Reactie van Fleur Metzemaekers op recensie van Liza Uijting – Komt een vrouw bij de dokter van Kluun

Kluun, (2003), Komt een vrouw bij de dokter, Amsterdam: Uitgeverij Podium

 

 

 

 

 

Toen dit boek net uitkwam heb ik het gelezen, daarna de film gekeken en voor deze reactie het boek nogmaals gelezen.

Telkens weer bekruipt me het ‘haat’ gevoel jegens Stijn, de hoofdpersoon. Dit gevoel beschrijft Liza ook, daarentegen heeft ze ook sympathie voor Stijn en vindt ze dat Stijn ondanks zijn vreemdgaan er wel is voor Carmen en Luna. Deels ben ik het daarmee eens. Hij is er zeker voor haar en vooral wanneer haar einde nadert. Maar dat iemand er vaak ’s avonds niet is, zodat Carmen veel alleen is kan er bij mij niet in. Ik zou denken, ben er juist die laatste maanden van haar leven elk moment voor haar, buiten je werk.  

Toch vind ik dat Kluun hiermee een goed boek heeft neergezet. Het onderwerp is er een van deze tijd. En hoeveel mannen worstelen niet met verdriet wanneer hun vrouw deze lijdensweg moet ondergaan. Stijn verwerkte dat op deze manier, maar menig andere mannen zullen dat op een andere manier doen.

Het boek heeft mij, net als Liza meegezogen. Ik wilde het in een keer uitlezen, benieuwd naar de afloop.  

Waar ik het in Liza’s recensie niet helemaal mee eens ben is het feit dat het een luchtig en geestig boek is. Het onderwerp is voor mij zeer zeker niet luchtig, ik vind het vooral heel zwaar en roept nare herinneringen op. Het zet me aan het denken en geeft me een naar gevoel. Wat het dan wel weer luchtig maakt is de manier waarop Kluun zijn karakters neerzet. Dat doet hij op een realistische manier en je kan je goed inleven in de personen. Dat Stijn (bijna) altijd vrolijk is dan wel weer wat onwaarschijnlijk.

Geestig vind ik het niet, ja de hoofdpersoon misschien. Hij gedraagt zich zo, maar over de gehele linie vind ik het niet geestig. Het roept veel in me op, verdriet, haat, liefde, angst.

Voor de middelbare scholier vanaf een jaar of 15 is het een goed boek. Zoals Liza al beschreef maken ze op deze manier kennis met de ziekte, ze zien wat de ziekte inhoudt en wat het met mensen kan doen.

Een meisje uit mijn klas heeft het voor haar laatste boekbespreking gelezen (de eenvoudig communiceren versie) en zij was er ook door gegrepen.

Reactie op: De weelfout in onze sterren van John Greene (Recensie: Eva Rodigas) door Liza Uijting

Green J., 2012, Een weeffout in onze sterren. Rotterdam, Lemniscaat.

Een reactie door Liza Uijting

Door de lovende recensie van Eva besloot ik het boek te lezen. Met hoge verwachtingen. Als groot filmliefhebber heb ik de film direct gedownload, al toen hij net in de bioscoop uitkwam. Met tranen in mijn ogen en mijn dekentje om mij heen, heb ik de film gekeken. Ik vond het prachtig.

Zoals Eva in haar recensie verteld, is het boek realistisch geschreven. Je leert het hoofdpersonage, Hazel, goed kennen. Je kunt je identificeren met haar karakter. De onzekerheid, haar volwassenheid ten opzichte van haar leeftijd en de kracht die ze uitstraalt. Ze is zeker niet op haar mondje gevallen en weet goed waar ze voor staat en wat ze wil.

Maar toch was het boek niet wat ik had verwacht. Na de eerste honderd pagina’s merkte ik dat het lezen wat moeizamer ging. Het boek is best leuk geschreven, maar er zijn toch wel een aantal punten waar ik me enorm aan heb geïrriteerd tijdens het lezen. Voornamelijk aan het feit dat er eigenlijk heel luchtig gepraat wordt over kanker, maar waardoor sommige gebeurtenissen vrij abrupt plaatsvinden en alle plannen in de soep lopen. Zoals dat Hazel van de doctoren een lange en zware reis naar Nederland mag maken, ondanks dat ze net 6 dagen in het ziekenhuis heeft gelegen. Dat lijkt enigszins ongeloofwaardig.

Recensie Komt een vrouw bij de dokter

Komt een vrouw bij de dokter

Recensie: Liza Uijting

Kluun. (2003). Komt een vrouw bij de dokter. Amsterdam: Rainbow.

Stijn is een echte levensgenieter. Hij heeft een prachtige vrouw, een eigen zaak en een mooi dochtertje. Dat hij het niet graag bij één vrouw houdt, hoeft zijn Carmen niet te weten. Ondanks zijn lust naar alle andere vrouwen, heeft hij zijn hart gegeven aan Carmen. De wereld ligt in zijn handen, tot ze te horen krijgen dat Carmen borstkanker heeft. De wereld van Stijn en Carmen stort in.

Ziekenhuizen, overgeven, chemo, bestraling en de borstamputatie. Bij alles wat Carmen doormaakt, is Stijn er altijd bij. Hoe moeilijk het ook is om dit te combineren met zijn andere uitbundige leven.

Al snel worden de vrijdagse stapavonden van Stijn met zijn vrienden, het bezoeken van Miami en de andere vrouwen een uitvlucht voor Stijn. Even weg zijn van dat ‘gekanker’.

Naast de liefde die hij heeft voor Carmen, vindt Stijn een andere liefde: Roos. Bij haar vindt Stijn zijn uitvlucht. De kankervrije zone, waar hij nog seks kan hebben en bemind wordt. Roos, oftewel de Godin, wordt verslavend. Elke vrije minuut die Stijn overheeft brengt hij met haar door. Stijns leven is een rollercoaster, waarin hij keuzes moet maken.

Zijn vrouw Carmen, of het losbandige leven dat hij heeft.

Het is een boek dat begint als een grap. ‘Ik ben een hedonist met zware mono fobie’[1], is de eerste zin van hoofdstuk 2. Stijn is een grappige, charmante man die dwangmatig vreemdgaat maar die je wel zal vergeven. Carmen is een sterke, onafhankelijke vrouw die zielsveel van Stijn houdt, maar borstkanker krijgt. Het is een verhaal dat het chaotische leven van een zwakke man met een sterke vrouw beschrijft, met als grote vraag hoe deze liefde in godsnaam kan overleven.
Tijdens het lezen van het verhaal krijg je een hekel aan Stijn en zou je hem graag een klap in zijn gezicht willen geven, maar toch wekt hij sympathie op. Hij is er voor zijn vrouw en wil er ook voor haar blijven zijn. Je merkt duidelijk in het verhaal dat Stijn om Carmen geeft, ondanks zijn vele bezoekjes aan zijn overige vrouwelijk schoon. Hij is een goede vader voor zijn ‘zonnetje’, zijn dochtertje Luna, en steunt Carmen overal in.