Reactie van Eva Rodigas op recensie van Ida van Mazijk, Boy 7, Mirjam Mous

Nadat Ida enthousiast vertelde over het boek Boy 7 dat zij gelezen had, besloot ik dit boek ook te gaan lezen. Het is een vrij dik boek, 284 pagina's, maar het lettertype dat gebruikt wordt is best groot. Het kostte me weinig moeite om door het verhaal heen te komen. Zoals Ida al zei 'na 50 pagina's zit je diep in het verhaal.' Dit was bij mij ook het geval.
Ik denk dat de onderbouw klassen van het vo dit boek wel kunnen waarderen. De dikte schrikt ze misschien af, maar als ze het verhaal een beetje kennen en van spanning en avontuur houden, dan is dit boek uitermate geschikt voor de onderbouw. Ik had zelf het idee tijdens het lezen dat het een beetje een 'jongens' boek was, omdat het merendeel van de hoofdpersonen jongens zijn. Wat voor de leerlingen een trigger kan zijn om het boek te gaan lezen, is het feit dat er op dit moment een verfilming van het boek in de bioscopen draait. De leerlingen moeten niet denken dat wanneer ze de film hebben gezien, ze het boek niet meer hoeven te lezen, want als ik het commentaar onder de trailer van de film lees, blijkt dat er erg veel aan het verhaal veranderd is. Dit vind ik persoonlijk jammer, want het verhaal was al sterk van zichzelf en behoefte niet veel verandering voor een spannende film. Wat ik bijvoorbeeld bijzonder vind, is dat de filmmakers ervoor gekozen hebben om de 'witpakken' geheel in het zwart gekleed te laten gaan....

Even terug naar het boek. De personages zijn realistisch beschreven. Ik denk dat de lezers van het boek zich goed kunnen verplaatsen in Boy 7. Zijn manier van denken zorgt ervoor dat je tijdens het lezen ect in zijn huid kruipt en het verhaal voornamelijk vanuit zijn ogen beleeft. Wat ik persoonlijk een mindere passage vond, gaat over het stuk dat Ida ook citeert, het moment dat Boy 7 ontdekt dat Lara hem al kent. Ik citeer hieronder hetzelfde stuk. (Boy 7, blz. 42-43)

Een Cheezy Crust voor meneer.’ Het was geen vraag maar een mededeling. Ze zette het bord al neer.
‘Hoe weet je dat?’ vroeg ik, terwijl het bloed in mijn oren gonsde.
‘Je bestelt toch altijd Cheezy Crust?’ antwoordde ze met een glimlach. ‘Je dacht zeker dat ik het niet meer wist, hè? Het is ook wel weer even geleden.’ Ze schoof het andere bord op de placemat van Lara. ‘Ik maak me eerlijk gezegd altijd een beetje zorgen als vaste klanten ineens niet meer komen opdagen. Dan denk ik meteen aan enge ziektes, ongelukken en sterfgevallen. Maar omdat jullie allebei niet meer kwamen, gokte ik er maar op dat jullie verhuisd waren.’
‘J-jullie?’ stamelde ik.
Lara schaamde zich blijkbaar voor mijn gestotter, ze kreeg rode vlekken in haar hals.
‘Ja, jij en je zus.’ De serveerster keek Lara vragend aan.
‘Toch?’”

Wat mij hier verbaasde was het feit dat Lara nagenoeg niet reageert op het feit dat ze bijna verraden wordt door de serveerster. Het leek mij logischer dat ze op moment dat dit gebeurt, er alles aan doet om het verraad te verdoezelen. Dit doet ze niet. Het enige dat zichtbaar is, zijn de vlekken in haar nek. Dit vond ik niet echt realistisch.

Wat ik wel goed en realistisch aan het boek vond waren de eigentijdse verwijzingen. Aan het einde van het verhaal ontdekt Sam dat de recent gepleegde aanslagen in Boston ook door CooperationX zijn gepleegd. Of de schrijfster met deze verwijzing naar de aanslagen op de marathon in Boston van vorig jaar verwijst weet ik niet, maar dat lijkt het geval te zijn. In het citaat hieronder krijgt Sam dit van de rechercheur te horen. (Boy 7, blz. 281)

'Sinds de bomaanslag op het winkelcentrum in Boston gaan we bij iedere melding kijken.'Bolland nam een slokje. 'Inmiddels weten we dat CooperationX daar ook al achter zat.'
'En op tv zeiden ze dat Al-Qaida die aanslag had opgeëist, ' zei mijn moeder verbaasd. 'Ze lieten een brief met Arabische tekens zien.'"
'Boy Three!' riep ik. 'Het was natuurlijk een opdracht!'
Bolland knikte.

Zoals ik hierboven al beschreef denk ik dat dit boek het best goed kan doen in de onderbouw van het vo. Ik heb dit boek ook in al mijn klassen gepromoot. Ik heb een korte samenvatting gegeven, een stukje voorgelezen en samen de trailer bekeken. Ik ben heel benieuwd of ik de komende weken het boek Boy 7 in mijn lokalen zie verschijnen!

Reactie op: Boy 7 van Mirjam Mous (Recensie: Ida van Mazijk). – Ellen Noordraven.

Mous, M. (2009) Boy 7, Houten: Van Holkema & Warendorf.

Na het lezen van de wervelende recensie van Ida van Mazijk over het boek Boy 7 van Mirjam Mous, ben ik direct het verhaal ingedoken. In haar recensie schrijft Ida “Binnen vijftig pagina’s zit je diep in het verhaal, speur je naar antwoorden en wantrouw je alle personages, inclusief de hoofdpersoon zelf.” Het verhaal is inderdaad vanaf de eerste bladzijde pakkend omdat al direct de vraag wordt gesteld wie de hoofdpersoon nu eigenlijk is en vanaf dat moment wil je alleen nog maar verder lezen om daar achter te komen.

De opbouw van de spanning wordt versterkt door de vraag welke rol Lara, een meisje dat verdacht snel in beeld komt en wel erg behulpzaam is, speelt. Zij zegt Boy 7 niet te kennen maar tijdens een bezoek aan de pizzaria, vrij aan het begin van het verhaal, blijkt dit niet te kloppen. De serveerster herkent beiden namelijk:

 ‘Ik maak me eerlijk gezegd altijd een beetje zorgen als vaste klanten ineens niet meer komen opdagen. Dan denk ik meteen aan enge ziektes, ongelukken en sterfgevallen. Maar omdat jullie allebei niet meer kwamen, gokte ik er maar op dat jullie verhuisd waren.’

‘J-jullie?’ stamelde ik.

Lara schaamde zich blijkbaar voor mijn gestotter, ze kreeg rode vlekken in haar hals.

‘Ja, jij en je zus.’ De serveerster keek Lara vragend aan.

‘Toch?’”

(Boy 7, p. 42 - 43).

In haar recensie schrijft Ida hierover: “Vanaf dit punt is het zo klaar als een klontje dat Lara liegt over haar kennis van het verleden van Boy, maar wat ze precies achterhoudt en wat haar motieven zijn, wordt pas veel later in het boek duidelijk.” En hier heeft de recensent een punt: Lara is namelijk niet alleen de enige steun en toeverlaat die Boy 7 heeft, hij vindt haar bovendien ook leuk! Dit gegeven is voor de doelgroep denk ik ook heel aansprekend: het gevoel er helemaal alleen voor te staan.

Boy 7, Ida van Mazijk

BOY 7

Mous, M. (2009). Boy 7 (8^e druk). Houten: Van Holkema & Warendorf.

Samenvatting

Een jongen wordt wakker op een uitgestrekte grasvlakte. Hij weet niet waar hij is en hoe hij er is gekomen. Daarnaast weet hij ook niet meer wie hij is. Het lijkt alsof alle informatie over zijn identiteit uit zijn geheugen verdwenen is.
De jongen noemt zichzelf Boy Seven, op basis van de woorden die in zijn kledingstukken zijn genaaid. Al snel leert hij Lara kennen en met haar hulp gaat hij op zoek naar zijn identiteit. Wanneer hij zijn dagboek terugvindt komt hij veel over zijn verleden te weten. Het blijkt dat hij eigenlijk Sam Waters heet en dat hij lange tijd gevangen gehouden is, samen met een aantal andere jongens.
In het dagboek leest Sam over zijn tijd in de gevangenis. De gevangenen hebben geen namen, maar nummers. Sam wordt Boy 7 genoemd. De opgesloten jongens hebben één ding gemeen: ze beschikken over bijzondere talenten, zoals hacken en inbreken.
Het blijkt dat de tieners het slachtoffer zijn geworden van CooperationX. Deze malafide organisatie wist het geheugen van jongeren en maakt hun gedachten bestuurbaar. Op deze manier kunnen zij talenten inzetten voor criminele doeleinden. Gelukkig weet Sam zijn geheugen terug te krijgen en is hij CooperationX uiteindelijk te slim af. Of toch niet? 

Recensie

De opbouw van Boy 7 doet denken aan andere films en boeken over geheugenverlies, zoals Memento[1]  en Voor ik ga slapen[2], en kent dezelfde spanning en snelheid. Binnen vijftig pagina’s zit je diep in het verhaal, speur je naar antwoorden en wantrouw je alle personages, inclusief de hoofdpersoon zelf.

Boy is zijn geheugen kwijt en hij heeft slechts enkele aanwijzingen waarop hij zijn zoektocht naar zijn identiteit kan baseren. Het verhaal ontvouwt zich in rap tempo wanneer Boy zijn oude dagboek terugvindt. Het lezen van het dagboek fungeert als een soort flashback naar de tijd dat Boy zijn geheugen nog had en dit biedt veel antwoorden op vragen die de lezer heeft verzameld in de eerst hoofdstukken.