Reactie op recensie Hendrik Meijer door Astrid Leeuwestein.
Slee, C. & Peters, M. (2009). Afblijven:
De filmeditie (30e druk). Houten: Van Holkema & Warendorf.
Samenvatting
Melissa droomt van een danscarrière
en dit lijkt werkelijkheid te worden wanneer ze auditie mag doen voor de nieuwe
clip van Brainpower. Daar ontmoet ze Jim, die haar een xtc-pil aanbiedt tegen
de zenuwen. Vanaf dan ziet beste vriend Jordi haar nauwelijks meer. Melissa zit
alleen nog maar bij Jim thuis te chillen en drugs te gebruiken. Daardoor gaat
het van kwaad tot erger: spijbelen, stelen, dealen en uiteindelijk loopt ze zelfs
weg van huis. Na weken vindt Jordi Melissa terug op een houseparty, waar ze net
op dat moment bewusteloos van de xtc wordt afgevoerd naar het ziekenhuis. Jordi
wil koste wat kost bewijzen dat Jim de schuldige is van alle ellende en
uiteindelijk lukt hem dat ook. Als Melissa ontslagen is uit het ziekenhuis en
weer terug is bij haar ouders, beseffen de twee dat ze meer voor elkaar voelen
dan vriendschap.
Reactie
Net als bij Hendrik kwam
tijdens mijn stage het boek Afblijven
aan bod tijdens Nederlands. Ik heb er daarom voor gekozen het boek ook zelf te
lezen. Later heb ik nog de filmeditie gelezen, zodat ik goed kon aansluiten op
Hendriks recensie. Regisseur en scenarioschrijfster Maria Peters bewerkte
het oorspronkelijke Afblijven tot
deze speciale uitgave. Het verhaal is gemoderniseerd en wijkt op sommige punten
iets af (de personages roken bijvoorbeeld niet meer aan de lopende band), maar
de essentie van het boek is bewaard gebleven.
Ik deel Hendriks mening dat
de personages erg realistisch zijn. Carry Slee en Maria Peters weten de
dynamiek van de groep vrienden treffend neer te zetten. Typische zaken waar
pubers mee worstelen zoals onzekerheid, populariteit, geroddel, loyaliteit,
jaloezie en ontluikende liefde zorgen ervoor dat de verhoudingen soms flink op
scherp worden gezet. Door hun constant wisselende emoties gaan de personages
echt leven. Niet alleen Jordi en Melissa, maar ook Fleur en Toine worden echte
personen door hun herkenbare pubergedrag.
Wat minder realistisch is,
is het drugsgebruik van Melissa. Lil’ Kleine en Ronnie Flex rappen in hun recente hit Drank en drugs dan wel "alle tieners zeggen ja tegen mdma", ik
ben het met Hendrik eens dat een meisje als Melissa wel erg gemakkelijk aan xtc
komt. Het lijkt me verder zeer onwaarschijnlijk dat iemand onder invloed van
xtc beter in staat is een strak ingestudeerde choreografie uit te voeren. Ik
kan me ook niet voorstellen dat iemand doordeweeks overdag of zelfs op school
een pil zou slikken. Bovendien is xtc is bij uitstek een partydrug en niet
verslavend zoals cocaïne. Wellicht dat een snuivende tiener te heftig zou zijn
voor het boek en Carry Slee het met xtc iets minder schokkend heeft willen
maken. Helaas doet dat wel afbreuk aan de geloofwaardigheid. Het is goed dat het
boek waarschuwt voor de gevaren van drugsgebruik, maar wees dan wel
realistisch. De doorsnee leerling zal er geen vraagtekens bij zetten, maar
streetwise pubers zullen erom lachen.
Toch vond ik het boek erg
spannend. Het verhaal wordt grotendeels verteld vanuit Jordi’s perspectief,
waardoor je net zo min als hij weet waar Melissa is als ze is weggelopen. Ik
kon net als Hendrik zijn wanhoop en angst goed voelen en wilde net zo graag als
Jordi weten hoe het met Melissa ging. De schrijfster zet de lezer nog even knap
op het verkeerde been, wanneer Jordi in het ziekenhuis aankomt en hoort dat er
een meisje van zestien aan de gevolgen van vervuilde xtc is overleden: “Frank kijkt Jordi aan. ‘Ze heeft het niet
gehaald,‘ zegt hij zachtjes.[…] ‘Het was zo’n lieve meid. Je snapt die ouders
niet. Waarom hebben ze niet beter voor Mette gezorgd?” (p.134). Gelukkig bleek dit Melissa niet te zijn, maar later loopt de spanning opnieuw enorm op wanneer ze
alsnog in het ziekenhuis belandt.
Het nadeel van Jordi’s
perspectief is dat Melissa uit beeld verdwijnt als ze is weggelopen. Hierdoor blijft
het gokken naar haar gedachten en gevoelens. Ik had het wel interessant
gevonden om te lezen wat ze dacht en voelde toen ze van huis weg was en wat de
drugs bij haar teweegbrachten. Ik denk overigens wel dat ik Melissa dan minder
aardig had gevonden. Nu doet ze wel foute dingen, maar doordat je als lezer
door Jordi’s roze bril naar haar kijkt, blijft ze toch sympathiek. Misschien is
het einde vreselijk cliché, maar je gunt Jordi en Melissa hun liefde voor
elkaar.
