In 2007 komt Jaap Robben met de dichtbundel De Nacht Krekelt. Het is een dichtbundel met een serieuze knipoog naar de wereld. Jaap Robben valt vooral het hilarische op. Hij schrijft 30 typografische gedichten, gedichten met een beeldgrap.
Ik moest in het begin heel erg wennen aan de vorm van de gedichten. Jaap Robben gebruikt verschillende lettertypes, zijn gedichten rijmen bijna nooit, de zinnen staan soms kriskras door elkaar en toen ik bij 'Ofeladio' kwam ontdekte ik dat dat geen gedicht was, maar een verhaal. Op zich niet heel vreemd, want sommige van zijn gedichten lijken ook net verhaaltjes. 'Ofeladio' is een verhaal wat als enige van de 6 ook meerdere bladzijdes beslaat. Het is een humoristisch verhaal over een tripje naar Berlijn. Het feit dat er ook verhaaltjes tussen zitten maakt het ook weer tot een speels geheel, wat ik vaak erg leuk vind. Het lijkt dan niet zo serieus, al bedoelt Jaap Robben dat soms wel. Bijvoorbeeld met het volgende gedichtje:
'Onder de dikke druppel bloed
op mijn knie mist een velletje.
Vanmiddag heb ik het verloren
op het stoepje om de hoek.
Zodra de zon weer opkomt,
begin ik daar met zoeken.
Hopelijk heeft de wind
het laten liggen en zag
een muisje het niet aan
voor een heel dun plakje worst.'
(De nacht krekelt, Knievelletje vermist)
Voor een kind kan dit heel herkenbaar zijn en een serieus geval. Jaap Robben knipoogt op een lieve, speelse manier naar dit 'vervelende' geval voor kinderen.
Je voelt je als lezer snel aangetrokken tot de gedichtjes, omdat ze herkenbaar zijn, alledaags en vaak op een humoristische wijze beschreven. Het meest aangetrokken voelde ik mij tot het volgende gedichtje, omdat ik een band heb met de stad Nijmegen en me helemaal kan vinden in de laatste strofe:
'Dag, Nijmegen, ik kom in jou wonen', zei ik
en droeg mijn verhuisdozen over de Waal.
Vanaf daar is alles op z'n mooist,
met de kadelichtjes die schitteren
in het haastige water.
En de strandjes waar ik in december
al badhanddoeken en parasols fantaseer.
Soms zie je Duitsland in de verte
en ruik je vaag een vleugje zee
Als ik thuiskom over de brug
knik ik altijd even naar de stad
en net als die allerlaatste keer
groet de stad me zachtjes terug.'
(De nacht krekelt, Waalbrug)
Prachtig hoe Jaap Robben mij kan mee voeren en me direct een beeld laat vormen bij dit gedicht.
Jaap Robben maakt in zijn gedichten veelvuldig gebruik van beeldspraak. Enkele voorbeelden hiervan zal ik hieronder opsommen:
'Een ballon kietelt de horizon' (De nacht krekelt, Paardenbloempluisjes)
' Slaap lekker, lieve lucht, morgen moet je weer mooi zijn dat heeft de weerman zelf gezegd' (De nacht krekelt, Je moet mooi zijn)
'Zwijgende vegers wekken ruw haar stenen en borstelen de nacht bij elkaar' (De nacht krekelt, Stad voor openingstijd)
De kracht van Robbens gedichten zit hem voornamelijk in de luchtigheid van de onderwerpen gecombineerd met ernst wat het zeer toegankelijk maakt voor scholieren maar ook voor volwassenen. De gedichten zijn ook laagdrempelig dankzij de tekeningen ter ondersteuning. Ik ben zeer verrast door dit boekje en heb daarna nog een boekje van Jaap Robben gelezen en wel 'Zullen we een bos beginnen?' Dit is meer voor jonge kinderen, maar sprak me ook weer aan.
Ik zal de dichtbundel 'De nacht krekelt' zeker aanraden aan leerlingen op de middelbare school. Het zal de leerlingen echt aanspreken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.