Mel Wallis de Vries - Vals - Recensie door Fleur Metzemaekers

Mel Wallis de Vries (2010) Vals Uitgeverij De Fontein, Utrecht.

 
Samenvatting

Abby, Pippa, Kim en Feline zijn vier vriendinnen. Ze zitten bij elkaar op school.
De ouders van Abby hebben een luxe huisje in de Ardennen, waar de vier vriendinnen in de kerstvakantie naartoe mogen.
Pippa is degene met een rijbewijs en mag de auto van haar moeder lenen. Ze nemen een hoop boodschappen mee en vertrekken richting België.
Na een paar dagen heeft het zo erg gesneeuwd dat ze ingesneeuwd zijn. De elektriciteit doet het niet meer, er is geen mobiel netwerk en het dichtstbijzijnde huis bevindt zich een aantal kilometer verderop. In het begin vinden ze het allemaal nog wel grappig en zitten ze er niet zo mee, maar wanneer Kim opeens na een ruzie verdwijnt worden ze bezorgd. Toch denken ze dat Kim misschien terug is naar Amsterdam, met de jongens die ze de avond daarvoor hebben leren kennen.
Wanneer ook Feline verdwijnt maakt hun bezorgdheid plaats voor angst. De twee andere meiden kunnen geen hulp inschakelen, ze kunnen geen kant op.
De sfeer  wordt er niet fijner op en de meiden raken in paniek. Wie heeft het op ze gemunt en weten ze eigenlijk wel alles van elkaar?

Recensie

Na het lezen van de ijzingwekkende thriller 'Klem', Mel Wallis de Vries, was ik erg benieuwd naar een tweede boek van haar.

‘‘Alles is wit. Lichtgevend wit. Ik knipper een paar keer met mijn ogen. Het wit blijft. Wat is er gebeurd? Ben ik dood? Ik weet het niet. Maar ik ben niet bang. Het wit is zo mooi. Ik kan het zelfs voelen. Het is zacht, als donsveertjes.
Achter me is nog meer wit. Maar het ziet er anders uit. Doffer. Met grijze barstjes. Het lijkt of er daar iets op me wacht. Iets wat ik eerst moet loslaten. Beelden flitsen door mijn gedachten. Een auto. Lachende meisjes. Een ruzie. Een donkere gang. De loop van een geweer. Ik kan het niet plaatsen. Het is alsof ik naar een film staar waar ik halverwege in ben gevallen.’’ (Vals p. 5)

Dit is het begin van het boek. Voor mij kan het met dit stukje alle kanten op. Maar dat het spannend wordt, vermoed ik al. Er komen allerlei vragen in me op. Het maakt me enorm nieuwsgierig wat er aan de hand is.

Na het lezen van het spannende proloog, begint het verhaal met de voorbereiding van het uitje naar de Ardennen. De toon wordt direct gezet door de uitzinnige Pippa. Ze is erg aanwezig, doet gek en neemt geen blad voor haar mond. Feline is in de auto naar de Ardennen toe heel stil en reageert continue geïrriteerd. Ze doet alsof ze ziek is, maar als lezer weet je op een gegeven moment dat er meer dan dat aan de hand is.

Reactie op: Boy 7 van Mirjam Mous (Recensie: Ida van Mazijk). – Ellen Noordraven.

Mous, M. (2009) Boy 7, Houten: Van Holkema & Warendorf.

Na het lezen van de wervelende recensie van Ida van Mazijk over het boek Boy 7 van Mirjam Mous, ben ik direct het verhaal ingedoken. In haar recensie schrijft Ida “Binnen vijftig pagina’s zit je diep in het verhaal, speur je naar antwoorden en wantrouw je alle personages, inclusief de hoofdpersoon zelf.” Het verhaal is inderdaad vanaf de eerste bladzijde pakkend omdat al direct de vraag wordt gesteld wie de hoofdpersoon nu eigenlijk is en vanaf dat moment wil je alleen nog maar verder lezen om daar achter te komen.

De opbouw van de spanning wordt versterkt door de vraag welke rol Lara, een meisje dat verdacht snel in beeld komt en wel erg behulpzaam is, speelt. Zij zegt Boy 7 niet te kennen maar tijdens een bezoek aan de pizzaria, vrij aan het begin van het verhaal, blijkt dit niet te kloppen. De serveerster herkent beiden namelijk:

 ‘Ik maak me eerlijk gezegd altijd een beetje zorgen als vaste klanten ineens niet meer komen opdagen. Dan denk ik meteen aan enge ziektes, ongelukken en sterfgevallen. Maar omdat jullie allebei niet meer kwamen, gokte ik er maar op dat jullie verhuisd waren.’

‘J-jullie?’ stamelde ik.

Lara schaamde zich blijkbaar voor mijn gestotter, ze kreeg rode vlekken in haar hals.

‘Ja, jij en je zus.’ De serveerster keek Lara vragend aan.

‘Toch?’”

(Boy 7, p. 42 - 43).

In haar recensie schrijft Ida hierover: “Vanaf dit punt is het zo klaar als een klontje dat Lara liegt over haar kennis van het verleden van Boy, maar wat ze precies achterhoudt en wat haar motieven zijn, wordt pas veel later in het boek duidelijk.” En hier heeft de recensent een punt: Lara is namelijk niet alleen de enige steun en toeverlaat die Boy 7 heeft, hij vindt haar bovendien ook leuk! Dit gegeven is voor de doelgroep denk ik ook heel aansprekend: het gevoel er helemaal alleen voor te staan.