16 & zwanger Wat nu? - reactie op recensie van Fleur Metzemaekers door Mieke ter Voert

Hoefnagel, M. (2006) 16 & zwanger wat nu? Amsterdam: Uitgeverij Eenvoudig Communiceren

Tussen de colleges door op de HAN hebben Fleur en ik een keer zitten ginnegappen over het boek 16 en Zwanger van Marian Hoefnagel. Deze melige bui heeft ertoe bijgedragen dat ik ook voor dit boek heb gekozen als ‘makkelijk lezen’-boek. 

Ik ben het gedeeltelijk eens met de manier waarop Fleur het boek omschrijft. Aan de ene kant roemt ze de eenvoudige schrijfstijl met korte zinnen en weinig bijvoeglijke naamwoorden. Aan de andere kant heeft het verhaal weinig indruk op haar gemaakt. Ik heb tijdens het lezen mijn eigen beleving buiten beschouwing gelaten. Dit is geen boek dat ik voor mijn ontspanning zou lezen, maar puur om me in te leven in de doelgroep.

Daarom kan ik Fleurs advies echter wel beamen: het zou voor volwassenen en zeker voor docenten goed zijn om een keer (of vaker) een dergelijk boek te lezen. Ik had er geen idee van hoe zo’n boek met eenvoudig taalgebruik op mij over zou komen en ik moest ook wel even wennen in het begin. Het onderwerp dat besproken wordt is (jammer genoeg) geschikt voor de doelgroep. Op je zestiende al met iemand in bed belanden, onveilige seks hebben en daarvan zwanger raken. Ik moet er niet aan denken, maar helaas gebeurt het wel en daarom is het goed dat er boeken zijn over dergelijke onderwerpen.

In het verhaal blijkt dat hoofdpersoon Esther niet goed overweg kan met haar moeder en daarom een tijdje naar haar oma toe gaat om haar grote probleem te bespreken. Net als Fleur vind ik het goed gekozen van de schrijfster om de oma hierin een neutrale rol te geven. Dit verwachtte ik als volwassen lezer eigenlijk ook wel. Aangezien Esther bij haar eigen moeder niet terecht kan zou het wel heel sneu zijn als het tripje naar oma ook voor niets zou zijn. De oma treedt op als wijze, objectieve buitenstaander die Esther helpt om zelf haar gedachten op een rijtje te krijgen. Ik denk dat je als tiener met zo’n enorm dilemma heel erg behoefte hebt aan zo iemand.

Wat ik jammer vind is dat er, na zoveel gedachtewisselingen en gesprekken over de zwangerschap, aan het einde van het verhaal door de schrijfster voor wordt gekozen om de hoofdpersoon een miskraam te laten krijgen. De weg van de minste weerstand. Fleur omschrijft deze gebeurtenissen als de enige spanning in het verhaal. Dit is een manier om er naar te kijken, maar ik vind eigenlijk het hele verhaal voor zo’n jonge meid een avontuur op zich. Ik heb de spanning niet gemist en vond het juist een anticlimax dat het zo eindigde. Het dilemma was in een klap weg en daarmee het probleem ook. Zo zal het lang niet altijd gaan in de werkelijkheid, bij eventuele jonge vrouwelijke lezers van dit verhaal. Een gemiste kans van de schrijfster om de lezer mee te nemen die andere weg in: de weg van de meeste weerstand. Een weg met drie keuzes die Esther zelf had bedacht: de baby weghalen, de baby weggeven of de baby houden.