Boy 7, Ida van Mazijk

BOY 7

Mous, M. (2009). Boy 7 (8^e druk). Houten: Van Holkema & Warendorf.

Samenvatting

Een jongen wordt wakker op een uitgestrekte grasvlakte. Hij weet niet waar hij is en hoe hij er is gekomen. Daarnaast weet hij ook niet meer wie hij is. Het lijkt alsof alle informatie over zijn identiteit uit zijn geheugen verdwenen is.
De jongen noemt zichzelf Boy Seven, op basis van de woorden die in zijn kledingstukken zijn genaaid. Al snel leert hij Lara kennen en met haar hulp gaat hij op zoek naar zijn identiteit. Wanneer hij zijn dagboek terugvindt komt hij veel over zijn verleden te weten. Het blijkt dat hij eigenlijk Sam Waters heet en dat hij lange tijd gevangen gehouden is, samen met een aantal andere jongens.
In het dagboek leest Sam over zijn tijd in de gevangenis. De gevangenen hebben geen namen, maar nummers. Sam wordt Boy 7 genoemd. De opgesloten jongens hebben één ding gemeen: ze beschikken over bijzondere talenten, zoals hacken en inbreken.
Het blijkt dat de tieners het slachtoffer zijn geworden van CooperationX. Deze malafide organisatie wist het geheugen van jongeren en maakt hun gedachten bestuurbaar. Op deze manier kunnen zij talenten inzetten voor criminele doeleinden. Gelukkig weet Sam zijn geheugen terug te krijgen en is hij CooperationX uiteindelijk te slim af. Of toch niet? 

Recensie

De opbouw van Boy 7 doet denken aan andere films en boeken over geheugenverlies, zoals Memento[1]  en Voor ik ga slapen[2], en kent dezelfde spanning en snelheid. Binnen vijftig pagina’s zit je diep in het verhaal, speur je naar antwoorden en wantrouw je alle personages, inclusief de hoofdpersoon zelf.

Boy is zijn geheugen kwijt en hij heeft slechts enkele aanwijzingen waarop hij zijn zoektocht naar zijn identiteit kan baseren. Het verhaal ontvouwt zich in rap tempo wanneer Boy zijn oude dagboek terugvindt. Het lezen van het dagboek fungeert als een soort flashback naar de tijd dat Boy zijn geheugen nog had en dit biedt veel antwoorden op vragen die de lezer heeft verzameld in de eerst hoofdstukken. 

Halverwege het verhaal heb je wel door hoe de vork ongeveer in de steel zit. Toch verlang je naar meer. Zo blijft bijvoorbeeld de rol van Lara tot de laatste pagina’s een mysterie. Zij biedt Boy verdacht snel de helpende hand en wordt op den duur niet alleen door de lezer, maar ook door Boy gewantrouwd. Lara is constant in zijn nabijheid en gevaar lijkt dan ook het gehele boek door op de loer te liggen. Een passage die belangrijk is geweest voor het opwekken van mijn nieuwsgierigheid naar Lara’s rol, is die waarin Lara en Boy samen bij de Pizza Hut eten. Lara beweerde eerder in het verhaal dat zij elkaar nog nooit ontmoet hadden.

“Er naderde een meisje in een bordeauxrode sloof. Op allebei haar handen balanceerde een bord met een dampende pizza en ze kwam recht op ons tafeltje af. 

‘Een Cheezy Crust voor meneer.’ Het was geen vraag maar een mededeling. Ze zette het bord al neer.
‘Hoe weet je dat?’ vroeg ik, terwijl het bloed in mijn oren gonsde.
‘Je bestelt toch altijd Cheezy Crust?’ antwoordde ze met een glimlach. ‘Je dacht zeker dat ik het niet meer wist, hè? Het is ook wel weer even geleden.’ Ze schoof het andere bord op de placemat van Lara. ‘Ik maak me eerlijk gezegd altijd een beetje zorgen als vaste klanten ineens niet meer komen opdagen. Dan denk ik meteen aan enge ziektes, ongelukken en sterfgevallen. Maar omdat jullie allebei niet meer kwamen, gokte ik er maar op dat jullie verhuisd waren.’
‘J-jullie?’ stamelde ik.
Lara schaamde zich blijkbaar voor mijn gestotter, ze kreeg rode vlekken in haar hals.
‘Ja, jij en je zus.’ De serveerster keek Lara vragend aan.
‘Toch?’”
(Boy 7, p. 42 - 43).

Vanaf dit punt is het zo klaar als een klontje is dat Lara liegt over haar kennis van het verleden van Boy, maar wat ze precies achterhoudt en wat haar motieven zijn, wordt pas veel later in het boek duidelijk.

Het boek heeft ook zijn mindere kanten. Zo is de manier waarop er gesproken wordt over Boy’s medegevangenen enigszins verwarrend. De jongens worden – op Louis (Boy 6) na – enkel met een nummer aangeduid (Boy 2, Boy 3, Boy 4 en Boy 5). Ik kan me voorstellen dat met name jonge lezers moeite hebben met het onthouden van de personages achter de nummers. Daarnaast worden alle bewakers “witpak” genoemd. Ook dit draagt niet bij aan de helderheid van het verhaal. Ter illustratie:

De witpak lachte honend. ‘Vooruit, dikzak.’
‘Ik wil niet dat je me dikzak noemt,’ zei Four.
‘Kom op, dikzak!’ riep de witpak. ‘Stel je niet aan!  Je lijkt wel een mietje.’
Zo ging het een hele tijd door.
Two en Three stonden erbij als gehoorzame soldaten. Five grinnikte alsof hij het allemaal wel grappig vond. Ik keek zenuwachtig naar Louis.
‘Hou nou maar op,’ zei hij zachtjes.
‘Hé Six!’ snauwde de witpak. ‘Had je wat?’
(Boy 7, pag. 111).

Boy ontrafelt zijn verleden en aan het einde van het verhaal vormt zich een kloppend geheel. Dit geeft voldoening. Wel dendert het verhaal in die laatste hoofdstukken in sneltreinvaart naar het slot toe en wordt de lezer weinig tijd gegund om alle puzzelstukjes in elkaar te schuiven. Daarnaast zijn Boy’s gedachtegangen niet altijd even duidelijk beschreven. Gedachten bestaan soms uit slechts één enkel woord. 

Kortom, Boy 7 heeft zeker ook zijn mindere kanten, maar de spanning en originaliteit van het verhaal zorgen voor een boek dat boeit tot de laatste bladzijde. Het is een geslaagde jeugdthriller van Nederlandse bodem, bij uitstek geschikt voor leerlingen die houden van actie en mysterie. Het geheel speelt zich af in Amerika en deze locatie doet het verhaal goed. De roestige pick-up truck, de droge grasvlaktes, de Pizza Hut en de Wal-Mart dragen bij aan een sfeer die doet denken aan een spannende Hollywood thriller. Het is dan ook geen wonder dat Boy 7 zeer recentelijk is verfilmd.

Op mijn stage heb ik dit boek gepromoot. Tijdens het voorlezen van het eerste hoofdstuk zaten de leerlingen op het puntje van hun stoel. Meerdere leerlingen hebben me later verteld dat ze Boy 7 met veel plezier gelezen hebben. Een aanrader dus!

[1] Nolan, C. (regie), Todd, J. & Todd, S. (productie) (2000). Memento. [Film]. Verenigde Staten: Newmarket Films.

[2] Watson, S.J. (2011). Voor ik ga slapen. Amsterdam: Ambo|Anthos uitgevers