Reactie: Wat een land! door Liza Uijting

Reactie op de recensie van Evelien van Wieringen: WAT EEN LAND!
Door Liza Uijting

Van Wissen, D. (2008). Wat een land! Houten: Van Goor.

In de eerste alinea van de recensie van Evelien staat: ‘Wij zijn gewend aan onze gewoontes en gebruiken, maar ook wij Nederlands zijn maar een eigenaardig volkje’. Het moraal dat Evelien naar voren brengt, maakte mij enorm nieuwsgierig. Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet van de dichtbundels, poëzie of rijm ben. Maar een dichtbundel over de aparte, soms zelfs bizarre, Nederlandse gebruiken kon ik niet, niet lezen. De tour waarop je wordt meegenomen door de geschiedenis van de gewoontes van het aparte volk dat wij zijn, is amuserend. Zoals Evelien duidelijk zegt in haar recensie: ‘Van Wissen weet zowel op licht spottende wijze onze eigenaardigheden te benoemen, als onze gebruiken op helderen en grappige wijze uit te leggen’.

De simpele A-B-B-A rijmpjes zorgen voor makkelijk te begrijpen gedichtjes, die later wel enigszins eentonig worden. Ja, de humor en de kritische blik zit er nog steeds in, maar het zorgt voor eentonigheid. De simpele rijm haalt het niveau van het boekje en de teksten omlaag. Dus net zoals Evelien, was ik ook niet onder de indruk van het dichtwerk.

De schaatsers zijn daar uitgevonden
In Friesland voor een schaatswedstrijd
Ze worden in de wintertijd
Onder de voeten vastgebonden (Wat een land! P. 72)

 Door deze simpele rijm, lijken het meer sinterklaasgedichtjes. Ik kan dus goed begrijpen dat er kritiek was op de vereenvoudigde rijmpjes. Dit neemt niet weg dat er wel een kleine lach verschijnt wanneer je sommige rijmpjes leest. De rare gewoontes van het Nederlandse volk worden op een grappige manier uitgedrukt. Je kunt jezelf erin herkennen. Wanneer ik op vakantie ben, verlang ik naar een vertrouwd bakje friet met appelmoes en de mayonaise smaakt nooit zoals thuis.

Maar heeft zo’n kind dan toch de keuze
dan blijft het hoogtepunt voor hem
de eetzaak met de reuze –M,
want de McDonalds vindt hij reuze.

Daar kan hij smakelijk genieten
als Nederlandse lekkerbek
van een driedubbele Big Mac
en een kartonnetje met frieten

Dat kind komt dan wel kilo’s aan,
maar hij sluit doodgewoon de ogen
wanneer hij later wordt gewogen
en op de weegschaal komt te staan. (Wat een land!, pagina 40).

De dichtbundel ‘Wat een land!’ is leuk om te gebruiken als introductie voor een onderbouwklas, zoals Evelien zegt. De leerlingen zou je kunnen laten nadenken over bepaalde typische Nederlandse gewoontes die zij hebben en ze hier een leuk rijmpje over laten schrijven. Naarmate ze het simpele A-B-B-A schema begrijpen, is dit een mooie introductie om het niveau te verhogen en ze meerdere rijmschema’s leren. Het thema blijft leuk om op door te spelen, omdat het erg luchtig en begrijpbaar is.  Poëzie wordt dan in plaats van een onbegrijpelijke, saaie en vaak lange zit, een leuk, grappig en luchtig onderwerp.