Recensie 'Messcherp' door Liza Uijting

Catherine Johnson, Messcherp, recensie door Liza Uijting.

Johnson, C. (2008), Messcherp, Amsterdam: Eenvoudig communiceren.

Samenvatting:
In Messcherp lees je het verhaal van Angelo. Het is een jongen die met zijn moeder en zus in een kleine flat woont. Ze hebben niet veel en de moeder van Angelo maakt lange dagen. Samen met zijn vrienden steelt Angelo van kleine kinderen. Ipods, geld en dure telefoontjes. Zij kunnen het wel missen en krijgen het waarschijnlijk toch wel weer van hun ouders. Hij is op het slechte pad tot hij de mooie Savanna leert kennen. Zij is het tegenovergestelde van Angelo. Hij wordt zo verliefd op haar, dat hij stopt met stelen en weer hard voor school gaat werken. Zijn leven lijkt veranderd te zijn tot zijn vrienden bijna iemand neersteken op het station en hij wordt meegetrokken in hun puinhoop van misdaad.

Recensie:
Messcherp is een van de boeken uit de schaduw-reeks. Het is een boekenserie die realistische thema’s behandeld waarop jongeren zich kunnen aansluiten. De stoere jongens, het spijbelen, verliefdheid en de verleidingen waarmee je te maken krijgt als tiener zijnde. Het boek is verdeeld in overzichtelijke en korte hoofdstukken. Ze zijn dus lees technisch aangepast aan de doelgroep, namelijk leerlingen die veel moeite hebben met lezen. Naast de korte hoofdstukken wordt er gebruik gemaakt van korte en concrete zinnen, waardoor de verhaallijn duidelijk blijft. Ondanks de makkelijkere schrijfstijl weet de schrijfster de gevolgen van asociaal gedrag, stelen en de consequenties hiervan goed uit te drukken. Je wordt meegenomen in de belevingswereld van Angelo en kunt je inleven in zijn situatie. Zoals de beïnvloedbaarheid van Angelo en het verliefd worden op een meisje waardoor hij wil veranderen. Het verhaal is realistisch, spannend en goed te volgen. De woorden die gebruikt worden passen in de belevingswereld van jongeren, waardoor het verhaal niet te zwaar wordt. Het verhaal zet je aan het denken en het kan je misschien zelfs wakker schudden als je zelf in zo’n situatie zit.

Angelo kijkt naar Axl en Steve.
Naar hoe ze lopen. Alsof de wereld van hen is.
Kleine kinderen gaan opzij.
Ze durven de grotere jongens niet aan te kijken.
Dat geeft een gevoel van macht. Angelo kent dat
gevoel goed. Hij houdt ervan.
Of houdt hij meer van Savanna? (p. 35)

Recensie Blauwe Maandag van Marian Hoefnagel, door Hester Terpstra

Hoefnagel, M. (2006). Blauwe maandag. Amsterdam: Eenvoudig Communiceren

Uitgeverij Eenvoudig Communiceren startte in 2005 een reeks boeken voor jongeren die moeite hebben met lezen onder de titel ´Reality Reeks´. De boeken zijn geschreven in korte zinnen en eenvoudige taal en behandelen onderwerpen die tieners bezighouden.

Blauwe maandag is het vierde deel uit deze reality serie en gaat over de vijftienjarige Jesse. Jesse heeft een Nederlandse moeder en een Amerikaanse vader. Als zijn vader verongelukt, vertrekt hij samen met zijn moeder weer naar Nederland. Hij komt in de klas bij Mara en haar tweelingbroer Marijn. Jesse speelt keyboard en al snel vormt hij met Marijn en Mara en nog twee broers uit hun klas een bandje: Blauwe Maandag. Jesse en Mara zijn verliefd op elkaar. Als de band in de zomervakantie naar Terschelling gaat om op te treden op een camping, blijkt dat de jongens hun drankgebruik niet in de hand hebben. Mara besluit uit de band te stappen.

Aan de uiterlijke kenmerken van het boek kun je al goed zien dat het boek is geschreven voor jongeren met leesproblemen. De tekst is gedrukt in een grote letter, er is een ruime interlinie, er zijn ruime marges en iedere zin begint op een nieuwe regel. In het boek vind je paginagrote, zwart-witillustraties die de tekst van het boek moeten ondersteunen. Helaas zijn de afbeeldingen nogal statisch, en spreken evenals de omslag niet erg aan.

Ik denk dat het thema drankmisbruik veel jongeren zal interesseren, het is een onderwerp dat goed aansluit bij hun belevingswereld. Helaas blijft het boek erg aan de oppervlakte, en leunt de tekst vooral op korte beschrijvingen van de gebeurtenissen. Kort en statisch wordt er beschreven wat er gaande is en wat de personages meemaken. Er is hierbij weinig ruimte voor emoties of het inzichtelijk maken van de ontwikkeling  van de personages gedurende het verhaal. Het boek begint met de eerste schooldag van Jesse. Heel rechttoe rechtaan worden de gedachten van Jesse beschreven en krijg je, in simpele taal, een helder beeld van zijn omgeving.

Jesse zit op een bankje. Om precies te zijn: hij zit op de leuning van een bankje. Alleen. Alle andere leerlingen staan met elkaar in groepjes te praten. Het is tien over acht. Bijna tijd om naar binnen te gaan.  Jesse kijkt een beetje om zich heen. De leerlingen hier zien er net zo uit als thuis, denkt hij. Maar dan schrikt hij. Nee, zo moet hij niet denken. Thuis, dat is nu hier. Hier, in Nederland. (Blauwe maandag, p.5)

Recensie Flashback van Eva Burgers, door Hester Terpstra

Burgers, E. (2014). Flashback. Alkmaar:  Kluitman

Wanneer Lynn, na een avondje winkelen, alleen naar huis fietst, wordt zij van haar fiets getrokken en raakt zwaargewond. Een voorbijganger (Paul) schiet haar te hulp, maar de dader weet te ontkomen. Lynn kan zich van het voorval maar weinig te herinneren. Alleen dat de dader een zwart vest droeg en een tattoo op zijn pols had. Wat is er precies gebeurd? Wie heeft haar dit aangedaan en waarom? Lynn wordt bang en achterdochtig en weet niet meer wie ze nog kan vertrouwen . De antwoorden lijken dichterbij te zijn dan Lynn denkt...

Maar wil ze die wel weten?

In het boek laat Eva Burgers je kennis maken met vier potentiele daders. Is het Lynns ex-vriendje Jay? Hij wil Lynn graag terug en stuurt haar dreigende berichtjes. Zou het Thom zijn, de vriend van Jay? Hij verschaft de politie immers valse informatie. Is het Nick, de broer van Jay? Zijn hele bureau is gevuld met foto’s van Lynn. Of is het klusjesman Paul? Paul dringt zich wel erg op in het gezin en niet alles wat hij vertelt blijkt waar te zijn.

Het verhaal is in een prettige schrijfstijl geschreven en laat zich vlot lezen. Je zit meteen in het verhaal en leeft mee met Lynn die het hele voorval ver weg in haar hoofd heeft zitten en soms getriggerd wordt waardoor er door een flashback een stukje terug komt.

“Ik reed over het fietspad. Er kwam een man op me af die me vastgreep. Hij droeg een zwart vest met capuchon en drukte me tegen de grond. De getatoeëerde sterretjes op zijn pols waren het laatste wat ik zag voor alles zwart werd.” (Flashback, blz. 9)