Reactie van Eva Rodigas op recensie van Liza Uijting, Komt een vrouw bij de dokter van Kluun.

Kluun: Komt een vrouw bij de dokter. Reactie van Eva Rodigas op de recensie van Liza Uijting.

Kluun, (2003), Komt een vrouw bij de dokter, Amsterdam: Uitgeverij Podium

Ook ik heb jaren geleden het boek 'Komt een vrouw bij de dokter gelezen'. Ik las de recensie van Liza en kon me toen niet helemaal in alle punten vinden die ze in haar recensie schreef. Omdat het alweer zo lang geleden was dat ik het gelezen had, besloot ik het opnieuw te lezen en te kijken of ik haar mening misschien toch deelde. Misschien had ik het jaren geleden anders geïnterpreteerd? Ik was zwanger toen ik het las, hormonen schijnen wel wat met je te doen...

Waar ik het helemaal mee eens ben is het gedeelte waarin ze schrijft dat Stijn een levensgenieter is en houdt van al het vrouwelijk schoon. Ook schrijft ze dat je tijdens het lezen een hekel aan Stijn krijgt en hem et liefste een klap in zijn gezicht zou willen geven om alles wat hij doet, en ook daar ben ik het mee eens. Ik kan me niet voorstellen dat een man die zoveel van zijn ongeneeslijke zieke vrouw houdt, haar zo structureel kan besodemieteren. Wat ik wel begrijp is dat hij een uitlaatklep voor alle ellende zoekt, maar deze manier is allesbehalve sjiek....
Liza geeft op een gegeven moment in haar recensie aan dat ze een beetje een soapgevoel krijgt door de opstapeling van ellende in het boek. Dat gevoel had ik niet tijdens het lezen van het boek. Ze zegt dat Kluun het 'Goede tijden slechte tijden' in een andere positie weet te krijgen door de goede manier waarop de karakters worden neergezet. Daar ben ik het wel mee eens, de karakters zijn erg goed beschreven. Ik leefde erg met de karakter en werd ook emotioneel wel geraakt door het verhaal. Het stuk dat Carmen afscheid neemt van haar dochtertje raakte me erg. Ik denk dat je zoiets nog heftiger beleeft als je zelf ook moeder bent....(blz.302)

'Dag kleine lieverd van me,' zegt ze nog een keer, intens verdrietig.
Luna zegt niets. Ze zwaait naar Carmen, haar ene hand in die van mij. En geeft Carmen een kushand. Carmen houdt haar hand voor haar mond en huilt verder.
Luna en ik lopen de slaapkamer uit. Carmen zal Luna nooit meer zien.
God, laat er alsjeblieft een heel zijn waar ze elkaar weer zullen zien.

Het stuk waarin Carmen en Stijn een paar dagen voor het overlijden van Carmen heel open en eerlijk met elkaar praten vond ik bewonderingswaardig. Ik vond het dapper dat Carmen Stijn als het ware vergeeft voor alle dingen die hij haar op het gebied van vreemdgaan aangedaan heeft. Hieronder citeer ik een stukje. (blz. 271-272)

Ik heb mijn blik schuldbewust naar de grond gericht. Ik aarzel even, maar besluit dan toch te vragen wat me nog steeds dwarszit. Ik vraag het met een omweg.
'Zijn er nog dingen die je van me wilt weten? Die je nooit aan me hebt durven vragen?'
Ze glimlacht weer. 'Nee. Je hoeft je nooit schuldig te gaan voelen. Ik weet alles wat ik wil weten.'
'Weet je het zeker?'
'Ja, het is goed zo.'
Ik voel me klein worden naast deze vrouw. Ik glimlach en ga dan naar de wc, gooi de poep- en de kotsemmer leeg en maak ze beide schoon.

Zoals Liza in haar recensie ook schreef ben ik van mening dat alle jongeren dit boek zouden moeten lezen op de middelbare school. Het maakt ze bewust van de gruwelijke ziekte die kanker heet en het maakt ze bewust hoe kwetsbaar de mens eigenlijk is....Een echte eye-opener op die leeftijd dus!