Hoefnagel, M. (2006). Blauwe
maandag. Amsterdam: Eenvoudig Communiceren
Uitgeverij
Eenvoudig Communiceren startte in 2005 een reeks boeken voor jongeren die
moeite hebben met lezen onder de titel ´Reality Reeks´. De boeken zijn
geschreven in korte zinnen en eenvoudige taal en behandelen onderwerpen die
tieners bezighouden.
Blauwe maandag is
het vierde deel uit deze reality serie en gaat over de vijftienjarige Jesse.
Jesse heeft een Nederlandse moeder en een Amerikaanse vader. Als zijn vader
verongelukt, vertrekt hij samen met zijn moeder weer naar Nederland. Hij komt in de klas bij Mara en haar tweelingbroer
Marijn. Jesse speelt keyboard en al snel vormt hij met Marijn en Mara en nog
twee broers uit hun klas een bandje: Blauwe Maandag. Jesse en Mara zijn
verliefd op elkaar. Als de band in de zomervakantie naar Terschelling gaat om
op te treden op een camping, blijkt dat de jongens hun drankgebruik niet in de
hand hebben. Mara besluit uit de band te stappen.
Aan
de uiterlijke kenmerken van het boek kun je al goed zien dat het boek is
geschreven voor jongeren met leesproblemen. De tekst is gedrukt in een grote letter,
er is een ruime interlinie, er zijn ruime marges en iedere zin begint op een
nieuwe regel. In het boek vind je paginagrote, zwart-witillustraties die de
tekst van het boek moeten ondersteunen. Helaas zijn de afbeeldingen nogal
statisch, en spreken evenals de omslag niet erg aan.
Ik
denk dat het thema drankmisbruik veel jongeren zal interesseren, het is een
onderwerp dat goed aansluit bij hun belevingswereld. Helaas blijft het boek erg
aan de oppervlakte, en leunt de tekst vooral op korte beschrijvingen van de
gebeurtenissen. Kort en statisch wordt er beschreven wat er gaande is en wat de
personages meemaken. Er is hierbij weinig ruimte voor emoties of het
inzichtelijk maken van de ontwikkeling
van de personages gedurende het verhaal. Het boek begint met de eerste
schooldag van Jesse. Heel rechttoe rechtaan worden de gedachten van Jesse
beschreven en krijg je, in simpele taal, een helder beeld van zijn omgeving.
Jesse
zit op een bankje. Om precies te zijn: hij zit op de leuning van een bankje.
Alleen. Alle andere leerlingen staan met elkaar in groepjes te praten. Het is
tien over acht. Bijna tijd om naar binnen te gaan. Jesse kijkt een beetje om zich heen. De
leerlingen hier zien er net zo uit als thuis, denkt hij. Maar dan schrikt hij.
Nee, zo moet hij niet denken. Thuis, dat is nu hier. Hier, in Nederland. (Blauwe maandag, p.5)
