Voorafgaand aan dit boek, kende ik de naam Toon Tellegen wel, maar ik had niet eerder wat van hem gelezen. Wat verwachtte ik? Misschien wel vooral verhalen die geschreven zijn zoals Anton Pieck schilderde: brave, aandoenlijke, knap gemaakte maar ook al snel wat saaie tafereeltjes. En… het klopte, maar niet helemaal. Waar Anton Pieck toch in een wat tweedimensionale wereld blijft steken, valt er bij Toon Tellegen meer te genieten. Zijn verhalen zijn inderdaad vaak aandoenlijk, maar soms ook ronduit bizar en ze hebben dikwijls een filosofisch tintje.
Drie voorbeelden. Om te beginnen van een gewone beschrijving, in Anton Pieck-achtige sfeer:
Het was winter en al heel lang had de
eekhoorn niemand gezien. Hij zat voor
zijn
raam en keek naar de sneeuw die tussen
de tak-
ken van de beuk naar beneden viel. (p. 13)
ken van de beuk naar beneden viel. (p. 13)
Dan een voorbeeld van een bizarre passage:
In zijn gedachten zag hij zijn
verzinsel lo-
pen. En samen zaten ze aan de oever
van de ri-
vier, hun armen om elkaars schouders.
Even la-
ter hoorde hij zijn verzinsel zelfs
tegen hem
praten en hem iets ingewikkelds
uitleggen waar
hij niets van begreep. (p. 34)
hij niets van begreep. (p. 34)
En ten slotte een voorbeeld van een wat filosofische
invalshoek:
'Als een feest is afgelopen gaat
iedereen naar
huis,' zei de eekhoorn. 'En als een
reis is afgelo-
pen wrijf je in je handen en kijk je
of er nog een
potje honing in je kast staat. Maar
als wij zijn af-
gelopen...' (p. 11)
gelopen...' (p. 11)
