Reactie op: Boy 7 van Mirjam Mous (Recensie: Ida van Mazijk). – Ellen Noordraven.

Mous, M. (2009) Boy 7, Houten: Van Holkema & Warendorf.

Na het lezen van de wervelende recensie van Ida van Mazijk over het boek Boy 7 van Mirjam Mous, ben ik direct het verhaal ingedoken. In haar recensie schrijft Ida “Binnen vijftig pagina’s zit je diep in het verhaal, speur je naar antwoorden en wantrouw je alle personages, inclusief de hoofdpersoon zelf.” Het verhaal is inderdaad vanaf de eerste bladzijde pakkend omdat al direct de vraag wordt gesteld wie de hoofdpersoon nu eigenlijk is en vanaf dat moment wil je alleen nog maar verder lezen om daar achter te komen.

De opbouw van de spanning wordt versterkt door de vraag welke rol Lara, een meisje dat verdacht snel in beeld komt en wel erg behulpzaam is, speelt. Zij zegt Boy 7 niet te kennen maar tijdens een bezoek aan de pizzaria, vrij aan het begin van het verhaal, blijkt dit niet te kloppen. De serveerster herkent beiden namelijk:

 ‘Ik maak me eerlijk gezegd altijd een beetje zorgen als vaste klanten ineens niet meer komen opdagen. Dan denk ik meteen aan enge ziektes, ongelukken en sterfgevallen. Maar omdat jullie allebei niet meer kwamen, gokte ik er maar op dat jullie verhuisd waren.’

‘J-jullie?’ stamelde ik.

Lara schaamde zich blijkbaar voor mijn gestotter, ze kreeg rode vlekken in haar hals.

‘Ja, jij en je zus.’ De serveerster keek Lara vragend aan.

‘Toch?’”

(Boy 7, p. 42 - 43).

In haar recensie schrijft Ida hierover: “Vanaf dit punt is het zo klaar als een klontje dat Lara liegt over haar kennis van het verleden van Boy, maar wat ze precies achterhoudt en wat haar motieven zijn, wordt pas veel later in het boek duidelijk.” En hier heeft de recensent een punt: Lara is namelijk niet alleen de enige steun en toeverlaat die Boy 7 heeft, hij vindt haar bovendien ook leuk! Dit gegeven is voor de doelgroep denk ik ook heel aansprekend: het gevoel er helemaal alleen voor te staan.

Van Lieverlede van Mensje van Keulen door Ellen Noordraven.

Keulen, M. van. (1975) Het vroege werk: Van Lieverlede. Amsterdam-Antwerpen: Uitgeverij Atlas.

  

In een hopeloos verstikkende sfeer slijten de 18-jarige Hanna en haar zieke en bedlegerige moeder hun dagen in een oude, vochtige en gehorige benedenwoning in een armoedige volksbuurt.

De vader, een harteloze alcoholist met losse handjes die niet van zijn dochters kon afblijven, is reeds overleden. De oudere zus van Hanna, Coby, is inmiddels getrouwd en moeder van een klein dochtertje. Ze woont niet meer thuis en komt maar sporadisch langs omdat ook zij gek wordt van de depressieve sfeer die in het huis hangt.

De moeder is een egoïstisch en egocentrisch oud mens dat de hele dag loopt te klagen en zichzelf met name heel erg zielig vindt. Omdat ze haar bed nauwelijks meer uitkomt wil ze niet dat Hanna gaat werken maar thuisblijft om haar te verzorgen.

Hanna, een onzeker meisje zonder opleiding of ambitie, neemt deze zorg op zich maar van een liefdevolle band tussen moeder en dochter is geen sprake. Hanna irriteert zich zelfs in toenemende mate aan haar moeder maar bij gebrek aan andere contacten zijn de twee aan elkaar overgeleverd. Zelfs een poging om een relatie te krijgen met de uitermate onsympathieke en schofterige Addie, loopt op niets uit.

De enige persoon met wie Hannah nog contact heeft is haar zus. Maar aan Coby, de knapste en oudste van de twee, krijgt Hanna in de loop van het verhaal een steeds grotere hekel vanwege diens egoïstische houding. Op het einde van het verhaal staat Hanna er dan ook helemaal alleen voor.

 Lees meer......