Reactie op recensie van Liza Uijting , Komt een vrouw bij de dokter - Kluun (door Juliën Reumkens)

Kluun. (2003). Komt een vrouw bij de dokter. Amsterdam: Rainbow.

In navolging op de vele vrouwelijke recensie/reacties op dit boek, wilde ik het boek eens beoordelen vanuit mannelijk oogpunt. Voorop stellen wil ik dat ik het een bijzonder goed geschreven en ontroerend boek vind, dat iedereen eigenlijk zou moeten lezen.Ook ben ik het voor het grootste gedeelte eens met de door Liza getrokken conclusies.

Zoals al door Liza aangegeven, krijg je in dit boek te maken met een moreel dilemma, namelijk die van de hoofdpersoon Stijn. Een man die in moeilijke tijden, waarin zijn vrouw te maken krijgt met borstkanker, zijn troost zoekt in avonturen met andere vrouwen(eerlijk gezegd deed hij dit ook al voordat de ziekte geconstateerd werd). Liza schrijft hierover:

‘’ Tijdens het lezen van het verhaal krijg je een hekel aan Stijn en zou je hem graag een klap in zijn gezicht willen geven, maar toch wekt hij sympathie op. Hij is er voor zijn vrouw en wil er ook voor haar blijven zijn.’’

Met deze opmerking ben ik het vrijwel eens. Het geeft je als lezer namelijk een heel dubbel en onbehagelijk gevoel, waarbij je vanzelfsprekend snel geneigd bent om Stijn te veroordelen. Natuurlijk is het als man van een vrouw in deze situatie onjuist dit te doen, maar als (kleine) kanttekening wil ik plaatsen dat hij zichzelf telkens blijft confronteren met gewetensvragen, en of de liefde nog wel aanwezig is. De eerlijkheid waarmee dit beschreven is geeft hem iets ontwapenends. Je krijgt op bepaalde momenten zelfs bijna medelijden met hem, en daardoor is het moeilijk hem keihard te veroordelen. Het is dus zeker moreel verwerpelijk wat hij allemaal uitvreet, laat daar geen misverstand over bestaan, maar vanuit een bepaald oogpunt ook wel weer te begrijpen.(Al denk ik dat deze perceptie verschilt met die van van velen vrouwen).

Reactie van Fleur Metzemaekers op recensie van Liza Uijting – Komt een vrouw bij de dokter van Kluun

Kluun, (2003), Komt een vrouw bij de dokter, Amsterdam: Uitgeverij Podium

 

 

 

 

 

Toen dit boek net uitkwam heb ik het gelezen, daarna de film gekeken en voor deze reactie het boek nogmaals gelezen.

Telkens weer bekruipt me het ‘haat’ gevoel jegens Stijn, de hoofdpersoon. Dit gevoel beschrijft Liza ook, daarentegen heeft ze ook sympathie voor Stijn en vindt ze dat Stijn ondanks zijn vreemdgaan er wel is voor Carmen en Luna. Deels ben ik het daarmee eens. Hij is er zeker voor haar en vooral wanneer haar einde nadert. Maar dat iemand er vaak ’s avonds niet is, zodat Carmen veel alleen is kan er bij mij niet in. Ik zou denken, ben er juist die laatste maanden van haar leven elk moment voor haar, buiten je werk.  

Toch vind ik dat Kluun hiermee een goed boek heeft neergezet. Het onderwerp is er een van deze tijd. En hoeveel mannen worstelen niet met verdriet wanneer hun vrouw deze lijdensweg moet ondergaan. Stijn verwerkte dat op deze manier, maar menig andere mannen zullen dat op een andere manier doen.

Het boek heeft mij, net als Liza meegezogen. Ik wilde het in een keer uitlezen, benieuwd naar de afloop.  

Waar ik het in Liza’s recensie niet helemaal mee eens ben is het feit dat het een luchtig en geestig boek is. Het onderwerp is voor mij zeer zeker niet luchtig, ik vind het vooral heel zwaar en roept nare herinneringen op. Het zet me aan het denken en geeft me een naar gevoel. Wat het dan wel weer luchtig maakt is de manier waarop Kluun zijn karakters neerzet. Dat doet hij op een realistische manier en je kan je goed inleven in de personen. Dat Stijn (bijna) altijd vrolijk is dan wel weer wat onwaarschijnlijk.

Geestig vind ik het niet, ja de hoofdpersoon misschien. Hij gedraagt zich zo, maar over de gehele linie vind ik het niet geestig. Het roept veel in me op, verdriet, haat, liefde, angst.

Voor de middelbare scholier vanaf een jaar of 15 is het een goed boek. Zoals Liza al beschreef maken ze op deze manier kennis met de ziekte, ze zien wat de ziekte inhoudt en wat het met mensen kan doen.

Een meisje uit mijn klas heeft het voor haar laatste boekbespreking gelezen (de eenvoudig communiceren versie) en zij was er ook door gegrepen.

Kluun: Komt een vrouw bij de dokter - Reactie op recensie van Liza Uijting, door Mieke ter Voert

Kluun, (2003), Komt een vrouw bij de dokter, Amsterdam: Rainbow

'Komt een vrouw bij de dokter' heb ik ooit gelezen omdat het een enorme hype was. Het duurde bij mij alleen drie jaar voordat ik mee wilde doen aan de hype. In 2006 heb ik het boek gekocht (eenendertigste druk). In die tijd maakte ik in mijn eigen familie een ziekteproces mee rondom kanker. Dit boek lezen gaf mij de kans om mijn eigen gevoelens en gedachten op een bepaalde manier een plek te geven. Ik herken veel in het verhaal van Stijn en Carmen. Met name in dat van Carmen.

Nu ik voor het schrijven van een reactie op Liza’s recensie nog eens door het boek blader, valt me op dat het veel hoofdstukken bevat en dat deze kort zijn. Vaak slechts drie pagina's per hoofdstuk. Dit is iets wat ik vaak erg prettig vind aan een boek. Het houdt de vaart erin. Liza noemt 'Komt een vrouw bij de dokter' een luchtig en geestig boek. Luchtig is het onderwerp zeker niet, maar de manier waarop Kluun het leven van Stijn en Carmen beschrijft, eigenlijk zijn eigen leven, is wel ‘te doen’. Ik kon steeds goed voor me zien hoe alles eruit zag, er worden geen doekjes om gewonden, hoofdpersonen zeggen waar het op staat en soms is het lekker plat.

Het leven dat Stijn leidt, roept, zoals Liza in haar recensie al beschrijft, verschillende gevoelens op. Het is best tegenstrijdig. Enerzijds kan ik me goed voorstellen dat iemand als Stijn een uitvlucht zoekt uit de steeds verslechterende situatie van zijn vrouw en hun leven samen. Ergens kan ik begrip opbrengen voor zijn acties en voel ik met hem mee. Anderzijds veracht ik zijn gedrag en kan ik Stijn wel schieten. Hierin ben ik het dan ook eens met Liza.

Het schelden met kanker waar Liza haar recensie mee afsluit is iets wat mij in mijn stage/werk ook opvalt. Het woord kanker klinkt hard en confronterend, het roept haast meteen een bepaald beeld bij je op. Zoals het schelden met kanker in het boek gebeurt, stoot het mij niet tegen de borst. Dit komt doordat het de ‘ervaringsdeskundigen’ zelf zijn die het doen. Daarom kan ik me best voorstellen dat het ontzettend oplucht om die vreselijke rotziekte juist te gebruiken als je even een potje wilt schelden. Dat komt op mij anders over dan wanneer iemand die eigenlijk niet weet waar hij het over heeft, scheldt met kanker en daarmee (per ongeluk) iemand uit het niets ermee confronteert. Dat kan kwetsend zijn. Ik vergelijk het maar met grapjes over een geamputeerd been. Je kunt in dat geval beter jezelf een mankepoot noemen dan dat iemand anders daarmee grappig probeert te zijn. Een beetje zelfspot kan geen kwaad. Desalniettemin keur ik het niet goed dat het woord kanker te pas en te onpas wordt gebruikt als scheldwoord.

Om af te sluiten kan ik net als Liza het boek aanraden aan jongeren vanaf 15/16 jaar, omdat het een heel treffend beeld schetst van wat een ziekte als kanker met mensen doet.