje om zich heen. De leerlingen hier zien er net zo uit als thuis, denkt hij. Maar dan schrikt hij. Nee, zo moet hij niet denken. Thuis, dat is nu hier. Hier, in Nederland. (Blauwe maandag, p.5)

Recensie Flashback van Eva Burgers, door Hester Terpstra

Burgers, E. (2014). Flashback. Alkmaar:  Kluitman

Wanneer Lynn, na een avondje winkelen, alleen naar huis fietst, wordt zij van haar fiets getrokken en raakt zwaargewond. Een voorbijganger (Paul) schiet haar te hulp, maar de dader weet te ontkomen. Lynn kan zich van het voorval maar weinig te herinneren. Alleen dat de dader een zwart vest droeg en een tattoo op zijn pols had. Wat is er precies gebeurd? Wie heeft haar dit aangedaan en waarom? Lynn wordt bang en achterdochtig en weet niet meer wie ze nog kan vertrouwen . De antwoorden lijken dichterbij te zijn dan Lynn denkt...

Maar wil ze die wel weten?

In het boek laat Eva Burgers je kennis maken met vier potentiele daders. Is het Lynns ex-vriendje Jay? Hij wil Lynn graag terug en stuurt haar dreigende berichtjes. Zou het Thom zijn, de vriend van Jay? Hij verschaft de politie immers valse informatie. Is het Nick, de broer van Jay? Zijn hele bureau is gevuld met foto’s van Lynn. Of is het klusjesman Paul? Paul dringt zich wel erg op in het gezin en niet alles wat hij vertelt blijkt waar te zijn.

Het verhaal is in een prettige schrijfstijl geschreven en laat zich vlot lezen. Je zit meteen in het verhaal en leeft mee met Lynn die het hele voorval ver weg in haar hoofd heeft zitten en soms getriggerd wordt waardoor er door een flashback een stukje terug komt.

“Ik reed over het fietspad. Er kwam een man op me af die me vastgreep. Hij droeg een zwart vest met capuchon en drukte me tegen de grond. De getatoeëerde sterretjes op zijn pols waren het laatste wat ik zag voor alles zwart werd.” (Flashback, blz. 9)

Ronja de roversdochter – Hester Terpstra

Recensie: Ronja de roversdochter

Lindgren, A. (2007) Ronja de roversdochter. Uitgeverij Ploegsma, Amsterdam.

                                   

Samenvatting

Ronja de roversdochter gaat over Ronja die wordt geboren tijdens een stormachtige nacht in de
roversburcht boven op de berg. Haar ouders zijn de rover hoofdman Mattis en zijn vrouw Lovis. Haar geboorte zorgt voor veel geluk en plezier bij haar ouders en de roversbende van Mattis. 

Ze groeit op als een actief, energiek, intelligent en avontuurlijk jong meisje. Dan komt het moment dat haar ouders haar moeten loslaten. Ronja mag de burcht verlaten, het lange uitgestrekte bos is haar nieuwe speelterrein. Haar vader geeft haar een lijst van dingen waar ze voor uit moet kijken. Dan gaat Ronja het bos in, ze verkent het weidse landschap, ontdekt allerlei nieuwe dingen, speelt naar hartenlust tussen de bomen en keert ’s avonds weer terug naar de burcht van Mattis.

Ze ontmoet ook een jongen, genaamd Birk, die net als haar zijn dagen doorbrengt in het bos. Wanneer ze ontdekt dat hij deel uitmaakt van de rivaliserende roversbende onder leiding van de rover hoofdman Borka, vinden er een aantal flinke woordenwisselingen tussen hen plaats. Uiteindelijk verzoent Ronja zich met Birk, en ze worden vrienden als broer en zus. Wanneer Ronia in de problemen komt met de onderaardsen, redt Birk haar ternauwernood. 

Ronja en Birk worden al snel onafscheidelijk. Helaas zijn Ronja’s en Birks vader al jaren vijanden en aartsrivalen van elkaar. Sinds de roversbende van Birks vader is verhuisd naar het aangrenzende deel van Mattis zijn burcht lopen de spanningen tussen de twee families en roversbendes steeds meer op. Het een leidt tot het ander, en uiteindelijk bereikt de ‘roversoorlog’ zijn kookpunt.