Zaterdagnachtkoorts, Tine Bergen. Antwerpen, Standaard
(2013).
Het boek Zaterdagnachtkoorts van Tine Bergen gaat over de
hartsvriendinnen Nore en Charlot. Ze zitten samen op een dansclub en ze weten
alles van elkaar. Er komt een auditie om met die dansgroep op te gaan treden in
een nachtclub, of een dancing. Daar wordt een tienerparty gehouden en de meiden
willen daar maar wat graag aan meedoen.
Nore mag van haar ouders meedoen aan de auditie, maar Charlot niet. Daar verbazen de meiden zich over, omdat Nore van Charlot gewend is dat ze veel méér mag van haar ouders dan zij zelf. Bovendien zitten ze in het examenjaar.
Charlot wordt jaloers op Nore en ze lijken elkaar te negeren. In ieder geval wordt duidelijk dat hun innige band (ze zijn ook nog eens achternichten van elkaar) behoorlijk onder druk staat.
Op school leert Nore Eric kennen. Eerst kijkt Nore weg, maar dan lijkt ze opeens best in hem geïnteresseerd. Ze maken samen huiswerk.
Nore komt door de auditie en natuurlijk komt het met Charlot ook weer goed: samen dansen ze de sterren van de hemel op de tienerparty.
Nore mag van haar ouders meedoen aan de auditie, maar Charlot niet. Daar verbazen de meiden zich over, omdat Nore van Charlot gewend is dat ze veel méér mag van haar ouders dan zij zelf. Bovendien zitten ze in het examenjaar.
Charlot wordt jaloers op Nore en ze lijken elkaar te negeren. In ieder geval wordt duidelijk dat hun innige band (ze zijn ook nog eens achternichten van elkaar) behoorlijk onder druk staat.
Op school leert Nore Eric kennen. Eerst kijkt Nore weg, maar dan lijkt ze opeens best in hem geïnteresseerd. Ze maken samen huiswerk.
Nore komt door de auditie en natuurlijk komt het met Charlot ook weer goed: samen dansen ze de sterren van de hemel op de tienerparty.
Struinend door de Arnhemse bibliotheek liep ik opeens met
dit boek in mijn handen. Een meidenboek, een genre waar ik tijdens de eerste
periode zo voor gevallen was. Ze komen zo ‘fout’ op me over, zoals in een
droomwereld van meisjes: het meisje wil iets, van haar vader mag het niet, de
onderdanige en onzekere moeder geeft eigenlijk haar dochter gelijk en
uiteindelijk krijgt het kind haar zin. Dat is héél kort door de bocht de
strekking van zo’n boek en eigenlijk is Zaterdagnachtkoorts niet anders.
Ik werd gaandeweg zelfs blij dat ik dit boek ben gaan lezen. Tijdens mijn stage bij het Staring College werd in de tweede helft elke week een boekpresentatie gegeven door een leerling. Eén meisje gaf een presentatie over een boek dat in hetzelfde genre valt als Zaterdagnachtkoorts.
Ik merkte dat ze echt helemaal had meegeleefd en dat meisje, dat ambities had en werd tegengewerkt door De Volwassenen, was ook aan het dansen.
Dezelfde ingrediënten, dezelfde thematiek: ik realiseerde mij dat hier echt de interesse van die jonge meiden ligt en dat het daarom nodig is me daarin te verdiepen. De leerlinge vond haar boek heel tof omdat het over die dansambitie ging, over roem, over in de spotlights staan.
Dat maakt meteen dat dit een boek voor de massa is. Het is ook makkelijk te lezen en de kaft ziet er aantrekkelijk uit, met een lachende meid in een ingewikkelde pose.
Inhoudelijk is het boek door al die cliché’s niet serieus te nemen. Ik vind het eerder lachwekkend. Neem bijvoorbeeld het broertje van Nore: hij begint zich opeens anders te kleden. Hij draagt strakkere T-shirts, doet geheimzinnig. Doet opeens de deur van zijn slaapkamer op slot, óók als hij zelf binnen zit. Bovendien ruikt het opeens steeds vaker erg muf op de bovenverdieping van het huis.
Mijn gedachten dat hij uit de kast zou komen (gezien dat T-shirt) of bijvoorbeeld een hennepkwekerijtje was begonnen, bleken onjuist. Uiteindelijk bleek dat hij stiekem een konijn op zijn kamer hield, dat hij had overgenomen van een vriendinnetje. Plotseling realiseerde ik me weer: het is een jeugdboek.
Het boek is in hoofdstukken verdeeld. Die beginnen allemaal met een citaat uit een bekende popsong. Dat maakt het boek enerzijds makkelijk om in de tijd te plaatsen, anderzijds maakt dat het boek snel verouderd, omdat kinderen van veertien echt de hits van vijf of zes jaar geleden nog kennen of ‘cool’ vinden. Bovendien ontgaat me de relevantie ervan en lijkt me de toevoeging eerder debet aan het boek te zijn, wanneer de schrijfster het nodig acht het verhaal daarmee te moeten aankleden om het leesbaar te houden.
Zaterdagnachtkoorts is onmiskenbaar een meidenboek. Dat blijkt al helemaal uit de volgende passage, wanneer Nore en Charlot net hebben afgesproken tijdens het stadten een milkshake te gaan halen:
“Daar zeg ik geen nee tegen.” Charlot zwaaide met een flesje zilverkleurige nagellak. “Maar eerst zijn onze nagels nog aan de beurt.”
Keurend hield Charlot haar hand voor haar gezicht nadat ik drie nagels had gelakt. “Het staat me wel.”
“Het staat je prachtig”, kwam een winkeljuffrouw zich ermee bemoeien. “Waarom probeer je de rest van je nagels ook niet?”
“Mag dat dan?”
“Tuurlijk, het is toch een tester. En ik zeg dat het mag. Jonge meiden moeten worden aangemoedigd om make-up te proberen, anders heb ik over een paar jaar niks meer te doen.” De winkelbediende knipoogde en verdween achter een rek vol parfum. [Pagina 25]
Eén en al non-informatie die losstaat van het verhaal. Maar het illustreert wel hoe mierzoet de meiden met elkaar omgaan. Dat is weer nodig om het gevoel dat later in het boek nodig is, te versterken. Charlot gaat roddelen over Nore. Nore luistert stiekem mee, terwijl Charlot dat niet weet:
“Nore is al zo lang jaloers op mij. Je wilt het niet weten! Ze pakt de zaken altijd zo onhandig aan bij haar ouders dat ze vaak geen toestemming krijgt. En dan kwam ze elke keer weer uitjammeren bij mij en vragen of ik niet kon helpen. Of mijn moeder geen goed woordje wilde doen. Dus ik had verwacht dat ze mij wel zou steunen nu het een keer omgekeerd was. Maar nee hoor. Ze liet geen kans voorbijgaan om erin te wrijven dat zij wel auditie mocht doen en ik niet. Daar word je niet vrolijk van, dat kan ik je wel verzekeren.”
“Dat kan ik me moeilijk van Nore voorstellen.” Paulien klonk ongelovig.
“Ik ook. Maar toch is het zo.” Charlot was stellig. [Pagina 88 en 89]
Je wordt als lezer meegesleept in een meidenruzie die uiteindelijk weer helemaal goed komt. Haar broertje Sebastiaan heeft dus gewoon een konijn in plaats van een vriend of een plantage en de romance met Eric komt pas tot een explosie op pagina 165, waar de twee elkaar zoenen. Heel oppervlakkig voor volwassenen allemaal, maar eigenlijk ligt hier gewoon een puik meidenboek.
Ik werd gaandeweg zelfs blij dat ik dit boek ben gaan lezen. Tijdens mijn stage bij het Staring College werd in de tweede helft elke week een boekpresentatie gegeven door een leerling. Eén meisje gaf een presentatie over een boek dat in hetzelfde genre valt als Zaterdagnachtkoorts.
Ik merkte dat ze echt helemaal had meegeleefd en dat meisje, dat ambities had en werd tegengewerkt door De Volwassenen, was ook aan het dansen.
Dezelfde ingrediënten, dezelfde thematiek: ik realiseerde mij dat hier echt de interesse van die jonge meiden ligt en dat het daarom nodig is me daarin te verdiepen. De leerlinge vond haar boek heel tof omdat het over die dansambitie ging, over roem, over in de spotlights staan.
Dat maakt meteen dat dit een boek voor de massa is. Het is ook makkelijk te lezen en de kaft ziet er aantrekkelijk uit, met een lachende meid in een ingewikkelde pose.
Inhoudelijk is het boek door al die cliché’s niet serieus te nemen. Ik vind het eerder lachwekkend. Neem bijvoorbeeld het broertje van Nore: hij begint zich opeens anders te kleden. Hij draagt strakkere T-shirts, doet geheimzinnig. Doet opeens de deur van zijn slaapkamer op slot, óók als hij zelf binnen zit. Bovendien ruikt het opeens steeds vaker erg muf op de bovenverdieping van het huis.
Mijn gedachten dat hij uit de kast zou komen (gezien dat T-shirt) of bijvoorbeeld een hennepkwekerijtje was begonnen, bleken onjuist. Uiteindelijk bleek dat hij stiekem een konijn op zijn kamer hield, dat hij had overgenomen van een vriendinnetje. Plotseling realiseerde ik me weer: het is een jeugdboek.
Het boek is in hoofdstukken verdeeld. Die beginnen allemaal met een citaat uit een bekende popsong. Dat maakt het boek enerzijds makkelijk om in de tijd te plaatsen, anderzijds maakt dat het boek snel verouderd, omdat kinderen van veertien echt de hits van vijf of zes jaar geleden nog kennen of ‘cool’ vinden. Bovendien ontgaat me de relevantie ervan en lijkt me de toevoeging eerder debet aan het boek te zijn, wanneer de schrijfster het nodig acht het verhaal daarmee te moeten aankleden om het leesbaar te houden.
Zaterdagnachtkoorts is onmiskenbaar een meidenboek. Dat blijkt al helemaal uit de volgende passage, wanneer Nore en Charlot net hebben afgesproken tijdens het stadten een milkshake te gaan halen:
“Daar zeg ik geen nee tegen.” Charlot zwaaide met een flesje zilverkleurige nagellak. “Maar eerst zijn onze nagels nog aan de beurt.”
Keurend hield Charlot haar hand voor haar gezicht nadat ik drie nagels had gelakt. “Het staat me wel.”
“Het staat je prachtig”, kwam een winkeljuffrouw zich ermee bemoeien. “Waarom probeer je de rest van je nagels ook niet?”
“Mag dat dan?”
“Tuurlijk, het is toch een tester. En ik zeg dat het mag. Jonge meiden moeten worden aangemoedigd om make-up te proberen, anders heb ik over een paar jaar niks meer te doen.” De winkelbediende knipoogde en verdween achter een rek vol parfum. [Pagina 25]
Eén en al non-informatie die losstaat van het verhaal. Maar het illustreert wel hoe mierzoet de meiden met elkaar omgaan. Dat is weer nodig om het gevoel dat later in het boek nodig is, te versterken. Charlot gaat roddelen over Nore. Nore luistert stiekem mee, terwijl Charlot dat niet weet:
“Nore is al zo lang jaloers op mij. Je wilt het niet weten! Ze pakt de zaken altijd zo onhandig aan bij haar ouders dat ze vaak geen toestemming krijgt. En dan kwam ze elke keer weer uitjammeren bij mij en vragen of ik niet kon helpen. Of mijn moeder geen goed woordje wilde doen. Dus ik had verwacht dat ze mij wel zou steunen nu het een keer omgekeerd was. Maar nee hoor. Ze liet geen kans voorbijgaan om erin te wrijven dat zij wel auditie mocht doen en ik niet. Daar word je niet vrolijk van, dat kan ik je wel verzekeren.”
“Dat kan ik me moeilijk van Nore voorstellen.” Paulien klonk ongelovig.
“Ik ook. Maar toch is het zo.” Charlot was stellig. [Pagina 88 en 89]
Je wordt als lezer meegesleept in een meidenruzie die uiteindelijk weer helemaal goed komt. Haar broertje Sebastiaan heeft dus gewoon een konijn in plaats van een vriend of een plantage en de romance met Eric komt pas tot een explosie op pagina 165, waar de twee elkaar zoenen. Heel oppervlakkig voor volwassenen allemaal, maar eigenlijk ligt hier gewoon een puik meidenboek.
